హాన్ కాంగ్ రాసిన We Do Not Part ఒక అందమైన నవల. నిజానికి కొరియా చరిత్ర చాలా హింసాత్మకం. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం లో ఓడాక జపాన్ చేతుల్లోంచీ బయటపడి, రెండు చీలికలయి, ఒక భాగం కమ్యూనిస్టు రష్యా చేతిలోకీ, ఇంకో భాగం అమెరికా చేతిలోకీ చేరి, ఎంతో హింసా, మారణ హోమాల బారిన పడి, ఇప్పుడు ఇలా రాజకీయంగా, సామాజికంగా కాస్త పుంజుకున్న రాజ్యం అది. ఇలాంటి నరమేధాల గురించి రచయితలు రాస్తూంటారు. ఎలీ షెఫాక్ వంటి వాళ్ళూ, ఇలా హాన్ కాంగ్ వంటి వాళ్ళూ, నస్రీన్ లూ, పాముక్ లూ రాయటం వల్ల అదికారంలో ఉన్నవాళ్ళు సెన్సార్ చేసినా కూడా, కంట్రోల్ చేసినా, తిరగరాసినా, వక్రీకరించినా, మానవజాతి చరిత్రలో జరిగిన నరమేధాల రికార్డ్ నలుగురికీ చేరింది.
అలా, కొరియా చరిత్ర లో చీకటి కోణాల గురించి 'Human Acts' అనే పుస్తకం రాసిన తరవాత హాన్ కాంగ్ కూడా మానసికంగా చాలా అలజడి కి గురయ్యారు. తరచూ పీడకలలు వేధించడం, నిద్ర లేమి, డిప్రెషన్ తో బాధపడ్డారు. ఈ పుస్తకం కూడా పుంఖానుపుంఖాలు గా ఒక మనిషి, వేరే మనిషి మీద, ఏదో నమ్మకాన్నో, సిద్ధాంతాన్నో అడ్డు పెట్టుకుని, మానవత్వం లేకుండా వ్యవహరించడం, చేసే అరాచకం గురించే చర్చిస్తుంది. తనకు వచ్చే పీడకలల నుంచి ఇన్స్పైర్ అయి, వాటి అర్ధాన్ని విడమర్చి, తరచి చూసుకుని ఈ కథని చెప్పాల్సిన అవసరాన్ని హాన్ కాంగ్ గుర్తించారు. ఈ నవలలో వ్యక్తిగతంగా ప్రభావితం అయిన వారిగురించి విషయ సేకరణ చేస్తూ, నవల్లోకి అల్లుకుంటూ, ఘోరమైన విషయాల్ని చర్చించడానికి ఆవిడకు చాలా సమయం పట్టింది. 'ఇక రాయలేను' అనుకున్నాక కూడా రాసి, కొరియా లో ఏ తరమూ మర్చిపోకూడని అధ్యాయాన్ని ప్రపంచం ముందుకు తీసుకొచ్చారు. ఎందుకంటే, చరిత్ర ని విస్మరించి, పట్టించుకోకుండా ఉండడం మనిషి వినాశనానికే దారితీస్తుంది. ఇది చదివాకా అయినా మనిషి 'ఏం చేయకూడదో' అనేది నేర్చుకుంటాడేమో అనిపిస్తుంది.
ఇది ప్రధానంగా 'క్యుంఘా' అనే ఒక (రచయిత్రి) పాత్ర చెప్పిన కథ. ఆమె కొరియా లోని నరమేధాల గురించి డాక్యుమెంట్ చేసి ఒక ప్రాజక్ట్ ముగించాకా, తీవ్రమైన వేదనలో కూరుకుపోయి, ఆరోగ్యం చెడి, ఒంటరిగా తన సియోల్ ఫ్లాట్ లో మానసిక కృంగుబాటు లో, మైగ్రైన్, ఇతర ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతూ ఉంటుంది. తల్లి తండ్రులిద్దరూ మరణించారు. ఒంటరితనం, కుంగుబాటూ ఆమెను తీవ్రంగా బాధిస్తుంటాయి. అనారొగ్యం వల్ల ఆర్ధిక సమస్యలూ చుట్టుముట్టేస్తున్నాయి. పీడ కలలు వెన్నాడుతుంటాయి. వాటి నిండా మంచు లో కూరుకుపోయిన చెట్ల మెండాలు.
ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో తన పాత స్నేహితురాలు ఇన్సియాన్ ఆమెను అర్జంట్ గా రమ్మని మెసేజ్ చేస్తుంది. నిజానికి ఇన్సియాన్ సియోల్ కు దూరంగా ఓ గ్రామంలో ఉంటూంది. ఇన్సియాన్ తల్లి చివరి దశలో డిమెన్షియా కు గురయి, వాళ్ళ గ్రామం లో మరణించాకా, ఇన్సియాన్ కూడా సియోల్ అదీ వదిలేసి, గ్రామం లోనే కార్పెంటరీ పని చేసుకుంటూ ఉండిపోతుంది. అలాంటి ఇన్సియాన్ కు తన వర్క్ షాప్ లో మెషీన్ లో వేళ్ళు పడి, తీవ్ర గాయల పాలవుతుంది. ఆమెని తెలిసిన వాళ్ళెవరో చూసి, ఉన్న పళాన airlift చేసి, సియోల్ తీస్కొచ్చి హాస్పిటల్ లో వేసారు.
అయితే, ఇన్సియాన్ ఇంట్లో ఒక పెంపుడు పక్షి ఉంది. దానికి తిండీ నీళ్ళూ పెట్టే నాధుళ్ళేడు. ఆమె ఇల్లు గ్రామానికి అవతల ఓ నిర్మానుష్యమైన ప్రాంతం లో ఉంటుంది. ఆ ఇంటికి ఏ వాతావరణ సమస్యొచ్చినా చటుక్కున కరెంటూ, నీళ్ళూ కట్ అయిపోతుంటాయి. ఒక ఇరుగూ పొరుగూ లేరు. పైగా ఇన్సియాన్ తీవ్రమైన అంతర్ముఖి. క్యుంఘా తప్ప ఇంకెవరూ స్నేహితుల్లేరు. కాబట్టి క్యుంఘా ఎలా అయినా ఇన్సియాన్ ఊరికి వెళ్ళి, ఆ పక్షి ని కాపాడాలి. ఇదీ ప్లాట్.
ఇన్సియాన్ ఉండే ఊరు ఒక దీవి లోఉంటుంది. దాని పేరు జెజూ దీవి. ఈ ఊరికి కొరియా చరిత్ర లో ఒక ప్రత్యేకమైన స్థానం ఉంది. ఈ దీవి ప్రజలు, కొరియా విభజన ని వ్యతిరేకించారు. ఆ పాపానికి వీళ్ళకి అమెరికన్ లు రెడ్ లు / కమ్యూనిస్టు లు గా ముద్ర వేసి, నానా ఇబ్బందులకు గురి చేసారు. కొరియా విభజన తరవాత ఏలిన వాళ్ళందరూ జెజూ మీద అరాచకత్వానికి పాల్పడ్డారు. మార్షల్ లా వచ్చిన తరవాత అమెరికన్ ల పర్యవేక్షణ లో తీవ్రమైన మారణ కాండ జరిగింది. చిన్నా పెద్దా ముసలీ, ముతకా, స్త్రీ పురుషుల్ని అందరినీ సమూలంగా నాశనం (Exterminate) చేసారు. అయితే చాలా సార్లు శవాలే దొరకని పరిస్థితి వల్ల, sensorship వల్ల, ఈ మారణ హోమాల్ని ప్రూవ్ చేయలేక జిజూ సమాజం చాలా ఇబ్బంది పడింది. ఎన్నో ఏళ్ళు గా అక్కడ మీడియా గానీ, న్యాయం గానీ లేక, ఎటువంటి రికార్డూ లేక, తుడిచిపెట్టబడ్డ మనుషులు అడవుల్లో, కొండల్లో, కొమ్మల్లో, గాలిలో మంచు బిందువులుగా మాత్రమే మిగిలిపోయారు.
క్యుంఘా అతి కష్టం మీద సియోల్ నుంచీ మంచు తుఫానులో సరైన ఆరోగ్యమూ, ప్రణాళికా లేకుండా బయల్దేరి జిజూ కు వెళ్ళి, తానేనాడో చూసిన ఇన్సియాన్ ఇంటినీ దారినీ గుర్తు చేసుకుంటూ, దారిలో మంచు తుఫాను బారిన పడి, చలీ, జారిపడటాన తగిలిన దెబ్బల వల్ల తీవ్ర ఇబ్బందులు పడి ఎలానో ఇన్సియాన్ ఇల్లు చేరే సరికీ ఆ పెంపుడు పక్షి అప్పటికే చనిపోయుంటుంది. పక్షిని ఎలానో మోకాళ్ళోతు మంచులో అతికష్టం మీద పెరటి చెట్టు కింద పాతిపెట్టి, ఇంట్లోకి వచ్చి చూస్తే, వెచ్చదనం అనేదే లేకుండా, కరెంటు పోయి, బాయిలర్ ఆఫ్ అయిపోతుంది. నీళ్ళూ రావు. సాయంత్రం చీకటి చిక్కబడిపోయి, ఒక కేండిల్ వెలుగు తప్ప ఏ ఆధారమూ లేక, బాధో సౌఖ్యమో తెలీనివ్వని మంచు వల్ల చంపేసే చలి లో బహుశా చనిపోతూ, ఇన్సియాన్ జీవితన్ని, ఆమెతో సంభాషణల్నీ, ఈ ఇంటితో, ఆమె పెంచుకున్న పక్షులతో, ఇన్సియాన్ చెప్తూండే కబుర్లతో, తలపోతలతో, హేలూసినేషన్లు, చిత్త భ్రమా మొదలయిపోతాయి క్యుంఘా కు.
ఈ చిత్త భ్రమలో చనిపోయిన పక్షి బ్రతికొచ్చి, ఇంట్లో ఎగురుతున్నట్టూ, హాస్పిటల్ లో వేళ్ళు తెగి, ఆపరేషన్లయి, తీవ్ర బాధలో ఉన్న తన స్నేహితురాలు ఇన్సియాన్ హఠాత్తుగా ఆ మంచు తుఫానులో ఆ ఇంటిలోకి వచ్చేసి, తనకు సాయాలు చేసేస్తూ, తనకు ఏదో వండి పెట్టి, వెచ్చపెట్టి, మాటలవీ మొదలుపెట్టినట్టూ, తనకి ఆమె కథనీ, తన కుటుంబపు కథనీ చెప్తున్నట్టు, వాళ్ళు సహజంగా వీడియో గ్రాఫర్లూ, డాక్యుమెంటరీల తయారీదార్లూ కావడాన తాము జెజూ, గ్వాంజూ మారణహోమాల గురిచ్ని సేకరించిన ఆధారాలతో మాటాడుకుంటున్నట్టూ భ్రమపడుతుంది.
ఈ భ్రమల్లో ఇన్సియాన్ తల్లి జీవితం గురించే మాటాడుకుంటారు. ఆమె పసితనంలో, జెజూ దీవి లో ఇన్సియాన్ తల్లి ఊరిపై దాడి జరిగి, ఊర్లో వాళ్ళందరినీ ఒక చోట చేర్చి, సైనికులు కాల్చి చంపేస్తారు. ఇళ్ళు తగలపెట్టేస్తారు. ఆపూటకి అనుకోకుండా బయటికి వెళ్ళిన ఇన్సియాన్ తల్లీ, ఆమె సోదరీ మాత్రం బ్రతుకుతారు. ఆరోజుల్లో వయసొచ్చిన మగపిల్లల్ని, సైనికులు చంపేస్తారో / సైన్యంలోకి బలవంతంగా చేర్పిస్తారో అనే భయానికి కుటుంబాలు అడవుల్లోకి పారిపొమ్మనేవి. అలా ఆ రాత్రి ఇన్సియాన్ తల్లి సోదరుడు బ్రతికినా, తరవాత బందీ అయి, రాజకీయ హత్యాకాండ లో మరణిస్తాడు. అయితే అసంఖ్యాక మరణాల మధ్య, ఇతను ఉన్నాడో, పోయాడో తెలీక అక్కచెల్లెళ్ళిద్దరూ, యుద్ధం ముగిసాక కూడా కొన్నేళ్ళ పాటూ సోదరుణ్ణి వెతికీ వెతికీ, కనీసం ఎముకలన్నా దొరికితే తమకో సమాధానం దొరుకునే అని బాధపడతారు.
ఈ మారణ హోమాలు, గ్రామాల మధ్యలోకి తీసుకొచ్చి చంపేసిన గ్రామస్తులు, సముద్రపు అంచున నిల్చోబెట్టో, లోయల / సొరంగాల అంచుల్లోనో నిల్చోబెట్టి, వరసగా కాల్చేస్తే, అక్కడ గుట్టలుగా ఒకళ మీదొకరు పడి చనిపోయి, అలాగే ఎముకల కుప్పలుగా మిగిలిన వేలాది శరీరావశేషాల మధ్య తమ వారెవరో అని వెతికిన తరాల కథ ఇది. అయితే ఈ శవాలు, ఆధారాలూ అనేవి యుద్ధం ముగిసిన ఎన్నో ఏళ్ళకి గానీ దొరకలేదు. దొరికాక వాటిని జల్లెడ పట్టే పరిస్థితిలోనూ అవి మిగల్లేదు. ఎవరు ఎలా ఎక్కడ చనిపోయి ఉంటారో మిలటరీ రికార్డుల ద్వారా తెలుసుకునే ప్రయత్నాలకోసం ప్రజలే సంఘాలు గా ఏర్పడ్డారు. చాలా మంది పిల్లలకు తమ కుటుంబాలిలా చెదిరిపోయాయనే తెలియదు. అధికారిక లెక్కల ప్రకారమే 30,000 దాకా చంపబడ్డారు.
గతానికీ, వర్తమానానికీ, ఊహకీ, నిజానికీ మధ్య ఊగిసలాడుతూ సాగే కథనం లో ఈ మారణహోమాల వల్ల ప్రభావితమైన మనుషుల వేదనని చదువుతున్నపుడు, గుండె బరువెక్కుతూ ఉంటుంది. ఇలాంటి ఘోరాలు మానవ చరిత్రలో ఎన్నో జరిగాయి. ఇంకా జరుగుతూనే ఉన్నాయి. కొరియాలోనే చాలా టైం లైన్ల లో చాలా ప్రాంతాలలో ఈ అణిచివేత ప్రయత్నాలు జరిగాయి. అవి కూడా పాపులర్ కాలేదు. అసలివి జరిగాయని బయటకు తెలీనివ్వలేదు. బాధితులు తమ పిల్లలకు సైతం ఈ విషయాలు చెప్పుకునే వారు కాదు. ఆ సంగతుల్ని గురించి మాటాడటం, ట్రామాని మరింత పెంచేది. కానీ కొన్నాళ్ళకి, నిజం బయటపడింది. ఇంటికి రాని తమ వాళ్ళ కోసం తల్లడిల్లిన కుటుంబాలు సంఘాలుగా ఏర్పడి, తమ ప్రయత్నాలని విడిచిపెట్టకుండా కొనసాగించడాన ప్రపంచం ఈ మారణకాండని గుర్తించింది.
కానీ చాలామంది కొరియన్ లకే ఈ చరిత్ర చాలా రోజులకి గానీ తెలీలేదు. కొన్ని తరాలు మాయం కూడా అయిపోయాయి. కానీ మెల్లగా కాలం మారింది. ఒకప్పుడు మరుగునపడిపోయిన ఘోరాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. అప్పటి దక్షిణ కొరియా ప్రభుత్వం ఈ మారణకాండ పై తీవ్రమైన సెన్సార్ షిప్ విధించింది. ఇప్పటి అమెరికన్లకైతే, తమ పర్యవేక్షణలో దక్షిణ కొరియాలో ప్రభుత్వ దళాలు తమ పౌరుల్నే తీవ్రంగా అణిచివేసాయని, గుంపులుగా చేసి జైళ్ళలో పెట్టీ, జైళ్ళలో కుక్కేందుకు జాగా లేదని చెప్పి పాత ఖైదీలను వరుసలుగా పెట్టి కాల్చేసారనీ, ఊరికే, గ్రామాల మీదా, స్కూళ్ళ మీదా పడి పిల్లల్నీ, తల్లుల్నీ, పాలు తాగే పసివాళ్ళనీ చంపేసారనీ, తెలీదు. దక్షిణ కొరియాలో కమ్యూనిజాన్నో, విభజన వ్యతిరేకతనో తీవ్రంగా అణిచివేయటంలో తాము ఘనవిజయం సాధించామంటూ అమెరికన్ మిలీటరీ హిస్టరీ నమోదు చేసుకుంది. కానీ అప్పటి సీక్రెట్ డాక్యుమెంట్లు 50 ఏళ్ళ తరవాత డీ-క్లాసిఫై కావడం తో ఈ నరమేధం గురించి కథనాలు బయటికొచ్చాయి. ఇన్నేళ్ళకి దక్షిణ కొరియా ప్రభుత్వం ప్రజలకు క్షమాపణలు చెప్పింది.
నవలలో హాన్ కాంగ్ ప్రస్తావించిన పలు సంఘటనలు నిజంగా జరిగినవే. డరాంగ్షి గుహల్లో గుట్టలుగా పేరుకుపోయిన మనుషుల్ని ప్రభుత్వ దళాలే కాల్చేయి. తల వెనుక కాల్చడం వల్ల పుర్రె చెదిరి కిందకు లోతుల్లోకి కాళ్ళు బార్లజాపి, ముఖం మీద పడి చచ్చిపోయిన శవాలు కుళ్ళుతుండగానే, వాటి మీదికి ఇంకో లేయర్ శవాలు వాలేవి. ఇలా కొన్ని నెలల పాటూ వరుసలు వరుసలుగా మానవ దేహాలు. తమవారేమయారో తెలీక స్థానికుల కుటుంబాల తరాల పాటూ వెతుకులాటలు, వ్యధాలూ అనుభవించడం. ఇవన్నీ నిజంగానే జరిగాయి. లోయలో, కందకాలో పూర్తిగా నిండి ఇక శవాలకి స్థలం లేకపోతే, గుట్ట మీద పడిన వారెవరైనా ప్రాణాలతో బయటపడి, ఆ కందకాన్నించీ కాలినడకన బయటపడగలిగే పరిస్తితి వచ్చే వరకూ వాటిని వాడారు. తరవాత సీల్ చేసారు.
దక్షిణ కొరియా గురించి ఇప్పుడు ప్రపంచం చాలా గ్లామరస్ గా తెలుసుకునుండొచ్చు. కొత్త కొరియన్ వేవ్ లో సాంకేతిక విప్లవం, వ్యాపారాలూ, నైపుణ్యాలూ, ప్రపంచ స్థాయి సాహిత్యమూ, టెలివిజన్, కొరియన్ కలల్ని అమ్మే ఈ సమాజం తమ గతాన్ని గురించి తెలుసుకోకపోవడం క్షమించరాని నేరం. అందుకే ఎన్నో ఉద్యమాలు, కొరియా పర్యంతమూ మరణించిన ఎందరో వీరులూ, సాధారణ పౌర్లూ, తల్లులూ, పిల్లలూ, యువకులూ వీళ్ళ గురించి ఎన్నో సంస్థలూ, మ్యూజియం లూ, కలెక్టివ్ లూ, సంఘాలూ పుట్టాయి. మనవమాత్రులకు సాధ్యమయినన్ని శవాలని గుర్తించే ప్రయత్నాలు జరిగాయి. అప్పటికే గనుల్లో విసిరివేయబడి, ఏ నీళ్ళలోనో కొట్టుకెళిపోయి, చెల్లా చెదురయిన వేలాది మనుష్యావసశేషాలను ఇక లెక్కించలేక, వదిలేసారు. కానీ మనిషిని గుర్తు పెట్టుకోవడం, వారిని తలచుకోవడం, అలాంటి అడిగేవారెవరూ లేరని జరిగే అన్యాయమైన మారణ కాండలు, నరమేధాలు, ఇంకెన్నడూ జరగనివ్వకుండా చూసుకోవడమూ, సమాజానికి అవసరం.
అందుకే కొరియాలో మరో మారు 2024 డిసెంబరు లో అప్పటి అధ్యక్షుడు 'యూన్ సుక్ యోల్', ప్రజా వ్యతిరేకతను అణచడానికి మార్షల్ లా ప్రవేశపెడతానని ప్రకటించగానే, పెద్ద యెత్తున దేశం తిరగపడింది. అతన్ని అప్పటికపుడు పదవి నుండీ తప్పించి, ప్రాసిక్యూట్ చేసారు. ఇలాంటి కుట్రల్నుంచీ, అత్యంత కష్టం మీద సాధిచుకున్న ప్రజాస్వాయాన్ని కాపాడుకుంటామని దక్షిణ కొరియా చాటి చెప్పింది. ఇలా వెర్రి తలలు వేసే అధికార దాహాన్ని మొగ్గలోనే తుంచేయకపోతే, రేపు సమాజమే బాధలు అనుభవించాలి.
ఈ నవలలో ఒక్క డీటైలూ వదలకుండా, పాపులర్ మీడియాలోనికి సెన్సార్ అయి, ప్రచారంలోకి రాని వాటన్నిటినీ మనస్సాక్షి తో రాయటం వల్ల, వాడిన భాషా సౌందర్యం వల్లా, మధ్యలో పాఠకుడి గుక్క తిప్పుకునేందుకు అవకాశం ఇస్తూ, కథనాన్ని జరుపుతూ చెప్పటం వల్ల చాలా కష్టమైన విషయాన్ని, తమ జాతి చరిత్రనీ చర్చించడం వల్లా, చనిపోయిన ఎన్నో ఆత్మలకు శాంతి కలిగించినట్టయింది. మిమ్మల్ని మేము మర్చిపోం అని చెప్పినట్టయింది.
ఇందులో ఇన్సియాన్, క్యుంఘాల స్నేహం ఒక కడుపున పుట్టని తోబుట్టువుల స్నేహం లాంటిది. క్యుంఘా చివరి క్షణాలలో ఇన్సియాన్ ఆమెను ఒంటరిగా వదలకుండా ఆమె ఊహల్ని ఆవరించి, తన గాధని చెప్తుంది. పుస్తకం లో సగానికి సగం చరిత్రే. అయినా విసుగనిపించదు. చదివేందుకు కష్టంగానూ ఉండదు. ఒకదాని వెనుక ఒకటి సంఘటనలు జరుగుతూనే ఉంటాయి. సాక్షుల సాక్షాలు, పత్రికల కటింగ్ లు, చేతి వ్రాతలో రాసుకున్న నోట్సూ, అన్నీ పాఠకుణ్ణి విస్మయానికి గురి చేస్తాయి. అయితే ఇది చెప్పడానికి భయానక పరిస్థితులూ, రచయిత్రి మరణమో / ఇంకేదో ఎందుకు పుట్టించారో అనిపిస్తుంది. చివర్లో అక్కడ ఇన్సియాన్ అకస్మాత్తుగా ఎలా ప్రత్యక్షం అయి కథను చెప్తూ వస్తుందో, అలానే అదృశ్యం అవుతుంది. దానర్ధం, సియోల్ లో ఆమె ఆరోగ్యం కుదుటపడి, ఆమె ఆత్మ తన శరీరాన్ని ఆరొగ్యంగా చేరినట్టా ? ఇక్కడ ఈమె పక్షులు ఎందుకు చనిపోతాయి. ఆ మంచు కలలు ఏమిటి ? అవి దేనికన్న ప్రతీకలా? ఇంతకీ ఈ కథంతా చెప్పిన అమ్మాయి చివరికి చనిపోయిందా, బ్రతికిందా అర్ధం కాదు. ఎలాంటి ముగింపు ఉండాలో మనం ఊహించునున్నా, చెప్పిన కథంతా , మర్చిపోకూడని చరిత్ర.
Notes :
***
