M U S T A C H E by Guy De Mopassant

మీసం - గై డి మపాసా

                                                                                                                              సొల్ దివాణం
                                                                                                                              జూలై 1883,

మై డియర్ లూసీ..

నా దగ్గర వార్తలేమీ లేవు.  ఈ మధ్య కాలం అంతా మేము  డ్రాయింగ్ రూం లోనే గడుపుతున్నాం. - బయట కురుస్తున్న వానని చూస్తూ.    ఈ భయానక వాతావరణం లో బయటకు వెళ్ళలేం కదా.   కాబట్టి కాలక్షేపానికి భవంతి లోనే చిన్న చిన్న నాటికలు వేస్తున్నాం.    మై డియర్.. ఈ హాస్య నాటికలు ఎంత మొద్దు గా, తెలివి హీనంగా ఉన్నాయో తెలుసా?!    ఈ డ్రాయింగ్ రూం వినోదం - నిజ జీవిత హేళనా  ప్రదర్శనలా !   అన్నీ బలవంతపు పాట్ల లా,  అడ్డదిడ్డంగా,   భారంగా  ఉంటున్నాయి.   జోకులయితే ఫిరంగి గుళ్ళే అనుకో!   వాటి దార్లో వచ్చిన ప్రతీదాన్నీ చెల్లా చెదురు చేస్తూ, ఎగురుతూ,   పేల్తున్నాయి.    కానీ వాటిలో సహజత్వం  ఉండదు.  హుందాతనం, భావ ప్రకటనా కూడా శూన్యమే.  ఈ చదువుకున్న మగవాళ్ళు... నిజానికి, వీళ్ళకి  'సొసైటీ!'  గురించి ఏమీ తెలీదు.   వాళ్ళకి సమాజంలో సాధారణ వ్యక్తులు ఏమి మాట్లాడతారో కూడా తెలీదనుకో!   వాళ్ళకి మన సంస్కృతీ, సాంప్రదాయాల పట్ల పెద్ద ఇష్టం ఉండకపోవచ్చు- దానికి నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు.   కానీ వాళ్ళ 'తెలుసుకోకపోవడాన్ని' మాత్రం క్షమించలేను.   వాళ్ళకి నవ్వొచ్చేదేదయినా కావాలనుకో,   ఎలాంటి జోకులు పేలుస్తారంటే, అవి మనకి అర్ధం కావు.    సైనిక పటాలం లోనో, లేదా ఈ "సాహిత్యవేత్తలు"  తచ్చాడే పానశాలల్లోనో పేలాల్సిన జోకులవి.   లేదా విద్యార్ధులు పేల్చే యాభయ్యేళ్ళ నాటి  (తాతల కాలం నాటి) జోకులయి ఉంటాయి.


అందుకే  ఈ నాటికల్ని ఎంచుకున్నాం.  మేము ఇద్దరే ఆడవాళ్ళం ఉన్నాం కాబట్టి ఒక  హాస్యకత్తె వేషాన్ని నా భర్త పోషించాలిసి వచ్చింది.  దానికోసం అతను తన మీసాన్ని షేవ్ చేసేసాడు.  మై డియర్ లూసీ,  నేనసలు తనని గుర్తే పట్టలేకపోయాను తెలుసా ?!    అతను ఒక వేళ,  తన  మీసాన్ని పెంచుకోకపోతే,   నేనతన్ని ఇక జన్మలో ప్రేమించలేను.  మీసం లేకుండా అతను గుబులు కొలిపేలా ఉన్నాడు.


నిజానికి పురుషుడికి మీసం లేకపోతే అతను పురుషుడే కాదు.  నాకు గడ్డం అంటే పెద్ద 'పరవా'  లేదనుకో - (అది మనిషి ని చాలా అపరిశుభ్రంగా కనిపించేలా చేస్తుంది).   కానీ మీసం ?!   మీసం మనిషి మొహాన్ని  నిస్సందేహంగా  ఒక పురుషుడి మొహం లా కనిపించేలా చేస్తుంది.   నువ్వసలు నమ్మవు కానీ ఆ పై పెదవి మీద ఉండే ఆ  చిన్ని వెంట్రుకలు కళ్ళకి ఉపశమనం కలిగిస్తాయి.  చూడడానికి హాయిగా అనిపిస్తాయి.    ఈ సంగతి ఎంతగానో ఆలోచించాను.. కానీ నా భావాల్ని రాయడానికి మాత్రం భయపడను.   అసలు నా మనసులో ఆలోచనల్ని ఇలా కాయితం మీద పెట్టడం చాలా కష్టం.   ఇలాంటి   'పదాలు' ఈ కాగితాల మీద పెడితే చాలా విచిత్రంగా  అనిపిస్తాయనుకో.   ఎందుకంటే ఈ ప్రస్తావన అలాంటిది. చాలా కష్టమైనది, సున్నితమైనది, చాలా ప్రమాదకరమైనది కూడా. దీన్ని  వ్యక్తీకరించాలంటే చాలా నైపుణ్యం కావాలి.

సరే ! ఒక్క సారిగా నా భర్త 'నున్ననైన'  మొహంతో,  'మీసం' లేకండా కనిపించగానే,  నాకర్ధమైంది ఒకటే -    అదేంటంటే నేను ఇలాంటి చేవలేని  "సంచార నటుడిని"  ఎన్నటికీ ప్రేమించలేనని!   నటుడనే కాదు.. అతను మతాధికారి అయినా, ఆఖరికి ఫాధర్ డిడోన్  (గొప్ప అందగాడైన ఫ్రెంచు, డోమినీషియన్ మతాధికారి.. అతనికి ఫ్రెంచు చరిత్ర లో చాలా ప్రాముఖ్యత ఉంది.  మాడర్న్ ఒలింపిక్ మోటో అయిన 'citius altius fortius'  ని సూత్రీకరించిన  వాడు)  అంతటి అత్భుత వ్యక్తి అయినా సరే !!    ఆ తరవాత అతని తో (నా భర్త తో) ఏకాంతంలో ఉన్నప్పుడు మరీ అసహ్యంగా అనిపించింది.    ఓహ్ నా ప్రియ లూసీ,  ఎప్పటికీ మీసం లేని పురుషుని తో ముద్దు పెట్టించుకోకు.  ఆ ముద్దుల్లో రుచి, పచీ , ఏదీ ఉండదు.  ఆ ముద్దుల్లో  ఆకర్షణ, పరిపక్వత,  మోహం,  పెళుసుతనం వుండవు.   పెళుసుదనం - అదే అసలైన ముద్దు.  మీసమే అసలైన మసాలా.

తడిదో పొడిదో ఒక తోలుకాగితపు ముక్క మీద నీ పెదవుల్ని ఆనించినట్టు ఊహించి చూడు.  మీసం లేని పురుషుని ముద్దు అలా వుంటుంది.  దాన్లో పెద్ద విలువలేదు.

మీసానికున్న ఆకర్షణ గురించి చెప్పమంటావా ?  నాకు తెలుసా అనా ?   అది నీ మొహాన్ని చెక్కిలిగిలి పెడుతుంది.  అది నీ నోటి వైపు వస్తూండగానే ,  తెమ్మెర లాంటి చిన్న వొణుకు నీ దేహమంతా పాకుతూ, నీ కాలి వేళ్ళ కొనల వరకూ  చేరడం గమనిస్తావు.


ఇంకా నీ కంఠం !  ఎప్పుడైనా నీ కంఠాన్ని ఒక 'మీసం' తాకడం అనుభూతించావా ?   అది నిన్ను మగత లో ముంచేస్తుంది.  నిన్ను భయానికీ, ఉద్వేగానికీ గురి చేస్తుంది.  తల ని వెనక్కి వాల్చేస్తావు.  నీకక్కణ్ణించి పారిపోవాలనీ అనిపిస్తుంది,  అక్కడే ఉండిపోవాలని కూడా అనిపిస్తుంది. అది చాలా   ఆనందదాయకం,   కాస్త విసుగనిపిస్తుంది కూడా.. కానీ ఎంత బావుంటుందో !! 

మీసం లేని పెదవి ఎలా వుంటుందో తెలుసా... 'దుస్తులు లేని దేహం' లాగా!   ప్రతి ఒక్కరూ దుస్తులు ఎలా ధరించాలో -  ఒక వేళ ఇష్టమైతే, తక్కువ దుస్తులేనా వేసుకొనే తీరాలిగా.   ఎంతో కొంత!   దుస్తులైతే ధరించాల్సిందే.

నాకో వాక్యం గుర్తొస్తోంది (ఒక రాజకీయవేత్త చెప్పినది! )  అది నా మనసులో ఒక మూడు నెలలుగా నలుగుతూనే వుంది.   నా భర్త, వార్తాపత్రికలు చదువుతూ ఉంటాడుగా.. అతను ఒక సాయంత్రం ఒక స్పీచ్ చదివి వినిపించాడు. అది వ్యవసాయ మంత్రి ది - అతని పేరు ఎం.మెలిన్.  ఇప్పుడు అతను పదివిలో ఉన్నాడో లేదో తెలీదు.

నేనసలు మనసు పెట్టి విననేలేదనుకో !   కానీ  ఆ పేరు 'మెలిన్' అన్న పేరు మాత్రం  ఆకట్టుకుంది.  ఎందుకో సరిగ్గా చెప్పలేను.. ఇది Scenes de la Vie de Boheme ( (వివిధ సంఘటనలు అల్లుతూ చెప్పిన కధా సంగ్రహం/అసంధర్భ ప్రేలాపన)  లా  ఉందనుకో..    నేననుకోవడం అది ఏదో పుట్టగొడుగుల గురించనేమో -  సరిగ్గా గుర్తులేదు.  ఈ మెలిన్ ఏమన్నాడో తెలుసా ఆ ప్రసంగంలో ?!   'ఆమీన్స్'  ప్రజలనుద్దేశించి !   అసలతను ఎందుకలా అన్నాడో నాకర్ధం కాలేదు.  "వ్యవసాయం లేకుండా దేశభక్తి లేదు" అన్నాడు.   నాకయితే ఇప్పుడిప్పుడే అతని సందేశం అర్ధం అయింది.  "మీసం లేకుండా ప్రేమ లేదు"  అని !   నీకు నవ్వొస్తోంది కదూ.


" మీసం లేకుండా ప్రేమ లేదు "! 

"వ్యవసాయం లేకుండా దేశభక్తి లేదు"   అన్నాడు ఈ మిస్టర్ మెలన్.  అతను చెప్పింది కరక్టే,  ఇప్పుడే నాకు ఎందుకో అర్ధం అవుతూంది.


ఒక పూర్తి,  వేరే దృక్కోణంలోంచీ చూస్తే మటుకూ,  "మీసం"  ఎంత అవసరమో తెలుస్తుంది.  అది మొహానికి ఒక  "ఆనవాలు' ని,  గుర్తింపు నీ,  ఇస్తుంది.    పురుషుని మోహంలోకి సాధుత్వం, మృదుత్వం, రాక్షసత్వం,  కుటిలత్వం, కరకుతనం,  వ్యాపార ధోరణి,  అన్నిట్నీ -తీసుకొస్తుంది.    జుత్తు ఎక్కువ ఉండే మనిషి తన చెంపల్ని తీసేయకపోతే ఎలా వుంటాడో చూడు.. అతని మొహంలో ఒక నాజూకుతనం అంటూ ఉండదు  - ఎందుకంటే అతని పోలికల్ని అవి కప్పి పెట్టేస్తాయి.  ఇంకా అతని దవడా, గడ్డం,  చూసేవాళ్ళని మోసం చేసేస్తాయి.

మీసం ఉన్న పురుషునికి తన ప్రతేకమైన పరిభాష ఉంటుంది.   ఒక నాజూకు, నాగరికతా ఉంటాయి.

అబ్బ ! ఈ మీసాల్లో ఎన్ని వేరే వేరే రకాలో,  కొన్ని మెలితిరిగినవి, కొన్ని చిలిపిగా ఉండేవి,  కొన్ని వొంపు తిరిగినవి.. ఇవన్నీ స్త్రీ ఆరాధనకే అంకితమైనట్టు ఉంటాయి.

కొన్ని సూదిగా,  సూటిగా,  బుర్ర మీసాల్లా.. భయ పెట్టేటట్టు ఉంటాయి. అవి వైన్ నీ, గుర్రాల్నీ, యుద్ధాల్నీ కోరుకునే రకాలు.

కొన్ని సార్లు అవి అతి పెద్దగా,  గుబురుగా, అతి గా వాలిపోతూ, భయానకంగా వుంటాయి.  ఈ పెద్ద రకాలన్నీ సాధారణంగా దేన్నో దాస్తూ ఉంటాయి.  బలహీనతని కప్పెట్టేసే కరుణ నో లేదా పిరికితనాన్ని కప్పెట్టేసే సాధుత్వాన్నో  అనుకుంటాను.

వీటన్నింటి కన్నా నేను ఆరాధించేవి అసలు సిసలు 'ఫ్రెంచు మీసాల్నే'  తెలుసా.. అవి మన పూర్వీకులనుంచీ వచ్చినవి. 'గాల్స్'  కాలం నుంచీ మన దేశపువ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ,   గర్వించదగ్గ  చిహ్నాలలా,  కాలం తో పాటూ మిగిలిపోలేదూ అవి ?

అవి బడాయి గా,  ఘనంగా, ఇంకా,  శూరత్వంతోనూ వుంటాయి.   ఆ మీసాలు వైన్ ని రుచి చూస్తూ ఎంత గర్వంగా పక పకా నవ్వి వుంటాయి.   చెంపలూ,  దవడల్నిండా  చిందర వందరగా గడ్డం పెరిగినా సరే..  ఆ నవ్వుల్లో ఎంత నాజూకుతనం ! ఎంత  నాగరికత !

ఒకసారి నా కళ్లలో కన్నీళ్ళనిటినీ కార్చేసినంతగా ఏడ్చేసిన సంఘటన గుర్తొస్తోంది.   అదే సంఘటన, నాకు పురుషుని మోములో ఆ మీసాల్ని ప్రేమించేలా చేసిందని చెప్పొచ్చు.

అది యుద్ధ సమయం, నేను మా తండ్రితో ఉండేదాన్ని.  అప్పటికి చిన్న పిల్లని. ఒక సారి మా దివాణం దగ్గర చిన్న యుద్ధం జరిగింది.  పగలంతా ఫిరంగి పేలుళ్ళతో ఆ ప్రాంతం దద్దరిల్లింది.  ఆఖరికి సద్దుమణిగాకా, ఆ సాయంత్రం మా ఇంట్లో ఒక జెర్మన్ కలనెల్  విడిది చేసాడు. పొద్దున్నే వెళిపోయాడులే.

మా తండ్రి గారికి ఆ మర్నాడు, పొలాలనిండా సైనికుల శవాలు చెల్ల చెదురుగా పడి ఉన్నాయని కబురు తెలిసింది.  ఆయన ఆ మృత దేహాలన్నింటినీ మా దివాణానికి తెప్పించాడు.   దివాణపు పైన్ చెట్ల మార్గానికి  రెండు వైపులా ఆ శవాలే వరుసగా పేర్చారు.     అప్పటికే వాటి నుండీ దుర్గంధం వెలువడుతుండటంతో అన్నిట్నీ పాతిపెట్టడానికి వీలుగా పెద్ద గొయ్యి తవ్వే లోపు,   ఈ మృతదేహాలన్నిటి మీద మట్టి కప్పారు. మొహాలు మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.   ఆ మట్టి నేలలోంచీ పొడుచుకొచ్చినట్టు!  అవి పచ్చగా పాలిపోయాయి.  అన్నిటి కళ్ళూ మూసుకునున్నాయి.

నాకు వాటిని చూడాలనిపించింది.  కానీ చూడగానే రెండు వరుసల్లోనూ కేవలం తలలే కనబడుతూండటం తో  భయంతో మూర్చపోతానేమో అనుకున్నాను.  ఎలాగో మొత్తానికి వాటిని చూడటం మొదలు పెట్టాను.  ఒకదాని తరవాత ఒకటి.  ఆ చనిపోయిన వ్యక్తులు ఎలాంటి వాళ్ళో ఊహించుకోగలగడం కోసం ప్రయత్నించానని చెప్పొచ్చు.


వాళ్ళ యూనిఫారాలు మట్టి తో కప్పబడి ఉన్నాయి.  కానీ వారిని చూడగానే వెంటనే... అవును  'వెంటనే!'  - వాళ్ళలో ఫ్రెంచు వీరుల్ని వెంటనే గురుతు పట్టగలిగాను.   వాళ్ళ మీసాల వల్ల !! 

వాళ్ళలో కొందరు యుద్ధం జరిగే రోజే క్షౌరం చేసుకున్నట్టున్నారు..  ఎందుకో - బహుశా   మరణ సమయం వరకూ సొంపుతో సౌందర్యం తో   ఉండాలనిపించి ఉండొచ్చు!     మరణాన్ని సొగసుగా ఆహ్వానించడానికేమో!  మరి కొందరికి ఒక వారపు 'పెరుగుదల' ఉంది.  కానీ అందరికీ ఫ్రెంచు మీసాలున్నాయి.   ఆ గర్వమైన ఫ్రెంచు మీసాన్ని   చూస్తే ప్రతి మీసమూ ఏదో చెప్తున్నట్టు అనిపించింది. సరిగ్గా... ఇలా - .. "నా తోడుగా  ఉన్న గడ్డం మితృణ్ణి  చూసి మోసపోకు ప్రియమైన పాపాయీ -  నేను నీ సోదరుణ్ణి"  అన్నట్టు !


అప్పుడు నేను కన్నీళ్ళాపుకోలేకపోయాను.  ఆ రోజు నేను అతిగా ఏడ్చేనేమో !   అంత దుఃఖం,  వాళ్ళని  ఫ్రెంచు వారిగా గుర్తించకపోతే కలిగుండేది కాదేమో -  పాపం ! మరణించిన ఫ్రెంచు సైనికులు !

ఇదంతా నీతో చెప్పి ఉండకూడదు,   ఇప్పుడు నేను దుఃఖిస్తున్నాను.  ఇంక మరి కబుర్లేవీ చెప్పలేను.   సరే - గుడ్ బై డియర్ లూసీ.. నా హృదయపూర్వకమైన ముద్దును దీనితో పంపిస్తున్నాను.

" మీసం వర్ధిల్లాలి ".

                                                                                                                                             -నీ జీన్


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mustache - అనే మొపాసా కధ కు నా అనువాద ప్రయత్నం!   మొపాసా చిన్న చిన్న కధలన్నీ గుటెన్ బర్గ్ లోనూ, ఇతర ఇంగ్లీషు సాహితీ సైట్లలో దొరుకుతాయి.  మాతృక కు తెలుగు రూపం ఇది. [అనువాదం లాంటిది].
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ఫ్రెంచు మీస కట్టు 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 









'

సిల్లీయం !

కొన్ని సార్లు జనాల క్రియేటివిటీ మనల్ని ఆశ్చర్య పరుస్తుంది.

1) మా ఇంటి వైపు కార్ఖానా లో పోలీస్ స్టేషన్ పక్కన కేక్ బాస్కెట్ అని ఒక బేకరీ వుంది. ఆరు సంవత్సరాలు గా ఆ దారెమ్మట పోతూ ఒక్క సారి కూడా చూళ్ళేదు నేను. ఈ మధ్యే చూసా. ఆ షాపు బోర్డ్ మీద పైన ఇంగ్లీష్ లో Cake Basket అని రాసి వుండగా, కింద తెలుగు లో ఇలా రాసి వుంది.

"కేక బాస్కేటు" (ఇంకా నయం కుక్క బిస్కెట్ అని రాయలేదు)

2. ఈ మధ్యే రైల్వే స్టేషన్ లో ప్లాట్ ఫాం మీద 'చందమామ' కవల సోదరుణ్ణి చూసా. కూకట్ పల్లి నుంచీ ప్రచురిస్తున్నారు. అక్షరాలా అదే ఫాంటు, అదే సైజు.. అవే రంగులూ, అదే రకం (వపా) ముఖ చిత్రాలు. అదే రేటు. ఇది చందమామ డూప్లికేటు. - పేరు 'చంద్రబాల' ! కానీ కే.టీ.ఆర్.(తెలంగాణా కి కాబోయే ఉప ముఖ్యమంత్రి) లా 'నథింగ్ షార్ట్ ఆఫ్ హైద్రాబాద్' తరహా లో 'నథింగ్ షార్ట్ ఆఫ్ చందమామ' అని తీర్మానించుకుని కొనలేదు.

3. రాష్ట్ర విభజన తీర్మనాన్ని అసెంబ్లీ లో ప్రవేశ పెట్టించేదుకని తెలంగాణావాదులు ఈ సారి తిరుగులేని అస్త్రం ఉపయోగించారు. చిదంబరం కోర్టులకీ, ప్రణబ్ ముఖర్జీ విదేశాలకీ, అమ్మ గారు విశ్రాంతికీ, ప్రధాన మంత్రి సిక్కిం కీ వెళిపోయిన రోజుల్ని వ్యూహాత్మకంగా ఎంచుకుని, స్కూళ్ళు మూసేయించారు. ఇన్నాళ్ళు వరసపెట్టి పిలకాయలు ఇళ్ళలో ఉండడం, ఫాలోడ్ బై దసరా సెలవులూ .. ఇలా పిల్లలు ఇళ్ళలో వీరంగం సృష్టించడం, వాళ్ళని కాస్కోవడానికి అమ్మో, నాన్నో ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టి ఇళ్ళలో ఉండడం.. లాంటి విపరిమాణాలూ, పిల్లలు ఇళ్ళు పీకి పందిళ్ళెయ్యడం.. ఇలా ఎడతగని కష్టాలను ఎనాళ్ళని హైద్రాబాదీలు అనుభవించాలి ? అందుకే వీళ్ళు ఓర్చుకోలేక తెలంగాణా గొడవేందో, ఈ లొల్లేందో తొందరగా వొదిలిపోవాలని కోరుకునేట్టు (మనుషుల్లో పరివర్తన వచ్చేట్టు) సమైక్యవాదం మీద కుట్ర చేసేస్తున్నారు. ఫలితాలు పాజిటివ్ గానే ఉన్నట్టున్నాయి.

Keep it Clean, silly

ఈ మధ్యనే మా సంస్థ ఆధ్వర్యాన నడిచే ప్రతిష్ఠాత్మకమైన స్కూళ్ళ గురించి ఈ మధ్యనే చేరిన పిల్లల తండ్రుల నుండీ ఫీడ్బాక్ వచ్చింది. అయ్యా ! మన స్కూళ్ళు మునిసిపల్ బళ్ళ లానే ఉన్నాయి - అని వాపోయారొక పెద్దాయన. మా పెద్దాయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు ? వాళ్ళ పిల్లలు కూడా ఇలాంటి బళ్ళలోనే చదివారు. మేమూ చిన్నప్పుడు గవర్నమెంటు బళ్ళలోనే చదూకున్నాం. ఆ రోజులు వేరు ఈ రోజులు వేరూ అని పెదవి విరచొచ్చు. ఇప్పుడు సర్కారు బడి అంటే - అధమాధమ ప్రమాణం.

మొన్నే పేపర్లో చదివి బాధ కలిగింది. పోస్కో కి వ్యతిరేకంగా ఉద్యమాలు జరుగుతున్న ప్రాంతాల్లో పిల్లల బడులు బందు. ఏమయ్యా అంటే అక్కడ పోలీసులు, ప్రభుత్వ సాయుధ బలగాలూ విడిది చేస్తున్నయి ఈ బళ్ళలో. ఇంకెక్కడా వాళ్ళకి ఉండడానికి వసతి లేదు (ట) ! కాబట్టి గవర్నమెంటోడి స్కూలు భవనం లో ఉంటున్నరు. పిల్లల చదువు అటక ఎక్కినట్టే ! ఇదీ సామాన్యంగా మన ప్రభుత్వాలు చదువు కి ఇచ్చే ప్రాధాన్యత !


పోనీ అదేదో ఎక్కడో జరుగుతున్న విషయం. మన దేశంలో ఘనత వహించిన ప్రైవేటు బళ్ళలో కూడా ప్రమాణాలు దారుణంగానే వుంటున్నాయి. చదువు సంగతి పక్కన పెట్టండి. పిల్లలు అంతుచిక్కని జ్వరాలతో, ఇన్ఫెక్షన్లతో బాధపడుతుంటే, అవి స్కూళ్ళలో వాళ్ళు వాడే టోయిలెట్ల వల్ల వ్యాప్తి చెందుతున్న ఎవరికీ లొంగని క్రిముల కారణంగానే అని వైద్యులు తేల్చేస్తున్నారు.


అందరూ ఇంటర్నేషనల్ స్కూళ్ళలో పిల్లని చదివించలేరు. మధ్యతరగతి కేటగిరీ జనాల్లో స్తోమత బట్టీ బళ్ళలో చేర్పిస్తున్నారు. స్కూళ్ళన్నీ సిండికేటు గా మారి ఏటేటా ఫీజులు పెంచేస్తున్నాయి. తల్లితండ్రులు వేరే ఆప్షన్స్ లేక ఆయా ప్రాధాన్యతలని బట్టీ బడులను ఎంచుకుంటున్నారు.

స్కూలు - పిల్లల జీవితాలలో ఒక గర్వపడే ఇన్స్టిట్యూట్. స్కూలు చుట్టూ వాళ్ళ కెన్నో జ్ఞాపకాలు పెనవేసుకుని వుంటాయి. స్కూలు భవనానికొక సెంటిమెంటల్ వాల్యూ వుంటుంది. స్కూలు యూనిఫాం కి ఒక పవిత్రతా వుంటుంది. ఆడపిల్లలకి సల్వార్ కమీజ్ మాత్రమే యూనిఫాం గా నిర్దేశించడం, జడలు ఒక్కోరోజు ఒక్కోలా వేసుకోవాలని (క్రమశిక్షణ పేరుతో) నిర్దేశించడం, వివక్ష కిందే వస్తుంది. ఎవరికి ఎలా సౌకర్యంగా వుంటే అలా డ్రెస్ చేసుకోవచ్చని పిల్లలకి స్వేచ్చ ని ఇవ్వకపోవడం (అంటే ఆడపిల్లలు సల్వార్ కమీజ్ + దుపట్టా వేసుకోవాలనీ, జడలు ఇలానే కట్టుకోవాలనీ - దానికోసం వాళ్ళు జుట్తు పెంచుకోవడం కానీ, ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా, జడకి చిక్కనంత చిన్నగా కత్తిరించుకోవడం గానీ చేస్తున్నారు) - మనం గీసుకున్న గిరి. ఇది నాకెప్పుడూ అర్ధం కాదు.

అయితే నా ఇతివృత్తం స్కూలు టాయిలెట్ ! ఇది నీట్ గా మెయింటెయిన్ చెయ్యకపోవడం వల్ల పిల్లలు పలు వ్యాధులకు గురి అవుతున్నారు. ముఖ్యంగా పిల్లల్ని మనం మన ఇళ్ళలో ఎంత శుభ్రంగా పెంచినా, పాఠశాలల్లో అశుభ్రతకి అనారోగ్యానికీ గురి కావడం మనం చేసుకున్న దురదృష్టం. అసలు మన దేశం లో ఇప్పుడిప్పుడే పరిశుభ్రంగా మెరిసే టాయిలెట్ల గురించి అవగాహన పెరిగింది. పబ్లిక్ టాయిలెట్లు చెత్తగా వుండటం, మనకి బాగా అలవాటు కదా. అవి పిల్లలకి స్కూలు రోజుల్నించే ఉగ్గుపాలతో రంగరిస్తున్నాం.

టాయిలెట్లు అరకొర గా వుండడం, వాటిల్లో నీళ్ళు లేకపోవడం, గాలీ వెలుతురూ లేని చోట్ల, చాలా తరగతి గదులకు దూరంగా - పిల్లలు వీలయినంత అవాయిడ్ చెయ్యాలనుకునేంత చెత్తగా వుంటున్నాయిట చాలా స్కూళ్ళలో టాయిలెట్లు. పెద్ద పిల్లలు కొంచెం ఓర్చుకున్నా, చిన్న పిల్లల టాయిలెట్లనన్నా మానవతా దృక్పధంతో శుభ్రంగా వుంచడం అవసరం. ఏం లేదు - ప్రిన్సిపాలో, కరస్పాండెంటో - ఆ భవంతి కి చక్రవర్తి కాబట్టి మధ్య మధ్య లో వెళ్ళి ఒక సర్ప్రైస్ చెక్ లాంటివి చేస్తూ ఉంటే, ఇవన్నీ శుభ్రంగానే వుంటాయి. కావల్సింది చిత్తశుద్ధి.

వ్యాపార దృక్పధంతో నడిచే స్కూళ్ళు - ఎన్నని చూసుకోగలవు ? ఈ మధ్య కక్కుర్తి బుద్ధులు ఎక్కువయ్యాయి కదా - కాస్ట్ కటింగ్ అని పేరొకటి పెట్టారు. అది ఇక్కడ కూడా మొదలయింది. శుభ్రతా ప్రమాణాలు చేరడానికి, వివిధ పరికరాలూ, సిబ్బందీ సమకూర్చుకోవడానికీ, ఇంఫ్రాస్ట్రక్చర్ కీ డబ్బు చాలట్లేదుట.

ఏటా వీళ్ళు స్కూలు లో టాయిలెట్ మెయింటెనెన్సె కని కొంత డబ్బు కట్టించుకుని అయినా ఇవి పరిశుభ్రంగా నిర్వహిస్తే బావుంటుందని కొందరు పేరెంట్స్ సూచన. రాబోయే రోజుల్లో టాయిలెట్టు మెయింటెనెన్స్ ఫీస్ కూడా కట్టాసొస్తుందేమో - లేపోతే మీ చిన్నారి ఆరోగ్యం ప్రమాదం లో పడుతుంది.

కబుర్లు, కాకర కాయలు..

1. దోభీ ఘాట్ చూసాను ఆదివారం. యాస్మిన్, మున్నా, Arun , Shai ల కధ బావుంది. సీరియస్ కధే ! ఆమీర్ స్థానంలో ఎవరైనా కొత్త నటుడుంటే బావుండేది. కానీ సరే ! ఆమీర్ ఎప్పట్లానే చాలా బాగా నటించాడు. యాస్మిన్ గొంతు మాత్రమే వినిపించి ఆమె కధ ను మొదలు పెట్టడం బావుంది.

స్మితా పటేల్ కొడుకు ప్రతీక్ బబ్బర్ పాత్ర చాలా బావుంది. ముంబై లో అర్బన్ జీవితానుభవాల్ని కళ్ళక్కట్టినట్టు చూపించడం లో కిరణ్ రావ్ చాలా మటుకూ సఫలీకృతురాలైనట్టే, ఇది 'దిల్ చాహ్తా హై' సినిమా లా 'మొదటి సారే 'వావ్' అనిపించే రకం ?!?' కావాలని ప్రయత్నించినట్టుంది.

మొత్తానికి యాస్మిన్ పాత్ర, ఆ నటి నటనా, గొంతు లో స్వచ్చతా, కొత్తదనం, అమాయకత్వం - ఒంటరితనం, అన్నీ చాలా బాగా నచ్చాయి. యాస్మిన్ తీసుకున్న వీడియోల్ని మురిపెంగా చూస్తూండే ఆమీర్ కూడా ముద్దొస్తాడు కొన్ని చోట్ల.

అయితే ఈ సినిమా లో మొట్ట మొదటి సారిగా ఎలుకలు చంపే మునిసిపల్ పని వాళ్ళ ని (ప్రతీక్ అసలు ఏం చేస్తున్నడో మొదట అర్ధం కాలేదు) గురించి తెలుసుకున్నాను. చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఇది ముంబై లో చాలా మందికి తెలీని కొత్త కోణం అనుకుంటాను.

అందుకే ఈ నైట్ రాట్ కిల్లర్స్ గురించి చదవాలనిపిస్తే ఇక్కడ చూడండి.

2. ఈ మధ్య జూజూ రోబో చాలా హల్ చల్ చేస్తున్నడు వోడాఫోన్ ప్రకటనల్లో ! అసలే రోబో - అందులోనూ రజనీ కాంత్ రోబో!! ఎన్ని విచిత్రాలు చేస్తాడో చూశారు కదా శంకర్ "రోబో" లో ! మరి అలాంటి రజనీ నే ఇమిటేట్ చేస్తూ తీస్తున్న జూ జూ వీడియోలు వోడాఫోన్ నిజంగానే సృజనాత్మకత లో ఫాస్టర్, స్మార్టర్, బెటర్ లా అనిపిచుకుంటూంది. మచ్చుకి ఒకటి, రెండు, చూడండి.

నో కా బ్లా స Season 2

'నో కా బ్లా స' సూపరు హిట్టు పోస్టు అయింది. ఎడారిలో ఒయాసిస్సులా - బీటలు వారిన భూమి మీద లేలేత వాన చినుకుల్లా, ఆకలితో అలమటిస్తున్న పేదవాడికి పంచభక్ష్య పరమాన్నం లా (అ..క్ష..రా..లా..) 40 కామెంట్లు ఇప్పటివరకూ ! గడ్డిపూలు కళకళ్ళాడాయి. అయితే, నేనింత దాకా రిప్లయి సమాధానం ఇవ్వనందుకు సభ్యులు క్షమించాలి. బుల్లెమ్మ కి కుంచెం అనీజీగా వుంటేనూ, రెండ్రోజులు ఇటు తొంగి చూళ్ళేదు. కానీ, ఆఫీసులో ఎపుడైనా కామెంట్లు వచ్చేయో లేదో చూడటం, ప్రచురించుకుని మూడొందల ముప్పయి నాలుగోసారి మురిసిపోవడం వగైరా బాగా జరిగాయి.

మొదటగా - వ్యాఖ్యానించిన అందరికీ పేరు పేరునా ధన్యవాదాలు. నేనస్సలు ఎక్స్పెక్ట్ చెయ్యలేదు. మొదటి వ్యాఖ్య భాస్కర రామిరెడ్డి గారికి చాలా వినమ్ర నమస్కారాలు. సత్యం వచించారు.

సభ్యత్వం కోసం చాలా మంది బ్లాగర్లు పోటీ పడ్డారని చెప్పడానికి పట్టలేనంత ఆనందిస్తున్నాను.

కానీ, నా నో.కా.బ్లా.స పోస్టు కే చాలా వ్యాఖ్యలు వచ్చినందుకు దీని 'వెరీ స్పిరిట్' కి అన్యాయం జరిగిందని కూడా పలువురు అభిప్రాయపడ్డారు.

నేనే, ఎవరి బ్లాగు లోనూ కామెంటనని కూడా చీవాట్లేసేరు.

నా బ్లాగు లోనే కామెంట్లకి సమాధానం ఇవ్వానని కూడా మిత్రులు తలంటారు.

శరత్ గారు పదవి ఇమ్మన్నారు.

పద్మ గారు 'కామెంట్లొస్తేనే బాధ ! రిప్లయి ఇవ్వాలి !' అని Absolute Truth వచించారు.

కొన్ని అర్ధం కాని అభిప్రాయాలు (ఆడవాళ్ళకి ఎక్కువ కామెంట్లు వస్తాయి-ఆకాశ రామన్న) వగైరాలు కూడా ఉన్నట్టు తెలుసుకున్నాను.

టెంప్లేట్ గురించిన సూచనలు స్వీకరించాను. పూర్తిగా అమలు చెయ్యడానికి కుస్తీ పట్టాలి వీలును బట్టీ.

మొత్తానికి అసలు మొదలంటూ పెట్టాను కాబట్టి, దీన్లో సభ్యత్వం కోరుకున్న వాళ్ళందిరికీ, విత్ డ్యూ వెరిఫికేషన్, ఫ్రీ సభ్యత్వం ఇచ్చేస్తున్నా. ఇచ్చేస్తున్నా. సభ్యత్వ రుసుము ఏమీ లేదు.

సుజాత గారి లాంటి సానపెట్టిన వజ్రాలకు (పాప్యులర్ బ్లాగర్లకు) గౌరవ సభ్యత్వం ఇద్దామనుకుంటున్నా. వీళ్ళ దగ్గర మనం ట్యూషన్ లో చేరొచ్చు. ఆస్పత్రిలో చేరి, బాగుపడి ఇంటికొచ్చేసే రోగుల్లాగా, మనం ఈ సంఘంలో చేరి, అధ్వాన్నత నుంచి, ధన్యత కి ప్రయాణం చేసి, ఇంకా, బ్లాగ్ లోకంలో పైకి, పైపైకి చేరి, బోల్డన్ని పేరు ప్రఖ్యాతులు గడించేద్దాం. కామెంట్లే ప్రమాణం కాదని కూడా ఒట్టేసుకుందాం. (ఓథ్ / OATH అన్నమాట) శరత్ గారి పదవి సంగతి కేబినెట్ తో చర్చించి నిర్ణయిస్తా. మితృలు బులుసు సుబ్రమణ్యం గారు మాంచి పేరు (కాలే బ్లాస) సూచించారు. దీన్నీ కేబినెట్ కమిటీ కి పంపించా. చూద్దాం. (ఇంతకీ కాబినెట్టులో ఏమీ లేదు. ఖాళీ!) సరే ! ఇంక ఆపుతా !

నిజాయితీగా, నాకేం కార్యాచరణ గురించి ఐడియాలు లేవు. ఏదో సరదాకి టపాయించేను. అందరూ సరదాగా వ్యాఖ్యానించడం కూడా చాలా బాగా అనిపించింది. బుల్లెమ్మ ఫిట్ అయ్యాక, తప్పకుండా దీని గురించి కొంచెం సమయం, ఎనర్జీ, (శాయశక్తులా) ప్రయత్నిస్తాను.
నో.కా.బ్లా.స. కు సంఘీభావం తెలియచేసిన అందరు మితృలకూ, హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.

'నో కామెంట్ల' బ్లాగర్ల సంఘం

హలో ఎవ్రీబడీ ! బ్లాగుల్లో ఈ మధ్య ఎక్కువగా నడుస్తున్న ట్రెండ్ ని చూసి నాకూ ఓ పెద్దగా పనికిరాని ఆలోచన వచ్చింది.

ఈమధ్య బ్లాగర్లు జట్ట్లు జట్ట్లుగా, ఊర్ల వారీగా, ప్రాంతాల వారీగా, రక రకాల భావసారూప్యాల వారీగా,వృత్తుల వారీగా, వ్యాపకాల వారీగా, కామెంట్ల వారీగా బ్లాగర్ల సంఘాలు తెరవడం, (ఆ తరవాత ఏమి జరుగుతుందో నాకూ తెలీదు - with few exceptions though) - ఫాలో అప్ చేసుకోవడం వగైరా బాగా నడుస్తోంది కాబట్టి నేనూ ఒక బ్లాగర్ల సంఘం తెరుద్దామని మధ్యాన్నం పగటి కల తర్వాత నిశ్చయించుకున్నాను. అదే ఈ 'నో.కా.బ్లా.స.' అనగా - నో కామెంట్ల బ్లాగర్ల సంఘం. అంటే ఈ బ్లాగర్లు ఎక్కడా ఏమీ కామెంటరని కాదు. అస్సలు కామెంట్లు రాలని టపాలు రాయటమే వీళ్ళ ప్రత్యేకత ! అనగా కామెంటు పెట్టే అవకాశం తమ తమ బ్లాగుల్లో ఇచ్చినా కూడా పెద్దగా వ్యాఖ్యలు రానివాళ్ళు ఈ సంఘం లో వీజీ గా చేరొచ్చు.

బ్లాగు మొదలు పెట్టిన కొత్తలో ఉండే ఉత్సాహం ఇప్పుడు లేదు. ముఖ్యంగా, ఈరోజే ఎవరో బ్లాగులో చదివినట్టు - కొట్టు తెరిచిపెట్టి బేరాల కోసం ఎదురుచూసే టైపులో - పోస్టు రాయడం, ఆ వచ్చే ఒకటీ, అరా లేదా సున్నా వ్యాఖ్యల కోసం కళ్ళల్లో వొత్తులు వేసుకొని ఎదురు చూడటం - వగైరాలు నా ఒక్కరికే సొంతాలు కావేమో అనిపించింది.

ముఖ్యంగా నేను ఎంతో మనసు పెట్టి రాసిన కొన్ని టపాలకు (నా సొంత రేటింగు ప్రకారం - కొన్ని పుస్తక పరిచయాలు) రాలని చెప్పట్లు, కొన్నాళ్ళకి నాకే స్టుపిడ్ అనిపించే ఇంకో రకం టపాలకు భలే వినిపిస్తాయి. ఒక సారి సుజాత గారిని టిప్స్ కూడా అడిగినట్టు గుర్తు. కానీ సలహాలని కేష్ (వ్యాఖల / పాపులారిటీ రూపంలో) చేసుకోవడంలో ఘోరంగా విఫలం అయ్యాను.


కారణాలేమైనా కానీ, చాన్నాళ్ళ నుంచీ బ్లాగు రాసినా, అందులో సంగతి లేక సగం, ఇంకో సగం నాకు తెలీని కారణాల వల్లనూ, నా సేల్స్ గ్రాఫ్ (Comments) ఇన్ని సంవత్సరాలనుంచీ, దారిద్ర్య రేఖ కు (కనాకష్టం గా 3-4 వ్యాఖ్యలకు) దిగువునే ఉంది గాబట్టి, నానూ ఒక ఐ.కా.స పెడతాను.


చేరబోయే వాళ్ళు కామెంటు చెయ్యక్కర్లేదు. ఇంతకీ నా 'నో.కా.బ్లా.స.' / 'ఐ.కా.స' నియమాలు ఏమిటంటే, ఏమి రాసినా కామెంట్లు రాని బ్లాగర్లకు దీన్లో సభ్యత్వం ఇస్తాం. (ను!) అదేంటో, మనం పోస్టు పెట్టిన్రోజే, కూడల్లో ట్రాఫిక్ ఎక్కువయి, మనం అట్టడుక్కి తరవాత పేజీ నుంచీ బైటికీ - అయిపోయి బహుసా కామెంట్లు రావట్లేదు అనుకునే వాళ్ళకు కూడా సాదర ఆహ్వానం.

ఇతరుల దృష్టి లో పడాలని ఎంతగా ప్రయత్నించినా, కొన్ని రకాల వ్యక్తిగత, వృత్తి పరమైన కారణాల మూలంగా బ్లాగ్లోకంలో ఒంటరి గా ఫీలయిన వాళ్ళకు గౌరవ సభ్యత్వం అందచేస్తాము (ను!). సెక్స్, రాజకీయాలు, కుట్రలు, తవిక, గాసిప్, వార్తలూ, సినీమా, మతం - ఇలా జనాల్ని ఆకర్షించే అత్భుత విషయాల మీద అనర్గళంగా రాసే ప్రతిభ లేని వాళ్ళకు ప్రాముఖ్యత ఇవ్వొచ్చు. ఈ సంఘం లో ఎవరు & ఎందరు చేరబోతున్నారో చూసి, దానిబట్టి మిగతా కార్యాచరణ అంటే మీటింగులూ వగైరా ప్లాన్ చెయ్యబడుతుంది.

ఈ టపా చదివి విచిత్రంగా పెట్టిన మీ మొహాల మీదుగా జూం చేసిన క్లోసప్ షాట్ మీద భయంకరమైన రాంసే బ్రదర్స్ తరహా నేపధ్య సంగీతంతో -



బ్రేక్.


----


------



-------- {మళ్ళీ కలుద్దామా.. ప్లీజ్ ? }

ప్రతీ'కారం'!!!

ఈ ప్రకటన ఎప్పుడూ తెలుగు టీ.వీ.లో చూళ్ళేదు. బహుశా ఈ పాటికి చాలా మంది చూసి ఉండొచ్చు. కానీ భలే ఉంది లే అని ఇక్కడిలా పెడుతున్నాను.

సిల్లీ కబుర్లు

1) ఏ వయసు కి ఆ ముచ్చటా - అంటూ ముఖ్యంగా ఆడపిల్లల ప్రాణాలు తీసే వాళ్ళెందరో కనిపిస్తారు. పాతికేళ్ళు దాటిన ఆడపిల్లలు, ఎందుకు చెల్లట్లేదో అని తెగ కంగారు పడిపోయి, వాళ్ళ తల్లీ తండ్రుల బుర్ర తినేసి.. వేయించుకు తినే ప్రాణులు ఎక్కువ. అందరూ సోనియా గాంధీ లాగా ఆచీ తూచీ అడుగులు వేస్తే సమస్య ఏముంది ? పెళ్ళి కాని పిల్లల్ని అమ్మో ముప్ఫయి వచ్చేస్తోందనో - దాటిపోతుందనో - కంగారు పెట్టేసి, ఒత్తిడి చేసేస్తే, వాళ్ళూ, నిజమేనేమో - అని భయపడిపోయి, చాలా మటుకూ నష్టపోతున్నారు. ఇంతా డబ్బులిచ్చుకుని, (కట్న కానుకలు), డబ్బు వెదజల్లి - చేసుకున్న ఐశ్వర్యా రాయ్ లకు (అలా లేకపోయినా, ప్రొఫెషనల్ కోర్సు చేయకపోయినా, మంచి ఉద్యోగం లేకపోయినా .. పెళ్ళి కావడం కష్టం) తరవాత తగిలే షాక్ లు ఎలా ఉన్నాయంటే - గుండెలవిసిపోతున్నాయి.

తమిళ నటి మనోరమ - సాంప్రదాయ వాదులని ధిక్కరించి పెళ్ళికి ముందు 'ఆరోగ్య పరీక్ష లు చేయించుకోవాలని, అది చట్టం చేయాలని' పోరాడుతున్నారంట. ఎందుకు పోరాడకూడదు ? పెళ్ళయ్యాక, నపుంశకుడయిన భర్త, సమాజానికి ఏదో నిరూపించుకోవడానికే కట్న కానుకలూ, ఆర్భాటాల మధ్య పెళ్ళాడి, ఆనక 'నీకు విడాకులిస్తాను, ఇంకోర్ని పెళ్ళీ చేసుకో!' - అని సినిమాలో నాగేశ్వర రావు లాగా ఉత్తమమయిన డైలాగు కొడుతున్నాడు. లేదా, తమిళ నాడు లో అత్యధిక శాతం భర్తల లాగా, అమాయక భార్యలకు 'హెచ్. ఐ. వీ.' ని బహుమతి గా ఇస్తున్నారు. పెళ్ళి కాకపోతే, ఆడదాని జీవితం ఏమవునో అని తల్లి తండ్రులే, పెద్దగా అబ్బాయిల గురించి విచారించకుండానే పెళ్ళిళ్ళు చేస్తున్నారు. అదీ చింతించాల్సిన విషయం.


పూర్వం లాగా అటు అన్ని తరాలూ.. ఇటు ఇన్ని తరాలూ తెలిసి ఉన్న సంబంధాలు రావడం ఈ ఫాస్టు యుగం లో కష్టం కాబట్టి, ఇంజనీరు అల్లుడు ఇంటరు కూడా పాసవ్వలేదన్న విషయం పెళ్ళయ్యాక తెలుసుకుని నోరెళ్ళబెట్టడం లాంటి చిలిపి పనులకు తల్లి తండ్రులు ఒడికట్టడం మానాలి. అన్నీ బావుంటే, సాడిస్టిక్ లక్షణాలున్న పెళ్ళి కొడుకులు. మానసిక రోగులూ, అనుమానపు పక్షులూ - వీరి బారిన అమ్మాయిని పడేయటం ఎంతవరకూ సబబు ? ఇలాంటి తొందరపాటు నిర్ణయాలు - మోసగాళ్ళ కు ఆడపిల్లల ను ఇచ్చి పెళ్ళి చేయడం - సగం, సమాజపు ఒత్తిడి కి లొంగిపోవడం మూలంగానే జరుగుతూ ఉంటాయి. ఇలాంటివి సమాజంలో చూస్తున్నాం కాబట్టి - ఎపుడన్నా తెలిసిన సర్కిల్లో వయసు మీరిన కన్నె పిల్ల కనిపిస్తే - ఎపుడు పెళ్ళి అని ఏడిపించడమో, అయ్యో పెళ్ళి కాలేదా అని విచారించడమో చేయకూడనిపిస్తూ ఉంది. ఏమో బాబూ ! అది తప్పు ! రోజులు మారాయి.

(నేను ఏకపక్షంగా రాసినా, ఇంతటి బాధ అబ్బాయిలకి ఉండదా అని ఎవరికన్నా కోపం వచ్చినా - ఆ పరిస్థితి ని ఎదుర్కొనే మహిళ కి జరిగినంత అన్యాయం శాతం 'ఎక్కువ' అనిపించే రాశాను)


2) నయీ దిల్లీ రోజుల్లో, కిరన్ బేడీ - బంగ్లా పక్క నుంచీ తాల్ కటోరా ఉద్యానవనానికి (పొద్దున్న వాకింగు కి మాత్రమే !) వెళ్ళేటపుడు -అంత సింపుల్ ఇంట్లో ఉంటూందా ఆవిడా ? అని ఆశ్చర్య పోయేవాళ్ళం. బిర్లా మందిర్ కి సింపుల్ గా వచ్చేస్తూ ఉండేది ఆవిడ - పెద్ద స్కార్పియో లో ! చిన్నప్పట్నించీ ఆవిడ ఒక యూథ్ ఐకాన్! తొలి మహిళా ఐ.పీ.ఎస్. అధికారి. ఢిల్లీ ట్రాఫిక్ ని ఒక దారికి తెచ్చిన స్మార్ట్ పోలీస్. యునైటెడ్ నేషన్స్ లో భారత దేశం తరపున పని చేసిన వ్యక్తి. ఇపుడు - సెలెబ్రిటీ జడ్జ్ ! ఆప్ కీ కచేరీ లో ! అది సరే ! ఈవిడ - ఒక వాణిజ్య ప్రకటన లో కనిపిస్తున్నారు ఈ మధ్య ! అదీ స్త్రీ ల సౌందర్య సాధనం, మచ్చలు లేని ముఖ వర్చస్సు కోసం... నో మార్క్స్ క్రీం ను కిరణ్ బేడీ సిఫారసు చేస్తున్నారు.

ముచ్చట కలిగింది. ఆత్మ స్థైర్యానికీ, సాహసానికీ, తెలివితేటలకూ - ప్రతీక అయిన ఒక మాజీ పోలీస్ అధికారిణి - నో మార్క్స్ - రహో అంటూన్నారు. అయితే, మెచ్చుకోవాల్సిన విషయం - ఆ ప్రకటన రూపకర్తలు - ఈ ఐకాన్ ను ప్రకటనకు ఎంచుకోవడం. నేటి మహిళ ను ఆకర్షించడానికి ఉపయోగిస్తున్నారంటే, మన స్టాండర్డ్ పెరిగిందనే అనుకోవాలి. పిచ్చి పిచ్చి గా - ఆత్మ విశ్వాసానికి - చర్మం రంగుకూ - లింకులు పెట్టే, మార్కెట్ రంగం, 'బే దాగ్' (మచ్చలు లేని) సౌందర్యం కోసం, మచ్చ లేని వ్యక్తిత్వాన్ని - ప్రతీకాత్మకంగా చూపించడం, సంతోషించదగ్గ పరిణామం.




3) పనిలో పని గా ఇంకో వాణిజ్య ప్రకటన ని కూడా ప్రస్తావిస్తాను. ఒక చిన్న పాప, కార్పెట్ మీద పడుకుని పుస్తకం చదువుతూ ఉంటుంది. ఆ పాప తండ్రి పక్కనే సోఫాలో పేపరు చదువుతూ ఉంటాడు. తల్లి లాప్ టాప్ లో ఏదో చేస్తూ ఉంటుంది. పాప అపుడే చదువుతున్న పుస్తకం మూసేసి, అందులో రాకెట్ బొమ్మని చూపించి - నాన్నా నేను పెద్దయ్యాక ' ఇది ' (వ్యోమగామి) అవుతానూ అంటుంది. ఇందులో నాకు చాలా నచ్చింది.. ఆ పాప ను ఎన్నుకోవడం. భారత సమాజం లో ఆడ పిల్లల ఏంబిషన్ కి ప్రాధాన్యం ఇస్తున్నారూ అంటూ ఏదో భరోసా ఇస్తున్నట్టు ఉంటుంది ఆ ప్రకటన.

ఆ పాప ముఖ్యంగా పుస్తకం చదువుతూ ఉండటం ముచ్చట గొలిపే అంశం. ఎందుకంటే, ఈ రోజుల్లో ఎంత మంది పిల్లలు - టీ.వీ కి అతుక్కోకుండా పుస్తకాలు చదువుతున్నారు ? అలాంటి వాతావరణం ఏదీ ఇళ్ళలో ? పైగా, ఆ అమ్మాయి లక్ష్యం, లక్ష్యం పట్ల ఆమె కున్న సందేహాలూ, తండ్రి ఇచ్చే భరోశా - ఇవన్నీ భవిష్యత్తు ని ఎంతో ఆశావహం గా చూసేలా చేస్తాయి.

You can watch the video here : http://www.youtube.com/watch?v=4y6uigiQ5EE

నేను + నేను = నేను

నేను నాకోసం నాకై తీసుకున్న నిర్ణయం ఒకటుంది. ఇంక నుండీ నన్ను నేను ప్రేమించేసుకోవాలి గాట్టిగా !

చాలా రోజులయింది నేను నిజంగా బ్లాగింగ్ చేసి. నిరుడు ఎంతో ఉత్సాహం తో మొదలు పెట్టేసి, ఏవేవో రాసేసి, నా వెన్ను నేనే తట్టేసుకుని చతికిలబడ్డాను. బ్లాగు రాయడం సరదాగా ఉండేది. చదవడం కూడా ఇష్టమే. కానీ అప్పుడు ఇన్ని బ్లాగులు లేవు. కావల్సినంత సమయం ఉండేది. బ్లాగు వల్ల లోకం పెద్దదయ్యి, నాలుగు ముక్కలు మంచీ చెడూ తెలిసి నా పరిధి విస్తృతం అయింది సుమీ అని ఆనందించే లోపే రక రకాల కారణాల వల్లా, స్వయంగా అంతర్ముఖ ను అయి ఉండడం వల్లా, ఇంకో సగం వీలు చిక్కకా కాస్త ఇక్కడి వాతావరణానికీ, ఆవరణానికీ దూరం అయ్యాను.

మధ్య మధ్య లో కూడలికి వచ్చినా, తెలిసిన వారిని మాత్రమే పలకరించి పోతూ ఉండటం వల్ల, కొత్త వాళ్ళూ, కొత్త గాలీ అలవడలేదు. ఇపుడు కొంచెం టైం దొరికి రోజూ కూడలికి వస్తున్నాను. వివాదాలూ - హేళన లూ ఉంటాయని భయపడి ఇప్పటి దాకా జోలికి పోని కొత్త (నాకు - రిలెటివ్ గా) బ్లాగుల్ని చదివాను. నా బ్లాగులో వ్యాఖ్యలు విదిల్చిన అపరిచితులను వెంటాడి, వాళ్ళ బ్లాగులూ చదివాను.

ఈ అనుభవం బావుంది. ఎన్నో కొత్త సంగతులూ, శైలులూ తెలిసాయి. 'అర్రె ! ఈ బ్లాగు బావుందే' - అనుకుంటూనే ఇప్పటి దాకా కనీసం ఒక డజను బ్లాగుల్ని ఆపాదమస్తకం (అన్ని టపాలూ) చదివేసేను.


ఇన్నాళ్ళూ కుంచుంచుకుపోయిన పరిధి ఇప్పుడు కాస్త వదులయింది. ఆ రచనల్నీ, ఆ ఉత్సాహానీ, కసినీ - హాయినీ - కొత్త కొత్త బ్లాగులు నాలో పూరించిన కొత్త ఉత్సాహాన్ని అందిపుచ్చుకుని, నేనూ కొంచెం హాయిగా బ్లాగుదామని నిర్ణయించుకున్నానుల్. మునుపు 'బ్లాగులు రాయండి మహాశయులారా - అని పెద్దలు ప్రచారం చేస్తుంటే - ఏమో అనుకునేదాన్ని.

బానే ఉంది - బ్లాగులు ఎక్కువయ్యాయి. సమాచారమూ ఎక్కువే ఉంది. మంచో చెడో నిర్ణయించాల్సింది చదువరులే ! ఏదో ఉత్సాహం ఉండనే ఉంది. పాత వాళ్ళూ, కొత్త వాళ్ళూ అదే ఉత్సాహం తో ముందుకు దూసుకెళ్తూనే ఉన్నారు.

నేనూ ఇంక ఏదో ఒకటి మంచిగా రాయాలి. ఎందుకంటే - పిపీలికంలాగా మిగిలిపోకుండా ఉండాలంటే ఏవైనా మంచి విషయాలు తెలుసుకోవాలి. గడ్డిపూలా - అవేవీ - గొబ్బి పూలా - జిల్లేడు పూలా అని - ఎవరయినా ఎగతాళి చేస్తే నవ్వుకునేందుకు సరిపడా ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకోవాలి.

ఇంతకీ - ఈ మధ్య నేను సాధించిన విజయాలు - పాత స్నేహితులకూ, ఎన్నాళ్ళుగానో మాట్లాడకుండా దూరం అయిన బంధువులకూ ఫోను చేసి పాత స్నేహాల్నీ, ప్రేమల్నీ నెమరు వేసుకోవడం..

ఊర్లో ఉన్న బందు మిత్ర పరివారాల్ని ఒక్కర్నీ వొదలకుండా ఇంటికెళ్ళి వాళ్ళకి నాకు అతిధిసత్కారాలు చేసుకుని తరించే భాగ్యాన్నివ్వడం,

ఆఫీసులో నూ, బయటా - ఎవరికి ఎంత మాటంటే అంత మాట సమాధానం ఇవ్వడం (అతి కోపం, వీర నారీ టైపు) (ఇది విజయం కాదు కానీ, నా మంచితనాన్ని (మెతక స్వభావాన్ని) అపార్ధం చేసుకునే వాళ్ళను షాక్ చేసాను) సగం మంది జనం నాకు పిచ్చెక్కిందని తీర్మానించేరు. అయినా ఒప్పుకోలేదు మరి !

- ఇలా - ఇవన్నీ నాకు నేను చేసుకున్న మేళ్ళే ! ఒక్కటీ ఇంకొకరి కోసం చేసినది కాదు. కానీ ఇలా నన్ను నేను ఉద్ధరించుకోవడం సంవత్సరానికొకసారి కాబట్టి ఈ సీజన్ ముగిసే లోగా నా బ్లాగును కూడా కొంచెం ఉద్ధరిద్దామనీ (లేకపోతే ఈ పోటీ ప్రపంచం లో - ఏమో అయిపోయి - ఇంకేమో అయిపోతాయని బెంగపడి... ) నిర్ణయించీసుకున్నాను.

రేపట్నించీ చూడండి - సరికొత్త రకం గడ్డిపూలని (!) (ఏమో రేపు ఇటు తొంగి చూసే వీలుంటుందో లేదో !!! రేపంటే - దీని తరువాత రాయబోయే టపా నుంచీ. ఎందుకంటే - ఈ టపా ఎలాగూ సొంత సోది కాబట్టి) ఇది నా గడ్డిపూలమీద ఈ వేసవిలో కొంచెం నీళ్ళ చిలకరింపు - నన్ను ప్రేమించేసేసుకుంటే సరిపోదు కదా... నా బ్లాగు తో కూడా మళ్ళా ప్రేమలో పడాలి. లేకపోతే ఇంతమంది అందమయిన బ్లాగుల్లో నా బ్లాగు పేలవమయిపోతుంది.

ఒక్క మాట !

చాలా రోజులయింది కదా
అసలు మాటలాడుకుని ..
తెల్లారితే పరుగు పరుగు జీవితం అయిపోయింది.

ఆఫీసులో నవ్వుతూ తిట్టే బాసు గోడు
నీకు కాక ఎవరికి చెప్పుకోను ?
ఇంట్లో అంతా గందర గోళం గా వుంది
బయట కూడా ఏవో గొడవలు
ఆ పనీ ఈ పనీ మిగిలిపోతుంటాయి.
మరీ కష్టం అనిపిస్తే నీ దగ్గరకే గా నేను పరిగెట్టేది ?

ఏ పనీ కాదనకుండా చేసేస్తావు
నా కష్టాల్లో కడగండ్లలో బోల్డన్ని
కబుర్లు చెప్పి, అందమయిన ధైర్య వచనాలు చెప్పేసి
నా పని సుళువు చేసి పడేస్తావు

ఏవో బాధలు - టెన్షన్లూ - నీతో కాక ఎవరితో
పంచుకోను ?
నాకు ఎల్లప్పుడూ శక్తి ని ఇచ్చేందుకు
రోజుకెంత శక్తి ని ఉత్పత్తి చేస్తావో నువ్వు !
అబ్బ - ఈ పరుగుల్లో నీతో నా బాధలు చెప్పుకోవడానికే కుదరట్లేదు!

ఎలా వున్నావు ? ఏమిటి కత ?
ఎప్పుడు మనం మాటాడుకునేది ?
ఎపుడు పాట్లాడుకునేది ?
ఎపుడబ్బా కనీసం ఫోన్ చేసుకునేది ?
పొద్దున్న లేవడం ఆలశ్యం అవుతూంది -
నీ ప్రపంచంలోని కొన్ని పక్షుల కిచ కిచలు ముఖ్యంగా
వినిపించి చాలా కాలం అయింది.
నీ కారు హారన్ శబ్దం కూడా !

ఆ మధ్య పుస్తకాల్లో, నీ చేతి రాత ని చూసుకుని ఒక్క సారి
నీ జ్ఞాపకాల ఉప్పెన్లో కొట్టుకుపోయాను !
చదవమని చెప్తూంటావు కదా !
ఎపుడు మనం డిస్కషన్ కి కూర్చునేది ?
నాకు ఖాళీ ఉంటే నువ్వు పరుగుల్లో ఉంటావు !
నీకు ఖాళీ అయితే నేను పరుగులు !

ఒక్క మాట ! మనం ఒకర్నుంచీ ఒకరు మాత్రం దూరంగా
పరుగులు తీయకూడదు !
అంటే - ఎన్ని పరుగుల తరవాతయినా,
ఎన్ని రోజులు గడిచిపోయినా కూడా
మన మనసులు మాత్రం దగ్గరగానే ఉండాలి.
సరే నా ?

అన్నట్టు - నీకో మంచి పెన్ను కొన్నాను
పరుగుల్లో పడి ఇవ్వడం మర్చిపోయాను
ఈ సారి నీకు తీరికయితే
పాటలాడుకోవడానికి వస్తేనే ఇచ్చేది !

ఎపుడూ నాకోసమే ఆలోచించే నీ
కాల్పనికత -
కాసేపు నేనూ అప్పు తీసుకుంటే
అరే ! చాన్నాళ్ళయిపోయిందే- మాటాడుకుని
అని విపరీతంగా బాధేసేస్తుంది !
ఈ బాధ ని నువ్వెలా తట్టుకుంటావో !

ఈ ఒక్క మాట కే నాకు ఎంతో
ఆశ్చర్యంగా వుంది !
మొత్తానికి నీతో మాట్లాడాలని
ప్రాణం కొట్టుకుపోతుంది - అంతే !

నా బ్లాగు సొంత డబ్బా !

చాలా రోజులనుండీ కూడలి లో నేను తప్పిపోయాను. ఎవరికి వారే సాయం చేసుకోవాలి. ఎవర్ని వారే వెతుక్కోవాలి. అందుకే ఇదింకో టెస్టింగ్ పోస్ట్.

చాలా రోజులుగా నేను చెయ్యని పని ఒకటి మిగిలిపోయింది. అది నా బ్లాగు ప్రయాణం విశేషాలని పంచుకోవడం. ఈ పోస్టు ఇక చాలా మందికి అందుబాటులో ఉండదు కనుక, ధైర్యం చేసి రాస్తున్నాను. చదివిన వారే - దురదృష్టవంతులు.


నా మట్టుకూ నేనొక ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిని. (ఇది నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం!!) కొన్ని ప్రత్యేక పరిస్థితుల్లో (...mm...tell you later) ఎప్పుడూ చిక్కుకుపోతూ ఉంటాను. ఉద్యోగం ఒక చాలెంజ్, పెళ్ళి ఇంకో చాలెంజ్, పెళ్ళయ్యాకా నన్ను నేను కోల్పోకపోవడం ఒక సెపెరేట్ చాలెంజ్, (పెళ్ళయ్యాకా హీరోయిన్ లా ఫీలయిపోకుండా - నేల మీదే నిలబడి, పూర్తిగా మారిపోకుండా, నా ఫ్రెండ్స్, నా హాబీలూ, నా అభిరుచులూ.. నా సొంత వ్యక్తిత్వము నిలుపుకోవడం.. ఇవన్నీ మళ్ళా మా అయన్ను నొప్పించకుండా, అనుమానం రాకుండా, నా స్పేస్ లోకి రానీయకుండా టైట్ రోప్ వాక్ చెయ్యడం ఒక పెద్ద చాలెంజ్. పెళ్ళయిన అమ్మాయిలకు {esp if it is arranged marriage} తెలుస్తుంది.)


ఈ ప్రత్యేకతల్లో నా ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టి, చెత్త ఆఫీసునుంచీ, (It was such a phase) (లిటరల్ గా) ముగుడితో కలిసి, ఇంగ్లండ్ పారిపోవడం ఇంకో ప్రత్యేకత. ఈ ముగుడు గారికి ఆఫీసు రోజుకి 13 గంటలు. నాకేమో ఇంట్లో కూర్చోడం కొత్త ! ఎంత చారిటీ (see very raw blog post) షాపులో గానుగెద్దు చాకిరీ చేసినా డబ్బులు ఎలానూ ముట్టేవి కాదు. కానీ కొంచెమే టైం పాస్ అయేది. చలి కాలంలో గ్లూమీ నెస్. సరే కనీసం వంటలు నేర్చుకుందామని యూట్యూబ్ వెంట పడ్డాను.


నా మట్టుకూ ఇదొక మంచి అనుభవం. సంజయ్ తుమ్మా దగ్గరే (వహ్ షెఫ్) బోల్డన్ని నేర్చుకున్నా. ఆ ప్రయోగాలన్నీ ఆఫీసునుంచీ వచ్చిన హీరో మీద ప్రయోగించేదాన్ని.


అయితే వ్యాపకం లేకపోవడం వల్ల జీవితంలో బోల్డంత వెలితి కనబడేది. నాకు మా షాపు మేనెజర్ ఇచ్చిన బిరుదు 'బోర్డ్ హౌస్ వైఫ్ ' అస్సలు నచ్చలేదు. బ్లాగులంటే అప్పటికి పెద్ద ఇష్టం లేదు. వీడియో దునియా, వీడియో మస్తీ ల్లో ఏవో సినిమాలు చూడటం ! అపుడపుడూ టైం మేగజైన్ మాత్రం మూడు పౌండ్ లకు కొనుక్కుని, ముఖ చిత్రం నుంచీ చివరి పేజీ దాకా చదవడం, ఆదివారం వచ్చే ఫ్రీ న్యూస్ పేపర్ లో ఆర్బిట్యూరీ లు కూడా వింత గా చదవడం - లేదా నడవడానికి పోవడం ! ఇలానే బ్రతికేను.


కొన్నాళ్ళకి నాకు నెట్ లో 'మనిషి ' కనిపించాడు. అదీ తెలుగు మనిషి. నేను చదివిన మిట్టూరోడి లాంటి మనిషి. అంతే ! నేను గెంతి, ఈ బ్లాగు గంప లో పడ్డాను. రాద్దామని అనుకోలేదు. కనీసం 3 నెల్లు చదివుతూనే ఉన్నాను. కొన్ని చాలా మంచి బ్లాగులూ, కొన్ని చెత్త కబుర్లు రాసే బ్లాగులూ, తెలుగులో ! కౌముది, పొద్దు, భూమిక కూడా చదివేదాన్ని.

నాకు తెలుగు బాగా వచ్చు ! పైగా నేను ఏమి రాసినా హీరో కి అర్ధం కాదు. (హీరో తెలుగు మాట్లాడగలరు. అంతే !) కాబట్టి ఇదో మహాద్భుత అవకాశం. నేనూ రాశేస్తాను. ఏదో ఒకటి! పైగా రాయగా రాయగా ఆలోచనలు దార్లోకి వస్తాయి - అనుకుని నేనూ బ్లాగర్ లో చేరాను.

నిజానికి ఎప్పుడో చేరినా, కొన్నాళ్ళకు గానీ కుదురు రాలేదు. కుదిరాకా, రాత కుదర్లేదు. రాత కుదిరాకా, కోతలు కుదర్లేదు. ఇదీ కుదిరాకా నా ప్రత్యేకత సర్ఫేస్ మీదికొచ్చింది. పైగా 2008 జనవరి లో హీరో కసిన్ ఒకబ్బాయి - నా న్యూ ఇయర్ రిసల్యూషన్ ఏమిటో చెప్పమన్నాడు. అపాటికి హీరో కీ నాకూ తీవ్ర స్థాయిలో తగువులు తంటాలూ నడుస్తున్నాయి. అందుకే ఆ కక్ష తో నన్ను నేను డైవర్ట్ చేసుకోవడానికీ, నన్ను నేను కోల్పోకుండా - నేగింగ్ వైఫ్ గా అయిపోకుండా, బ్లాగింగ్ ని సీరియస్ గా తీసుకుంటానని నిర్ణయానికొచ్చాను.

నా ఈ బ్లాగు నన్ను ఒక విధంగా కాపాడింది. ఏదన్నా చదివినా, చూసినా దాన్ని గురించి రాయాలనిపించేది. మొదట మా hero మాతృభూమి ఒరిస్సా ప్రత్యేకతల్ని - సంబల్ పురీ కళల్ని, పట చిత్రాలనూ, మగ పిల్లల ఒడిస్సీ శైలి నృత్య విన్యాశాల గురించీ నాకు తెలిసినంత మటుకూ రాశాను. మాతృభూమి సినిమా గురించి రాశాకా, నాకు కాస్త గుర్తింపు వచ్చింది. సినిమాలు అంటే పిచ్చి లేదు గానీ మంచి సినిమాలంటే కుంచెం ప్రేమ. నేను సినిమాల గురించి రాసింది కొంచెమే గానీ - నా బ్లాగు ఆధారంతో నవతరంగం లో చేరిపోయా ! మొదట నాకు ఆ మాత్రం గుర్తింపునిచ్చింది ఈ తప్పుల తడకల మాతృభూమి రివ్యూ.


నేను వ్యక్తిగతంగా ప్రత్యేకంగానే ఉండిపోవాలని ఆశిస్తాను. (So I started blogging!) ఈ ప్రత్యేకత - నా హాబీల (చదవడం, బొమ్మలూ, పర్యటనా, సంగీతం) ద్వారా నిలుపుకోవాలని - నా ఆశ ! But I am a private person. (ఈ టపా పూర్ణిమ కోసమే రాశాను ! పూర్ణిమ తో ఎపుడన్నా మాటాడినపుడు ఒక ఆరేళ్ళ క్రితం నా జీవితం, ఆ రోజుల్లో ఆవేశం, ఉత్సాహం గుర్తొస్తాయి - నా మెమోయిర్స్ తరవాత రాస్తాను గానీ - పూర్ణిమా థాంక్స్) కాబట్టి నా బ్లాగ్ నాకో వెంటిలేటర్. మంచి వర్చువల్ ఫ్రెండ్ సర్కిల్ ఉంది నాకు మరి !!! ఇంత కన్నా ఏమి కావాలి నా లాంటి ఇంట్రావర్ట్ కి ?


బ్లాగింగ్ డైరీ లా కాదు గానీ నా ఆలోచనలకొక రికార్డు లా పనికొస్తుంది అనిపించింది. మా కికోసు రేప్పొద్దున్న చదివితే నాగురించి తెలుసుకుంటాడని రాస్తున్నాను. ఇది అత్యాశేమో గానీ - ఒక ఫ్రీక్ దురాశేమీ కాదు కదా ! పైగా - బ్లాగింగ్ నా ఆలోచనల్ని సరైన దారిలో పెట్టింది. బ్లాగు లకు ఎడిక్ట్ కావడం కూడా అపుడే మొదలైంది.


అయితే, వెనక్కి తిరిగొచ్చి,ఆఫీసులో చేరాకా, బ్లాగుల మీద ఉన్న ఎడిక్షన్ తగ్గింది. వ్యాపకాలు, ఉమ్మడి కుటుంబ బాధ్యతలూ దీనికి కారణం. ఒక దశ లో బ్లాగింగ్ కు ఇవతల జీవితం కూడా బానే ఉందే అనిపించేలా తయారయ్యాను. ఇపుడు నా రియాలిటీ లో బ్లాగింగ్ ఒకభాగం. ఇదే జీవితం కాదు. ఇపుడు రాయడం, చదవడం కూడా బాగా తగ్గింది. టైం దొరకట్లేదు. అయినా మనసు బాలేనపుడూ, సంఘర్షణ ఎదురైనపుడూ గడ్డిపూల వైపు చూస్తాను. మూడ్ బావున్నపుడు చాక్లెట్ల వైపు దృష్టి పెడతాను. నా హాబీ సంగీతం.. శాస్త్రీయ సంగీతం ఇష్టం ! పైగా మెట్టింట్లో తెలుగు కీర్తనలు పాడి వినిపించమని అడిగేవారూ లేరు, పాడితే అర్ధం చేసుకుని ఆనందించగలిగే వారూ లేరు. అందుకే నాలో ఈ వలపు నశించకుండా - నాకొచ్చినవీ, రానివీ, నేర్చుకోవాలనుకున్నవీ పాటలు - శ్రీనివాసంలో పెడతాను.


అదీ కధ !


నేను రాసిన టపాల్లో నాకు నచ్చిన కొన్ని :

ఈద్ గా - మున్షీ ప్రేం చంద్

కొలంబియా - ఇన్ గ్రిడ్ విడుదల

తీవ్ర వాదం - ఐ ఈ డీ ట్రెండ్స్ [ ఇవి అయిదు భాగాలు ]

నా పెన్ను పిచ్చి గురించి

స్త్రీ పక్షపాతం

లక్కీ మిట్టల్ పతకాలు

Switzerland

లార్డ్స్

న్యూ లవ్





{చదివినా చదవకపోయినా - బ్లాగమంటూ ప్రోత్సహించిన హీరోకి ప్రేమతో ఈ టపా అంకితం}

ఆదివారం

హాస్టల్ రోజుల్నుంచీ సండే అంటే ఏదో పర్వదినంలాగా గడపడం నాకు చాలా ఇష్టం. అన్నిపనులూ.. బట్టలుతకడం, ప్రెస్ చేసుకోవడం, బ్యూటీ పార్లర్ కు వెళ్ళడం, బండి సర్వీసింగ్, ఇలాంటి చెత్త పనులన్నీ శనివారమే ముగించుకుని, ఆదివారం మాత్రం నాకు, కేవలం నాకే కేటాయించుకోవడం, మెహెందీ పెట్టుకోవడం, గుడికి వెళ్ళడం, ఆ వారం న్యూస్ పేపర్లన్నీ ఒకే రోజు చదవడం, వీలయినంత సేపు నిద్ర పోవడం, రాత్రి మాత్రం ఫోన్లు చేసుకుని, కాసేపు ఆడుకుని, గుడ్ నైట్ కల్లా ఈ విశ్రాంతి తీస్కోవడంలో అలిసిపోయిన శరీరానికి ఆరాంగా మంచి మ్యూసిక్ వినిపిస్తూ నిద్రపోవడం అలవాటు.


ఇప్పుడు ఆదివారం అంటే ఏదో బెడద లా వుంది. అసలే ఇక్కడ 6 రోజుల వీక్ లో దొరికిపోయాను. శనివారం అసలు టైం వుండదు. ఆదివారం వంట, తంటా - ఇవన్నీ. అయినా వీలయినంత వరకూ ఆదివారం ఇంట్లోనే ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తాను. మా ఆయన కి ఈ తినడం, పడుకోవడం స్కీం అస్సలు నచ్చదు. ఇదే నా పీకలమీదికొచ్చింది. పొద్దున్న లేట్ గా లేస్తానని, తీరిగ్గా బజారుకెళ్దామని, తీరిగ్గా వంట చేసుకుని, సినిమాకో, షికారుకో.. అంటే - నాకు గుండెలో రాయి పడేది. పొద్దున్న లేట్ అంటే నా ప్రోగ్రాం అంతా అప్సెట్ అయిపోతుంది. అస్సలే ఆదివారం అంటే నాకు పరమ పవిత్ర దినం. ఈ రోజు ఏదో కాస్త 'బ్రతకడానికి ' తిని పడుకోరాదా అని నా బాధ. అప్పటికీ ఆదివారం అసలు ఏ పనీ పెట్టుకోను. ఎందుకంటే ఆరోజు ఈయన వుంటే, ఎవర్నన్నా పిలవడం లేదా ఎవరింటికన్నా వెళ్ళడం ప్లాన్ చేస్తాం (నాకు ఇష్టం ఉండదు) ఆదివారం మాత్రం పొద్దున్నే చక చకా పనులు ముగించుకుని, ఇల్లు అద్దంలా సర్దేసుకుని, ఎండ ఫెళ ఫెళ లాడే వేళ అన్నం తినేసి, తలుపులూ, కర్టెన్లూ వేసేసి, కాసేపు పేపరూ చూసేసి నిద్ర పోదామని నా పిచ్చి కల !


కానీ పెళ్ళయ్యాకా.. అందరి కోరికలూ, నా సామాజిక భా ద్యతలూ తీర్చడానికి ఈ ఆదివారమే వచ్చేది. వంటా, వార్పూ, ఇల్లు సర్దుకోవడం, అతిధులూ, నవ్వులూ, కాపీలూ, టిపినీలూ, మళ్ళీ నవ్వులూ... కాసేపటికి 'బైటికి బైల్దేరడాలూ ' ! ఇవే నాకు చాలా చిరాకు. అదేంటో, ఆదివారం హైదరాబాద్ లో మాత్రం ఎక్కడికెళ్ళినా కిక్కిరిసిపోయి ఉంటుంది. అసలు Sunday రోడ్లమీద ట్రాఫిక్ ఉండకూడదు. కానీ ఆరోజే విపరీతమైన ఔటింగ్! బళ్ళూ, కార్లూ.. ఆటోలూ, పట్టుచీరలూ, చర్చికి పోయే వాళ్ళూ, రైతు బజార్ కి వెళ్ళేవాళ్ళూ, సంగీత్ జంక్షన్ లో లేదా క్లాక్ టవర్ దగ్గర చేపల దుకాణానికి వెళ్ళే వాళ్ళూ, గుడికి పోయే భక్తులూ.. వీళ్ళతో రోడ్లు హడావుడి గా వుంటాయి. పొద్దున్న 12ఇంటి దాకా ఇదే హడావుడి. ఆ తరవాత ఇంకో రకం హడావుడి. రెస్టారెంట్లూ, సినిమా హాళ్ళూ - సాయంత్రం అవుతుండగా ఊర్లో ఉన్న రెండే రెండు పార్కులూ, ఒక్కే ఒక్క ఐమాక్సూ - జనం తో గింజుకుపోతూ ఉంటాయి. హైదరాబాద్ లో రెస్టారెంట్ అనుభవాలు కూడా రక రకాలు. భోజన శాలలు కిక్కిరిసిపోవడం. యాత్రీ నివాస్ లో పార్కింగ్ ప్లేస్ దొరకకపోవడం.. ఇలాంటి సిత్రాలన్నీ ఆదివారమే.


నాకీ రోజు బిజీ గా గడిచినా బాధే, లేజీ గా గడిచినా బాధే - ఎందుకని ? లేజీ గా అంటే - అయ్యో ఈ రోజు ఎన్నో పనులు అయి ఉండేవి గా అనిపిస్తూ ఉండటం వల్ల. నాలాంటి కన్ ఫ్యూషన్ ఇంకెవరికైనా ఉంటుందా అని నా సందేహం ! ఇక్కడ శనివారాలు కూడా పనిదినాలు కావడం వల్ల, ఆదివారం బయటికి వెళ్ళాలంటే ఇల్లంతా ఏవో పనులు కనిపిస్తూనే ఉంటాయి. ఏదో ఇన్స్పెక్షన్ టీం వస్తున్నట్టూ, బోల్డంత పని పెండింగ్ ఉన్నట్టూ మనసు బెంబేలెత్తుతుంది. అయినా 'పని తరవాత చెయ్యొచ్చులే - పద బైల్దేరదాం !' అంటారు. ఈ రోజే ఎవరింటికో వెళ్ళాలి. కష్టపడి ఉతికి ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు తీసి కట్టుకోవాలి. వాళ్ళు బయటికెళ్దాం అంటే బయల్దేరాలి. వాళ్ళ పిల్లల అల్లరి భరించాలి. ఇలా పొద్దున్నుంచీ నటించీ నటించీ, అలిసిపోయి, ఆదివారం కూడా ఆఫీసు ఉండుంటే బావుణ్ణు అనేలా అయిపోతూ ఉంటాను.


ఆదివారం ఇల్లు కదల బుద్ది వెయ్యదు సరే ! కానీ సాయంత్రాలు వ్యాహ్యాళి కో ఆడుకోవడానికో వెళ్ళాలనుంటుంది. ఎక్కడా ? నేనేమన్నా ఆర్మీ వాళ్లలాగ అదృష్టవంతురాలినా ? నా వయసు కి ఇక్కడ ఆటలు అయితే కుదరదు. గోల్ఫ్, గిల్లీ డండా, క్రికెట్, బాస్కెట్ బాల్ లాంటి పెద్ద ఆటలు కాకపోయినా షటిల్ ఆడాలనుంటుంది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ ఆడేవాళ్ళు లేరు. నేనస్సలు టీవీ చూడను. ఒక్కో సారి వారాల తరబడి అటు వైపు చూడను. ఎప్పుడో బుద్ధి పుడితే చూస్తాను. కానీ ఎక్కువసేపు కూర్చోలేను. పడుకుని చూడాలనుంటుంది. పెద్ద వాళ్ళ ముందు ఎలా ? అందుకే టీవీ బంద్ అయిపోయింది. ఆదివారం ఇంట్లో ఉండుంటే, అమ్మ, నాన్నగార్ల తో కలిసో, మా చెల్లి ఉంటే క్రికెట్ చానెల్ మార్చవే అని గొడవ పడుతూనో టీవీ చూడడంలో ఉన్న మజా ఇప్పుడు రాదు. అంతగా చిరాకేస్తే బీచ్ కి వెళిపోవడమే !


సినిమా హాలు కెళ్ళి సినిమా చూసి ఏడాదిన్నర పైగా అయింది. సినిమా అంటే ఇష్టం లేక కాదు. నాకిష్టమైన / నేను చూడాలనుకునే సినిమాలు ఎక్కడో మాళ్ళ లో చూపిస్తుంటారు. మా నానమ్మ కి భలే ఇంటరెస్ట్ ఉండేది. తను ఒక్కత్తీ రిక్షా కట్టించుకుని సినిమాకి వెళిపోయేది. బన్ను ముడి వేసుకుని, జరీ చీర కట్టుకుని, మెరుస్తూ, చటుక్కున తెరుచుకునే చిల్లర పర్సూ,ఒక రుమాలూ పట్టుకుని, రిక్షా ఎక్కి మేటనీకి చెక్కేసేది. తను అపుడు ఒక్కర్తీ ఉండేది. అయినా కోలనీ అంతా స్నేహితులూ ఉన్న, ఒంటరినన్న బాధ లేకపోవడం - ఎవరో తీస్కెళ్తారని ఎదురు చూడకుండా, తన పని తానే చేసుకునే మనస్తత్వం వల్ల అలా వెళిపోయేది. కానీ నేను ఒక్కర్తినీ వెళ్ళలేను. ఆదివారం ఎవరన్నా తోడు దొరుకుతారు. కానీ ఆదివారం సినిమా చూడటం నా అంతరాత్మని ఖేదపరుస్తుంది. ఆదివారం సినిమా ఏమిటి, తిని బజ్జోకుండా ?! అయినా వైజాగ్ లా కాదు కదా. ఊళ్ళో సినిమా చూడ్డానికీ ఈ మహానగరంలో చూడ్డానికీ చాలా అంతరం ఉంది. ఇది అవస్థ. అది అనుభవం.


జీవితంలో మొనాటనీ విసుగు కలిగిస్తుంది. ఈ మధ్య ఇంట్లో నా సెలెబ్రేషన్స్ కూడా నచ్చట్లేదు. అప్పటికీ చెక్కేస్తూ ఉన్నా మా కజిన్ ఇంటికో, ఫ్రెండ్ ఇంటికో. కానీ వాళ్ళ 'ఆదివారాన్ని ' ఖరాబు చేస్తున్నానేమో అని భయం. వాళ్ళూ ఉద్యోగాలు చేస్తున్న వాళ్ళే. వాళ్ళకీ ఏవో ప్లేన్లు ఉంటాయిగా ! ఒంటరితనం నాకు చాలా ఇష్టం. నేనో ఇంట్రావర్ట్ ని. అందుకే నా ఆదివారాలు నా కోసం గడపడం నాకు చాలా ఇష్టం. డాబా మీదికెక్కి, రాత్రి వేళ వెనక రోడ్లో విరగబూచిన నాగమల్లి చెట్టును చూస్తూ, దీపాల కళకళల్తో మెరిసిపోతున్న నగరాన్ని చూడటం చాలా ఇష్టం. ఇంతకు ముందు విమానాలు వచ్చి వాలుతూండేవి. ఇపుడు ఒకటీ అరా మాత్రమే కనిపిస్తూంటాయి.


ఇన్ని ప్లాన్లూ, సిద్ధాంతాలూ ఉన్నా, ఆదివారం చక్కగా నిద్ర పోవడానికుండదు. ఏదో పని, ఎవరిదో పని. ఎందుకో ఒకందుకు ఏదో ఒక చెత్త పని తగుల్తుంది. సాయంత్రం ఆ ప్రమదావనం చాటింగ్ సమయానికే ఎక్కడికో వెళ్ళాల్సి వస్తుంది. లేదా ఎవరో అతిధులు వస్తారు. అన్నీ బావుంటే కరెంట్ పోతుంది. లేదా ఇంటర్నెట్ ఉండదు. సరే ! అనుకుంటే ఇంకోటి, ఇంకోటి. చూస్తూండగానే ఆదివారం గడిచిపోతుంది. రేపు ఆఫీసులో చెయ్యాల్సిన పనులు గుర్తొస్తాయి. ఎందుకోలే గానీ నాకు ఆఫీసంటే కొంచెం ఇష్టమే. అయినా ఆదివారం ఎంత తొందరగా ముగిసిపోతుంటే - కాస్త ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. అపుడే చీకటి పడింది - ఇదుగో అయిపోయింది.. అని! ఇంక నా జీవితం అంతా ఆదివారాలంటే ఇలానే ఉంటాయ్యేమో !

పిచ్చి ప్రేమ

సరదాగా వచ్చేసి ప్రేమించేస్తున్నానన్నాడు.
సరే లే అన్నాను.

కున్ని రోజులకు ప్రేమ ఉంది లే గానీ.. పరిస్థితులు బాలేవన్నాడు.
ఏమీ పర్లేదులే అనేసేను.

ఇంకున్ని రోజులకొచ్చి ప్రేమ ఎక్కువైపోయింది
తట్టుకోలేకపోతున్నా అని గొడవ చేసాడు.
పోనీలే తగ్గిద్దూలే అనేసి ఒప్పేసుకున్నాను.

ఉన్నట్టుండి... నిన్ను చూడ్లేకుండా ఉండ్లేనన్నాడు.
అవునా అని నోరెళ్ళబెట్టాను.

ప్రేమ గీతాలు నేర్చేసుకునుచ్చి పాడేడు.
పెన్నులూ, పెనిసిళ్ళూ కానుకలిచ్చి నన్ను వల్లో వేసేసుకున్నాడు
కారు లో లాంగ్ డ్రైవ్ అన్నాడు.
వీలు నాకిస్తేగానీ వీల్లేదన్నాను.
అయినా - ప్రేమించాను గా ఇంక చస్తానా అన్నాడు.
నేను ఉప్పొంగిపోయేను.


కొన్ని రోజులు పోయాకా, మళ్ళీ సరదాగా
చూద్దాంలే ప్రేమ సంగతి అన్నాడు.
నేనూ చూద్దాంలే అన్నాను.


మనసులో ప్రేమ బాధ కొన్ని రోజులు పడి,
నా వల్ల కాదేమో నని భయపడిపోయీనన్నాడు
సరే ఎందుకొచ్చిన గొడవలే అని - ఊరుకోద్దూ అని సముదాయించేను.


ఒకసారెప్పుడో, ఎమోషనల్గా ఎటాచ్ కాకు అమ్మలూ అని హితబోధ చేసేడు.
తరవాత నీ గుండె పగిలితే నేను తట్టుకోలేను కన్నలూ అని చెప్పాడు
అపుడు కూడా నిజమే నిజమే.. భద్రం, మనసు భద్రం అని జాగర్తపడిపోయేను.

ఊరెళ్ళిపోతూ, మర్చిపోతావా.. మర్చిపోకు నన్ను - అని ఒట్టేయించుకున్నాడు.
లేదు లేదు.. నాకు జ్ఞాపక శక్తి ఎక్కువే ని ఒప్పించీసేను.
ఆరోగ్యం జాగర్త - కంగారు పడిపోకు - ఆర్గనైస్డ్ గా ఉండు అని జీవితాన్ని గురించి బోధపరిచేడు.
నువ్వే నా ప్రియ నేస్తం అని తనకి చెప్పేసి ఎస్ ఎం ఎస్ ఇచ్చీసేను.

కొన్నిరోజులతరవాత బుద్దొచ్చి, జ్ఞాన దంతాలు వొచ్చి, లోక్ జ్ఞానం తెలిసొచ్చి..
మెడుల్లా ఆంబ్లాగేటా సర్వీసింగ్ చేయించుకొచ్చి,
నాకు భవ బంధాలున్నాయి.. అర్ధం చేసుకోమ్మా అని బ్రతిమలాడేడు.
మరేమీ పర్లేదు.. నేనేమీ నీ ప్రేమ కోసం అల్లాడట్లేదులే - పోయి స్వతంత్రుడవు కా ! అని ఆశీర్వదించేను.


చివరాఖరికి - నా వల్ల కాదని చెప్పి వొదిలేసాడు.
నేనూ - నా వల్ల అంతకన్నా కాదులే అని ఊరుకున్నాను.


ఎందుకొచ్చిందో ప్రేమ, ఎలా వొచ్చిందో అలా నిష్క్రమిస్తే గొడవేముంది ?
ఇంత పకడ్బందీ గా అంటీ ముట్టకుండా ప్రేమించినా, గుండె లోతుల్లోకి గాయం చెయ్యకుండా ఉండలేకపోయింది.

అరే ! నా మీద కొంచెం కూడా నీకు ఫీలింగ్స్ లేవన్నాడు.
నువ్వెప్పుడూ నన్ను తేలిగ్గానే తీసుకున్నావన్నాడు.
నేను ఏడ్చి మొర పెట్టలేదని నొచ్చుకున్నాడు.


అంతూ పొంతూ తెలియని పిచ్చి ప్రేమల్లో ఏమి జరుగుతుంది ? ఇక్కడా సరిగ్గా అదే జరిగింది.
అతను నొచ్చుకునందుకు నేనూ నొచ్చుకున్నానంటే నమ్మడు.
నేనూ ప్రేమించేనబ్బా అంటే వినడు.

కొత్త ప్రేమ

మేమిద్దరం.. కేవలం మేమిద్దరం.
రాత్రి తలత్ అజీజ్ మ్యూసిక్ నైట్ కి వెళ్ళాం.

కూర్చోడానికి కుర్చీల్లేవు.
అదనంగా కుర్చీలు తెచ్చారు.
చాల లేదు.
ప్రోగ్రాం మొదలవక ముందే
హాలు నిండింది.
చాలా మంది నించుని
కొందరు కూర్చుని,
కొందరు నేల మీద బైటాయించి
ఘజళ్ళు విన్నారు.

ఎవరూ ఒకర్నొకరు కసురుకోలేదు
వెర్రి కోపపు చూపులు చూసుకోలేదు
అంతా, మౌనంగా, సంబరంగా ఉంది.
అంత రద్దీ లోనూ,
మేమిద్దరమే ఉన్నాం.
మా ఇద్దరి కోసం.

ప్రోగ్రాం మొదలయ్యాకా, మనసుల్లో
నిశ్శబ్ద సంచలనాలు మొదలయ్యాయి.
జిందగీ జబ్ భీ తెరీ బజ్మ్ మె .. లాతా హై హమే..
లాంటి పాటలు వింటే, ప్రేమే కలుగుతుంది మరి.

మ్యూసిక్ నైట్ ముగుసాకా,
ఒకరికొకరు వీడ్కోలు చెప్పుకున్నాం
ఇద్దరం మొబైలు ఫోన్ పక్కన పెట్టి,
కాస్త రిలాక్స్ అయ్యాం.
తను ఇంత కష్టపడి వెళ్ళినందుకు
డ్రైవ్ చేసుకుంటూ, ఆపసోపాలు పడి
ఇల్లు చేరితే,
నేను ఫోను టేబుల్ మీద పడేసి
టీవీలో వార్తలు చూడడానికి వెళిపోయాను.

మేమిద్దరం.. మా ఇద్దరికోసం
అనుకోకుండా మొబైల్లో
శంకర్ దాదా లెవెల్లో
ప్రసారం చేసుకున్న
మ్యూసిక్ నైట్ - అదిరింది.
అన్యాయం.. పైరసీ అయింది అనకండి
నేను చెప్పేది..
ఐ.టీ.సీ.కాకతీయా లో ఆడిటోరియం
సౌండ్ క్వాలిటీ గురించి.
ఇంకా.. ఏర్ టెల్ అత్త్యుత్తమ
కనెక్టివిటీ గురించీ -
తలత్ అజీజ్ జనాకర్షణ గురించీ -
మా కొత్త ప్రేమ గురించీ.