tag:blogger.com,1999:blog-68085388146412741182012-01-26T16:22:13.129ZSujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.comBlogger2111100tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-56584071152859064992012-01-17T04:41:00.000Z2012-01-17T04:43:51.434Z<iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/qiOJrlY8Z1g" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Thanks to samuel who uploaded this video.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-5658407115285906499?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-74015110244685766962012-01-10T07:57:00.011Z2012-01-10T18:13:09.214Zనేను నిరుడు ఒక మాస పత్రిక కి సంవత్సర చందా గా 100/- మనీ ఆర్డర్ పంపించాను. చెప్పాపెట్టకుండా మరుసటి నెల నుండీ పత్రిక రావడం ఆరంభం అయింది. వాళ్ళ సర్క్యులేషన్ విభాగం మెయిల్ లిస్ట్ లో లో మన ఇంటెడ్రస్ చేరినట్టుంది. ఆ తరవాత నుంచీ ఎటువంటి అంతరాయం లేకుండా పత్రిక నాకు చేరుతూనే వుంది. Thanks a lot. <br /><br />పత్రిక నాకు పోస్ట్ చేస్తున్నప్పుడు సాధారణంగా ఏ మూలో లేబుల్ మీద ఉండాల్సిన నా చందా నెంబరు లాంటిది ఎప్పుడూ చూళ్ళేదు. 100/- రూపాయలకే (విడి ప్రతి 10/-) ఇంత మంచి పత్రిక వస్తూందంటే అది సమాజ సేవే! ఇలాంటి సంస్థలకి నిధులు తక్కువగా వుండడం మూలంగానో మరెందుకనో, వీళ్ళు పాత డేటా బేస్ విధానాలనే అవలంబిస్తున్నట్టుంది. <br /><br />అంతాబానే వుంది. సంవత్సరం దాటింది అని అనిపించిది. చందా పునరిద్ధరించాలని ఎటువంటి నోటీసూ పత్రిక పంపనే లేదు. పత్రిక పంపడం ఆపనూ లేదు. ప్రతి నెలా పోస్టు లో వచ్చిన పత్రిక చూసి, 'అరె ! ఇది ఇంకా వస్తూందా ?!' అనుకుంటూ తీసుకోవాల్సొస్తుంది. వాళ్ళే నోటీస్ పంపుతార్లే అని ఎదురు చూడడమూ జరిగింది. ఇక్కడే తప్పు జరిగిపోయింది. అసలు నేను పత్రిక రావడం దానంతటదే ఆగిపోతుందేమో అని కూడా అనుకోవడంతో కమ్యూనికేషన్ గాప్ ఏఅర్పడింది. అయితే ఇలాంటిది నాకు మొదటి అనుభవం. (చందా కట్టడం కాదు) <br /><br /><br />పత్రిక ఉచితంగా చదవాలనే భావన నాకు లేదు. ఎందుకంతే ఇదే పత్రిక ఇంటర్నెట్ లో కూడా ఉచితంగానే చదువుకోవచ్చు. 100/- చందా కట్టకుండా ఎగవేయాలనే ఉద్దేశ్యమూ లేదు. కానీ ఈ మధ్యనే లిటరల్ గా 'చందాలూ, డొనేషన్ ల మీదనే !' ఈ పత్రిక నడుస్తూందనీ, సగౌరవంగా చందా కట్టాలనీ, పత్రిక కొరడా లాంటి ఒక 'మనవి ' చేసి వొద్లిపెట్టింది. I definite గా కొంచెం hurt. <br /><br />ఇంతకీ నా గోలేమిటంటే పత్రిక చేసే కొన్ని వాదనలు ఏకపక్షం గా వున్నాయి. <br /><br />1. పత్రిక కి ఎవరు ఎపుడు చందా కట్టారు, ఎపుడు వాళ్ళ చందా గడువు ముగుస్తోందీ - లాంటి విషయాలు చూసుకొనే అధికారి ఎవరన్నా ఆ సంగతి మెయిల్ ద్వారానో పోస్టు కార్డు ముక్క ద్వారానో చందా దారునికి తెలియజేయాల్సింది. అలా చెయాలంటే, చందా కట్టే వాళ్ళ సమాచారం కోసం ఒక ఫార్మాట్ పత్రిక చివరి పేజీ లో ఒకటి ఉంచాల్సింది. కనీసం నాకో రిఫరెన్స్ నెంబరు లేదు. నేనో ఎడ్రసుని ! అంతే ! <br /><br />2. "తెలుగు వారు పత్రికలు కొనరు, ఉచితంగా చదువుతారు, ఇలా చందా కట్టకుండా మీరున్నీ అలా ఫ్రీ గానే మా పత్రిక చదూతున్నారూ తప్పూ !" అని మందలిస్తున్నారు. దీన్ని నేను ఖండించేసి ముక్కకు ముక్కలు చేస్తాను. తెలుగువాళ్ళు పుస్తకాలు కొనకపోతే, స్వాతి మాగజీను weekly లక్ష ప్రతులకు పైగా ఎందుకమ్ముడౌతుంది ? ఎప్పుడో మూత పడాల్సిన 'చతుర', 'విపుల' ఇంకా ఎందుకు అమ్ముడవుతున్నాయి ? చందమామ సైజు చిన్నదయి, రేటు ఎక్కువయినా ఎందుకు కొంటున్నారు ? తెలుగు ప్రచురణ సంస్థలు అంతేసి రేట్లు పెట్టి పుస్తకాలెందుకు ప్రచురిస్తున్నారు ? ఈ అభిప్రాయాన్ని మార్చుకోండి. <br /><br />3. ఈ పత్రిక ని బ్రతికించుకోవడం మనందరి బాధ్యత ! నిజమే ! మీ పత్రిక ప్రమాణాలు నిజంగానే బావుంటాయి. కాబట్టి మార్కెట్ పరిధుల్ని విస్తృతం చేసుకోవడం ద్వారానో లేక, టార్గెట్ గ్రూపుని చేరడంలో మరింత పరిణతను ప్రదర్శిస్తేనో పత్రిక చాలా మందికి చేరుతుంది. ఉదాహారణ కు చందా చెల్లించని వారికి ఒక రిమైండరు పంపిస్తే సరిపోయేది. చందా చెల్లించకపోవడం పాఠక పిల్లికి వినోదం గానూ, పత్రిక ఎలుకకు ప్రాణ సంకటంగానూ తయారయిందని చెప్పి పాఠకుణ్ణి / చందా దారుల్ని అవమానించడం కొంచెం అతి వాదం. చందా కట్టని వాళ్ళకి పత్రికను పంపడం ఆపేసే హక్కు మీకుంది కూడానూ. మీ చాయిస్ ఏమయినా, చందాదారునికి కమ్యూనికేట్ చెయ్యకుండానే, 'ఎన్ని ఉత్తరాలు రాసినా..!' అని నిందలు మోపడం బాలేదు. అసలు మీరిలా అందర్నీ ఒక గాటన కట్టేయకుండా ఉండాలేమో అని నా అభిప్రాయం. <br /><br />ఇంతకీ ఈ పత్రిక చందాని నేను పునరిద్ధరిస్తున్నానా లేదా అన్నది తేల్చుకోలేకపోతున్నాను. వీళ్ళ ధోరణి చూస్తూంటే పెద్దగా పాసిటివ్ గానిపించడం లేదు. ఈ విషయం లో చందా కట్టి పుస్తకాలు తెప్పించుకునే పాఠక సమాజం ఆశించే 'మర్యాద ' భంగానికి చింతిస్తున్నా ! <br />మొత్తానికి నా లాంటి అల్పప్రాణి కి ఎన్ని అభిప్రాయాలున్నా, సమాజం దాన్ని పట్తించుకోవాలనేం లేదు. పత్రిక పేరు ప్రస్తావించకపోవడానికి కారణం,చెప్తే అందరూ చీవాట్లేస్తారని సగం, నా పాయింటు ని bypass చెయ్యకూడదని సగం. <br /><br />అయితే, ఈ పత్రిక అంటే నిజంగా ఇష్టం ఉండబట్టి ఇంకో సారి చందా కట్టి ఇంకో సంవత్సరం చదువుతానేమో. వచ్చే సంవత్సరం అయినా ఇలాంటి పాఠకులకి నిస్కారణంగా, మా ఎకౌంటు లో లేని చెంప పెట్లు తినకూడదని చిన్న కోరిక. ఇందులో నాకిలా జరగాల్సిందే అని మీకనిపించినా నేనొప్పుకోను. ఎందుకంటే, నాకిలా అవుతోందని ఒక ముందస్తు వార్త అంది వుంటే, వెంటనే చందా కట్టడమో, లేదా పత్రిక ఆపమనడమో ఒక నిర్ణయం తీస్కోవడమో, ఇంకోటో అయి వుండేది ! Huh !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7401511024468576696?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-41072489571209025762011-12-08T07:07:00.003Z2011-12-12T07:09:35.547Z<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/TxEkFU7SVKg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />'డెడ్ మేన్ వాకింగ్' లోనూ, 'రెయిన్ కోట్' లోనూ నేపధ్య సంగీతానికి గళాన్నందించిన శుభా ముద్గల్ స్వరం వెంటాడుతుండగా, కైలాష్ ఖేర్ ఆలాపన జ్ఞాపకాలతో రొమాన్స్ చేయిస్తుండగా ఈ పాట బావుందనిపించి...:D<br /><br />పెళ్ళి లానే సీరియళ్ళు కూడా కొత్తలో బావుంటాయి, తరవాత సాగదీత మొదలవుతుంది. ఎంత హిట్టయితే అంత సాగదీత. ఈ సీరియల్ ఇంకా కొత్తదే కాబట్టి, హనీమూన్ ఇంకా ముగియలేదు (సాగతీత మొదలవలేదు)కాబట్టి ఇప్పటికయితే, ఎంజాయ్ చేస్తున్నా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4107248957120902576?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-17871406871745778792011-11-02T04:21:00.014Z2011-11-02T06:01:57.013Zనేను హైదరాబాద్ లో అయిదు సంవత్సరాలుగా వుంటున్నాం. నేను ఆఫీసు కెళ్ళే దారంతా కనీసం 10స్కూళ్ళున్నట్టున్నాయి. పొద్దున్నే బయల్దేరితే, ఎదురింట్లో మరాఠీ కుటుంబం లో ముగ్గురు పిల్లలూ, మా వాచ్ మాన్ పిల్లల్తో కలిపి మొదలవుతుంది పిల్లల పచ్చ పువ్వుల మేళా. ఆఫీసు అరణ్యం చేరేదాకా, బంతులూ, చామంతులూ, ముద్దబంతులూ, కమలాలూ, నంది వర్ధనాలూ, పెద్దవాళ్ళు వెంటరాగా తరలే పారిజాతాలూ, ఇప్ప పూలూ అన్నీ; బస్సులూ, వాన్లూ, ఆటోలూ, మోటారు సైకిళ్ళూ, కార్లూ.. ఏ బండి చూసినా పిల్లలే. మొన్నామధ్య తెలంగాణా బందయినపుడు ఈ పిల్లల్ని చాలా మిస్ అయాను. శని ఆది వారాలు వాళ్ళ మీద బెంగెట్టుకుందేమో అన్నట్టుండే రోడ్డంతా, సోమవారం కొత్త ఉత్సాహంతో కళకళలాడుతుంది. యూనిఫారాల తళతళని పక్కన పెడితే, ఇంజనీరింగ్ పిల్లలూ, చక్కని పొడుగు జళ్ళూ, భుజాలకి వేలాడే బాగులూ వాళ్ళ శివారు కాలేజీల బస్సులూ.. అంతా సందడే సండడి. <br /><br />ఇంత సందళ్ళో ఒక బేసిన్ లో అల్లం మురబ్బా చెక్కల్ని ఒద్దిగ్గా సర్దుకుని మా వీధి మొదట్లో ఎదురు పడతాడో అబ్బి. కానీ బేసిన్ మీద ఒక మూత వుండదు. దాన్లో అల్లం మురబ్బా చెక్కీలు నోరూరిస్తుంటాయి. అల్లం మురబ్బా నాకు చిన్నప్పుడు పరిచయం. మా నాన్న గారు కాంపుకని హైదరాబాదు వెళ్ళినప్పుడు తెచ్చేవాళ్ళు. బ్రష్ చేసాక చలికాలం తినమని ఇచ్చేవారు. అప్పట్లో అది కారం అనిపించి అస్సలు దాని జోలికి పోయేదాన్ని కాదు. కానీ చిన్నప్పుడు మాత్రం అల్లం మురబ్బా హైద్రాబాదు లోనే దొరుకుతుందని ఒక (అప)ప్రధ ఏర్పడింది. [అంటే హైదరాబాదు లో కూడా సరిగ్గా దొరకడంలేదని నా సూచన].<br /><br /><br />పాత కాలం నవలల్లో, మల్లిక్ కార్టూన్లలో, అమ్మాయీ, అబ్బాయీ పార్కు లో కూచుని గుట్టుగా ముచ్చట్లాడుకుంటూంటే, కధ హైద్రాబాదు లో జరిగితే మాత్రం అల్లం మురబ్బా అమ్మే అబ్బాయొస్తాడు. వైజాగ్ బీచీ లో మాకెప్పుడూ మురీ మిక్ష్చర్ (పిడత కింది పప్పు లాంటిది) అబ్బాయి తప్ప ఎవరూ డిస్టర్బ్ చెయ్యడం తెలీదు. మహా అయితే, టీ అమ్మే కుర్రాడు రావచ్చు. :) <br /><br /><br />పెద్దయ్యాక అప్పుడప్పుడూ దొరికే అల్లం మురబ్బా భలే ఇష్టమయ్యింది. కానీ వెధవది. హైద్రాబాదు లో స్ట్రీట్ ఫుడ్ కి, లోకల్ టాలెంట్ కీ విలువ లేదు. ఎంతసేపూ హైద్రబాదు బిర్యానీ కి ప్రసిద్ధి అనీ, హలీము కి ప్రసిద్ధి అనీ పెద్ద యెత్తున వ్యాపారం చేస్తుంటారు గానీ, ఎక్కడైనా అల్లం మురబ్బా కనీసం మిఠాయి దుకాణాల్లోనన్నా అమ్మే సౌలభ్యం వుందా ? నేను తిరిగిన ప్రదేశాల్లో లేదు. ఇలాంటివి కొట్లలో అమ్మరుట. లోకల్ ట్రైన్ లలో, రైల్వే స్టేషన్ పక్కన సాయంత్రం బజార్లలో అమ్ముతారంట. <br /><br /><br />ఇంతకీ మా వీధి లో పొద్దున్న వేళ నేను వెళ్ళేటప్పుడు ఆ హడావిడి లో వీధి చివర్న కనిపించేవాడు ఈ అల్లం మురబ్బా ఆసామి. మనిషి బాగా బీద వాడు. వృద్ధుడు. కానీ ఆ బేసిన్ లో మురబ్బ్బా ఎలా కొనడం. దాని మీద మూత లేదు. అతని లో 'సెల్లింగ్ ఎపీల్' లేదు. ఎన్నాళ్ళో అతని దగ్గర 'డర్టీ' మురబ్బా కొనడానికి ధైర్యం చాలక ఆయన కనిపించినప్పుడల్లా నిట్టూర్చుతూ ముందుకు సాగిపోయేదాన్ని. <br /><br />కానీ ఒకరోజు ధైర్యం చేసి ఒక నాలుగు చిన్న చెక్కీలు కొనాను. నేను బండి ఆపి కొనడం చూసి, దారెమ్మట పోతున్న నాలుగయిదు జంటలు ఉత్సాహంగా కొన్నారు. ఆఫీసుకెళ్ళాక ఆ కొద్ది మొత్తమూ నలుగురితో షేర్ చేసుకున్నా. వాళ్ళందరూ నార్థ్ ఇండియన్లు. వాళ్ళ జీవితం లో ఇంత మధురమైన మురబ్బా (వాళ్ళ ఉసిరి మురబ్బా మహా మధురం. అంత తీపి నేను భరించలేను లెండి) ఎప్పుడూ రుచి చూసి ఉండరు. <br /><br />వాళ్ళు వెంటనే నా వెంటపడ్డారు. ఇది ఏంటి ? ఎంత బావుందో .. మాకు కావాలి. ఒక్కొక్కరికీ కిలో లెక్కన కావాలి ట.. వగైరా డిమాండులతో ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసేరు. మరేం చెప్పను నా బాధ. అది ఎక్కడ దొరుకుతుందో, ఎలా దొరుకుతుందో తెలీదు. నా ఖర్మ కాలి ఆ రోజు నించీ, ఆ అల్లం మురబ్బ ఆసామీ కూడా ఎదురు పడటం లేదు. పడినా ఆ డర్టీ మురబ్బా (మూతలేనందున మాత్రమే) కొనాలా ? <br /><br />ఈ చింతాకాంత నాతో ప్రేమలో పడ్డాక, ఇంక ఎంత సేపూ మురబ్బా ఆలోచన్లే. ఇంత మంచి పదార్ధాన్ని జనం ఎందుకు మార్కెట్ చెయ్యరు ? బహుశా, చక్కెరా, అల్లం రెండూ కాస్ట్లీ కావడం వల్లేమో. కారంగా తియ్యగా, తింటూంటే గొంతులోకి జారుతూండే అల్లం రుచి - భలే గా - దాన్ని వర్ణించలేం. చలికాలం లో గొంతుకి మంచిది. (నా పెర్సనల్ రికమండేషన్ ఇంకోటి - హోం రెసిపీ - తమలపాకు ని తేనెలో ముంచుకుని తినడం - అబ్బ!) <br /><br /><br />మా చిన్నప్పుడు ఊర్లోకి ఒక కొబ్బరి మిఠాయి అమ్మే కోమటాయన వచ్చేవాడు. ఆయన పెద్దగా చదువుకోలేదు. తెల్ల షర్టూ, ఖాకీ నిక్కరూ, నెత్తి మీద కొబ్బరి మిఠాయి పళ్ళెం, దాని మీద సొంపైన కాటన్ వస్త్రమూ... ఆయన పిల్లల పేర్న ఎక్కాలు చెప్పేవాడు. పిల్లలం ఆయన్ని పట్తుకుని చుట్టు ముట్టి, ఎక్కాలు చెప్పించుకునే వాళ్ళం. ఉదా : నా పేరు మీద ఎక్కం చెప్పమంటే 'సుజాత ఒకట్లు సుజాత', 'సుజాత రెళ్ళు గిజాత', 'సుజాత మూళ్ళు అరవయ్యారు', 'సుజాత నాలుగుల నలభయ్యారు'.. అని ఏవో పిచ్చి లెక్కలు చెప్పేవాడు. వాటిల్లో Rhyme వుండేది అన్నమాట. రిక్షా చార్జీలు మా ఇంటి నుండీ ఏటొడ్డునున్న శివాలయానికి అయిదు రూపాయలుండే రోజులుండీ చూసిన మా కొబ్బరి మిఠాయి అమ్మే ఆయన, చార్జీలు పది రూపాయలయ్యే వరకూ కనిపించేవాడు. ఆ తరవాత ఏమయిపోయాడో తెలీలేదు. అప్పుడు పెద్ద సెంటిమెంటల్ గా ఆలోచించలేదు. ఎందుకంటే మా నానమ్మ అతని కంటే ఘనమైన కొబ్బరి మిఠాయి ఇంట్లోనే చేసి పెట్టేది. [అప్పట్లో ఇంట్లో చేసి మాత్రమే పెట్టేవాళ్ళు తినుబండారాలు కూడా]. మా నానమ్మకి ఈ 'జింజర్ బ్రిట్టిల్' గురించి తెలిసుంటే తప్పకుండా చేసిపెట్టేది. నేను ఎక్కడన్నా రెసిపీ చదువుతాను. చేసే టేలెంటు లేదు. కాబట్టి నిట్టూర్పులు తప్పలేదు. <br /> <br /><br />ఇంతకీ హైద్రాబాదు లో అల్లం మురబ్బా ఒక కిలో స్వచ్చమైనదీ, శుభ్రమైన పరిసరాల్లో తయారు చేసిందీ ఎక్కడ సంపాయించడం ? ఇక్కడ ఫలానా బేకరీ లో శ్రేష్ఠమైన రమ్ము పోసి బ్రహ్మాండమైన కేకులు తయారు చేస్తారనీ, ఫలానా చోట మాంచి ఫాలూదా దొరుకుతుందనీ, ఇంకో చోట చాట్ బావుంటుందనీ రివ్యూలు రాసే ప్రాంతీయ వార్తా పత్రికల్లో కూడా అల్లం మురబ్బా మెన్షను ఎక్కడా కనబడ్లేదు. బహుశా అల్లానికీ, చక్కెరకీ వెల చెల్లించలేక ఆర్ధిక మాంద్యం ఓ పక్క పీక నొక్కేస్తుంటే, పెనుగులాడుతూ, జనాల ప్రోత్సాహం తగ్గిపోయి ఎక్కడో బిజీగా వుండుంటాడు 'ద ఫేమస్ హైద్రాబాదీ అల్లం మురబ్బా' వ్యాపారి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1787140687174577879?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-15611741519252420262011-10-17T04:21:00.003+01:002011-10-17T04:33:19.743+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-MUiNzdGBKZ8/Tpuh8OLOwEI/AAAAAAAADJA/j8HO5sn8LmE/s1600/fan%2Bsuicide.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 179px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-MUiNzdGBKZ8/Tpuh8OLOwEI/AAAAAAAADJA/j8HO5sn8LmE/s320/fan%2Bsuicide.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664299012317954114" /></a><br />ఆత్మహత్య మహాపాపం. ఇది అన్ని శాస్త్రాలూ ఘోషిస్తోన్న విషయం. కానీ ఆ క్షణం ఎదురైనప్పుడు, క్షణికావేశంలో మనుషులు చేసే వింత పన్లే ఇవి. ఆ ఒక్క క్షణం దాటితే చాలు, మనిషి కి తను చేస్తున్న పని ఎంత ఫూలిష్ నో అర్ధం అవుతుంది. కానీ చాలా సందర్భాల్లో అంత గొప్ప అవకాశం అందరికీ దక్కదు. <br /><br />సాధారణంగా ఆత్మహత్య చేసుకోవడానికి సవాలక్ష పద్ధతులున్నాయి. ఏ పుర్రె లో ఏముందో, అది ఎలా పని చేస్తుందో ఎవరికీ తెలీదు. కానీ ఆత్మహత్య కేసుల్లో ఫాన్ కి ఉరేసుకోవడం చాలా ఎక్కువగా చూస్తుంటాం. అలా చనిపోయే వాళ్ళ గురించి వింటే, అంత ఒడుపుగా ముళ్ళెలా వేస్తారో, ఎలా చచ్చిపోతారో అని కూడా ఆశ్చర్య పోయేదాన్ని కొన్ని సార్లు. <br /><br />అయినా ఆత్మహత్య చేసుకోవాలి అని నిర్ణయానికొచ్చిన మనిషి కి ఏదో భూతం ఆవహిస్తుందేమో. కానీ ఆత్మహత్యల్ని నివారించడం మన చేతిలో లేదా అని ఇక్కడో ఔత్సాహికుడు ఆలోచించి చూసాడు. ఒక మంచి ఫాన్ ని తయారు చేసాడు. చూడండి. నాకయితే ఈ ఆలోచన నచ్చింది. అందుకే ఇక్కడ షేర్ చేస్తున్నాను. <br /><br /><br /><br />ఏదో వంద రూపాయల్లో ఇలా చేసి, ఒక రకమైన సూయిసైడ్ ని ఆపొచ్చంట. ఇది మహీంద్రా వారి <a href="http://www.sparktherise.com/projectdetail.php?pid=1464">Rise</a> నుంచీ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1561174151925242026?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-52442621720647296972011-09-23T05:43:00.002+01:002011-09-23T05:45:28.128+01:00కొన్ని సార్లు జనాల క్రియేటివిటీ మనల్ని ఆశ్చర్య పరుస్తుంది. <br /><br />1) మా ఇంటి వైపు కార్ఖానా లో పోలీస్ స్టేషన్ పక్కన కేక్ బాస్కెట్ అని ఒక బేకరీ వుంది. ఆరు సంవత్సరాలు గా ఆ దారెమ్మట పోతూ ఒక్క సారి కూడా చూళ్ళేదు నేను. ఈ మధ్యే చూసా. ఆ షాపు బోర్డ్ మీద పైన ఇంగ్లీష్ లో Cake Basket అని రాసి వుండగా, కింద తెలుగు లో ఇలా రాసి వుంది. <br /><br />"కేక బాస్కేటు" (ఇంకా నయం కుక్క బిస్కెట్ అని రాయలేదు)<br /><br />2. ఈ మధ్యే రైల్వే స్టేషన్ లో ప్లాట్ ఫాం మీద 'చందమామ' కవల సోదరుణ్ణి చూసా. కూకట్ పల్లి నుంచీ ప్రచురిస్తున్నారు. అక్షరాలా అదే ఫాంటు, అదే సైజు.. అవే రంగులూ, అదే రకం (వపా) ముఖ చిత్రాలు. అదే రేటు. ఇది చందమామ డూప్లికేటు. - పేరు 'చంద్రబాల' ! కానీ కే.టీ.ఆర్.(తెలంగాణా కి కాబోయే ఉప ముఖ్యమంత్రి) లా 'నథింగ్ షార్ట్ ఆఫ్ హైద్రాబాద్' తరహా లో 'నథింగ్ షార్ట్ ఆఫ్ చందమామ' అని తీర్మానించుకుని కొనలేదు. <br /><br />3. రాష్ట్ర విభజన తీర్మనాన్ని అసెంబ్లీ లో ప్రవేశ పెట్టించేదుకని తెలంగాణావాదులు ఈ సారి తిరుగులేని అస్త్రం ఉపయోగించారు. చిదంబరం కోర్టులకీ, ప్రణబ్ ముఖర్జీ విదేశాలకీ, అమ్మ గారు విశ్రాంతికీ, ప్రధాన మంత్రి సిక్కిం కీ వెళిపోయిన రోజుల్ని వ్యూహాత్మకంగా ఎంచుకుని, స్కూళ్ళు మూసేయించారు. ఇన్నాళ్ళు వరసపెట్టి పిలకాయలు ఇళ్ళలో ఉండడం, ఫాలోడ్ బై దసరా సెలవులూ .. ఇలా పిల్లలు ఇళ్ళలో వీరంగం సృష్టించడం, వాళ్ళని కాస్కోవడానికి అమ్మో, నాన్నో ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టి ఇళ్ళలో ఉండడం.. లాంటి విపరిమాణాలూ, పిల్లలు ఇళ్ళు పీకి పందిళ్ళెయ్యడం.. ఇలా ఎడతగని కష్టాలను ఎనాళ్ళని హైద్రాబాదీలు అనుభవించాలి ? అందుకే వీళ్ళు ఓర్చుకోలేక తెలంగాణా గొడవేందో, ఈ లొల్లేందో తొందరగా వొదిలిపోవాలని కోరుకునేట్టు (మనుషుల్లో పరివర్తన వచ్చేట్టు) సమైక్యవాదం మీద కుట్ర చేసేస్తున్నారు. ఫలితాలు పాజిటివ్ గానే ఉన్నట్టున్నాయి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-5244262172064729697?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-71691607368751367322011-09-22T17:50:00.009+01:002011-09-23T06:00:33.443+01:00*మాదీ బాగా మధ్య తరగతి కుటుంబమే చిన్నప్పట్నించీ ! (*ఒక ప్రముఖ బ్లాగర్ బజ్ లో రాసిన ఒక బాగా నచ్చిన వాక్యం) బోల్డన్ని డబ్బులు పోసి ఒరిజినల్ కొనలేక ఫుట్పాత్ మీద దొరికే జెనెరిక్ వెర్షన్ పుస్తకాలు కొనే రకం నేను. (కొంటే గింటే!) అదో ఆనందం ! అదో తుత్తి. పైగా మేం ముగ్గురం అక్కచెల్లెళ్ళం చదువర్లం కాబట్టి షేరింగ్ బిజినెస్ లో కొనాలి. మా చెల్లెలు మంచిది - పుస్తకం విలువ తెలిసిందే. కానీ అక్కయ్య కి కొంచెం స్వార్ధం (పుస్తకాల విష్యంలో మాత్రమే లెండి) ఎక్కువ కాబట్టి - ఒకసారి తీస్కెళ్ళిన పుస్తకం మళ్ళీ తిరిగి రావడం కష్టం. అలా అని నిర్లక్షం ఏమీ వుండదు. చక్కగా వాళ్ళింట్లో మంచి లైబ్రరీ తయారు చేసింది. కాపోతే వాటి మీద కాపీ (ప్రతి) రైట్లు మనకి పోతాయి. అందుకే కొన్ని పుస్తకాలు చవకలోనే కొనడానికి ప్రయత్నిస్తాను. కొన్నైతే కొనను. లైబ్రరీ నించీ తెచ్చుకోవడం ! తిరిగిచ్చేయడం. అంతే ! <br /><br />బోల్డంత ఖరీదు పెట్టి కొనగలిగే పరిస్థితి లేక ఒకప్పుడు కటకటలాడుతున్నప్పుడు సెకండ్ హాండు కి కొన్న అపురూపమైన పుస్తకం (ఇప్పుడు నిక్షేపంగా పేపర్ బాక్ లో దొరుకుతుంది షాపుల్లో) తిరగేసినప్పుడల్లా ఒకరకమైన అత్భుతమైన ఫీలింగ్. నెమలి సింహాసనం మీదెక్కిన రకం జ్ఞాపకాలు. నాకే ఇలా వుంటుందో - మిగతా ఎవరికైనా వుంటాయో లేవో కానీ ఇలాంటి ఫీలింగ్స్.. కొన్ని పుస్తకాలంటే నాకో ప్రత్యేక అభిమానం. <br /><br />అవి నా ఎడాలసెన్స్ తో పెనవేసుకుపోయిన జ్ఞాపకాలు. ఆ కాయితాల రంగూ, స్పర్శానుభూతి, రుచీ (చదివినపుడు కలిగే ఫీలింగ్), వాసనా మెదడు లోకి ఇంకినంత ఇష్టపడి చదివే రకాలు కొన్నున్నాయి. నా పుస్తక జ్ఞానం చాలా చిన్నది. సమీక్షలు చదివి నచ్చితే కొంటాను కాబట్టి - మినిమం గారంటీ. ఇలా చాలా ఇస్టపడి చదివినవి - చదువు, కన్యాశుల్కం, చెలియలి కట్ట, (తెలుగు లో) పూర్తి తృప్తి ని కలిగించాయి. ఇలాంటి కోవకి చెందిందే ఇప్పుడు చెప్పబోయే రాల్డ్ డాల్ రచించిన 'గోయింగ్ సోలో'. రాల్డ్ డాల్ నా అభిమాన బ్రిటిష్ రచైత. నేను చిన్నప్పుడు ఏవో బాల సాహిత్యం చదివాను గానీ అవి చందమామలూ, సోవియట్ సాహిత్యాన్ని, (రామయణ మాహాభారతాలూ, తి.తి.దే. వాళ్ళ పిల్లల పుస్తకాలూ, రామకృష్ణ ప్రభ, అమర్ చిత్ర కధ ఇవన్నీ భక్తి ప్రధానమైనవి కాబట్టి పక్కన పెట్టాలి) దాటి ముందుకి పెద్దగా పోలేదు. పెద్దయ్యాకే వాటిని ఎంజాయ్ చెయ్యడం ఎక్కువయింది. ఇరవయ్యి దాటాక రాల్డ్ డాల్ ని అభిమానించడం మొదలెట్టాననుకుంటాను. నాకు సాహస రచనలు ఇష్టం. ఫ్లయింగ్ (విమానాలు నడపడం),యుద్ధ వర్ణనా, బాల్యం, కొన్ని అనూహ్యమైన ప్లాట్లూ, ముఖ్యంగా సున్నితమైన హాస్యం వాత్సల్యం, .. ఇలా అన్ని రంగుల్నీ కలగైలిపిన ఇంద్ర ధనస్సు రాల్డ్. ఈయన జీవిత చరిత్రే గోయింగ్ సోలో. ఈ పుస్తకాన్ని కొన్నప్పుడు చేతిలో ఆట్టే డబ్బుల్లేవు. సెకండ్ హాండ్ షాపు లోనే సగం చదివి.. ఇక వొదిలి పెట్టడానికి వీల్లేదని నిశ్చయించుకుని, వొంద సమీకరణాల్ని పరిశీలించి, పర్సు తిరగేసి బోర్లించి చిల్లరతో కొన్నా. అదృష్టవశాత్తూ ఇది సేల్ లో దొరికింది. నా పుస్తకాల షెల్ఫు లో దీనిదో ప్రత్యేక స్థానం. చూసినప్పుడల్లా ఎంత ఇష్టపడి కొన్నానో జ్ఞాపక్కం వచ్చి గుండె బరువెక్కుతుంది. <br /><br />అలా అని ఇదేమీ ఎమోషనల్ రచన కాదు. అసలు రాల్డ్ తన పాత్రలను ఎక్కువ ఇబ్బంది పెట్టడు. రాల్డ్ డాల్ కధలు ఎన్నిట్నో మన యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ యధాతధంగా తెలుగైజ్ చేసి రచించేసి, పేరు ప్రఖ్యాతులు గడించారు. వీటిల్లో 'దుప్పట్లో మిన్నాగు ' కధా సంకలనం ఒకటి. ఇది (Going Solo) రాల్డ్ సొంత కధ. రాల్డ్ డహల్ ఒక గొప్ప రచయిత. తన జీవితంలో తూకం వేసినట్టు సుఖాన్నీ, దుఃఖాన్నీ రెంటినీ అనుపమానంగా అనుభవిస్తూ, తన రచనలతో ఎందరినో ఉత్తేజితులను చేసిన ఉత్తేజితుడీయన. చిన్న వయసులోనే యుద్ధ భూమి లో విమానాలు నడిపి, సొంత వాళ్ళను వొదిలి ఖండాంతరాలు తిరిగి, ముక్కు సూటిగా పోయి ముక్కు పగలగొట్టుకొని, విమాన ప్రమాదంలో తీవ్ర గాయాలయి కూడా బ్రతికి బట్టకట్టి, అన్నాళ్ళూ తనకి సేవ చేసిన నర్సు భామ ను ప్రేమించి - ఆ తర్వాత నాలిక్కరుచుకుని ముందుకు పోయి, అలా అలా.. మాంచి రచయిత అయి, పిల్లల కోసం ఎన్నో అపురూపమయిన పాత్రలను సృస్ఠించి, అమెరికన్ ప్రెసిడెంటునే మెప్పించి,, తరవాత వాయుసేన దౌత్యాధికారిగా కూడా పని చేసి, జీవితంలో ఎన్నో పార్స్వాలను స్పృశించిన వాడు. ఈయన జీవితం - రోలర్ కోస్టర్ రైడ్ లా వుండగాబట్టి - యుద్ధంలో విమాన ప్రమాదానికి గురయి, మృత్యువు ని ముఖాముఖి దర్శించి -వెనక్కి వచ్చి ఆ అనుభవాల్ని పత్రికకు రాస్తూ.. తనలో రచనా పటిమను తనే గుర్తించేసి, అదే వృత్తి గా స్వీకరించి, ఇలా ప్రపంచ ప్ర సిద్ధి గాంచిన రచయిత కావడం..[ సాధ్యమా ?] ఈయన ప్రత్యేకత ! రాల్డ్ డహల్ సరళమైన రచయిత. ఈ సరళత వెనుక దాగి ఉన్న బోల్డన్ని అనుభవాలు - అన్నీ వొళ్ళు గగుర్పొడిచేలాంటివే. <br /><br /><br />రాల్డ్ రచనల్ని అభిమానించే వాళ్ళకి 'గోయింగ్ సోలో' ఒక ట్రోఫీ లాంటిది. రాల్డ్ ఆఫ్రికన్ జీవిత పయనం, షెల్ పెట్రోలియం కమెపెనీ లో ఉద్యోగపర్వం నుంచీ కధ మొదలవుతుంది. క్లుప్తంగా రాల్డ్ గురించి చెప్పాలంటే - రాల్డ్ తల్లికి ఒక్కగానొక్క కొడుకు ! ఇరవయ్యేళ్ళకి షెల్ కంపెనీ లో ఉద్యోగ రీత్యా మొంబాసా (ఈస్ట్ ఆఫ్రికా) బైల్దేరుతాడు. అప్పట్నించీ తన అనుభవాల్ని పంచుకోవడం - ఎలా తను రాయల్ ఎయిర్ ఫోర్స్ లో చేరడం, తిరస్కరించబడడం, మళ్ళీ చేరడం, యుద్ధ సమయం లో స్వచ్చందంగా యుద్ధం లో ఫ్లయింగ్ చెయ్యడం - ఇలా చక చకా సాగిపోయే వర్ణనలతో కధనాన్ని పరుగులు పెట్టిస్తాడు. ఇవన్నీ బోర్ అనుకునేవాళ్ళకి కొన్ని నమ్మశక్యం కాని పిట్టకధలు కూడా చెప్తాడు. అవి ఆఫ్రికన్ సింహాల గురించీ, మాంబా సర్పాల గురించీ.. ఫ్రెంచి వాడినొకణ్ణి తెగనరికిన తన స్వాహిలీ నౌకరు గురించీ.. దిగంబరంగా నౌక లో తిరిగే ఇంగ్లీష్ దంపతుల గురించీ.. ఒకటని కాదు. ఎన్నని చెప్పం ? ఇవన్నీ ఒక 21 ఏళ్ళ యువకుడికి గుర్తుంచుకోదగిన అనుభవాలే మరి. ఆరోజుల్లో ఫేస్ బుక్, బ్లాక్ బెర్రీ లు లేవు. కుర్ర కారు సాహసాలే చేసే వారు. ఇవన్నీ వివరంగా తల్లికో తండ్రికో ఉత్తరం లో కూడా రాసేవాళ్ళు. పుస్తకం లో అడుగడుగునా, రాల్డ్ తన తల్లికి పరిస్థితుల్ని వివరిస్తూ - తన అతీ గతీ చెప్తూ రాసిన ఉత్తరాలు, తీసిన ఫుటోలూ, ప్రత్యేకాకర్షణ గా నిలుస్తాయి. 'స్వాహిలీ- ఇంగ్లీష్' డిక్షనరీ - ఇంగ్లీష్ వాళ్ళ పర భాషా పరిజ్ఞానాన్ని తెలియజేస్తుంది. <br /><br /><br />ఏదో హాలీవుడ్ ఏక్షన్ సినిమా చూసినట్టు (హీరోయిన్ లేదు మరి.. ఎలా?) అనిపిస్తూంటుంది ఈ కధ. రాల్డ్ మిగిల్న రచనల్లో వివిధ సంఘటనల ప్రస్తావన వుంటుంది కాబట్టి, పాఠకులు ఆయన ఇక్కడ చెప్పే చాలా విషయాల్తో కనెక్ట్ అవుతారు. ఇప్పుడు ఒడిస్సీ తదితర పుస్తకాల దుకాణాల్లో రాల్డ్ పాప్యులర్ రచనలు 'ఫామిలీ పాక్' :D లో లభిస్తున్నాయి. ఆ పాక్ లో ఇది కూడా వుంది. విడి గా కూడా దొరుకుతుంది. రాల్డ్ గురించి ఇతర వివరాలకు <a href="http://www.roalddahl.com/">వెబ్ సైట్</a> ని దర్శించవచ్చు.<br /><br />అయితే రాల్డ్ జీవితం లో ఒక భాగాన్ని మాత్రమే ఈ 'గోయింగ్ సోలో' కవర్ చేస్తుంది. అతని జీవితపు ప్రధమార్ధాని గురించి (బాల్యం) 'బోయ్' లోనూ, చరమార్ధం గురించి (చనిపోవడానికి ఒక సంవత్సరం ముందు) 'మై ఇయర్' లోనూ రాసుకున్నాడు. వాటిని నేనింకా చదవలేదు. అవి కూడా రిమార్కబుల్ పుస్తకాలు అని విన్నాను. చూడాలి ఎప్పటికి కుదురుతుందో !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7169160736875136732?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-46297260597349152052011-08-13T10:00:00.004+01:002011-08-13T10:24:18.267+01:00ఈ రోజు రాఖీ ! హడావుడి చూసి, ఈ ఆడ్ గుర్తొచ్చింది. అమ్మాయిల సోదరుల గురించి చాలా జోకులే పేలుతూ ఉన్నా, ఈ జోక్ లో హ్యూమర్ (సాక్షాత్తూ విజెందర్ సోదరి అంటే - ఎంత ప్రొటెక్సన్?) నాకిష్టం. <br /> <br /><em>North Indian Version: </em> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/i2LYuAUJoaM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br /><em>South Indian Version: </em> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/qBZtA8pDCwU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br />Brother అంటే అలా వుండాలి. :D <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4629726059734915205?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-30506166243741369772011-08-09T09:12:00.012+01:002011-08-10T05:07:39.602+01:00దేశంలో ధరల్లానే అవినీతి పెరిగిపోయి, ఆ అవినీతి కాస్తా బద్ధలై - బోల్డన్ని కుంభకోణాలూ, కుంభకోణానికి కనీసం ఆరుగురు చొప్పున కొత్త ఖరీదైన ఖైదీలూ తయారయ్యారు. అసలు కసబ్ ని జైల్లో పెట్టి మేపుతున్నారు - అదీ ఇదీ అంటున్నారు. ఇండియన్ జైల్లో ఉంచడమే వాడికి తగిన శిక్ష. చావు కన్న ఘోరం ఇండియన్ జైలు లో జీవితం ! ఇండియాలో జైళ్ళు మహా ఘోరం - దరిద్రం - చండాలం - వగైరా అని చెప్పి చాలా మంది మనీషులు బాధ పడుతున్నారు. లేటు గా - అంటే తెలుగులో లేటెస్టు గా మన దేశంలో నేరాలు చేసి, ఫారిన్ పారిపోతే సుఖం. ఎంచక్కా, ఒక వేళ దొరికి పోయినా, ఫారిn లో సౌకర్యంగా వుండే జైళ్ళలో వుండొచ్చు. ఇండియాలో అలాంటి ఫెసిలిటీలు లేవు కాబట్టి - మేము రాం అంటున్నారు నేరస్థులు. సీ.బీ.ఐ. ని ముప్పతిప్పలు పెడుతున్నారు. వార్ రూం లీక్ కేసులో రవి శంకరన్ గారూ, పురూలియా లో ఆకాశంలోంచీ ఆయుధాలు వెదచల్లిన కిం డేవీ గారూ - ఇండియా లో జైళ్ళు బావుండవనీ, దైచేసి మమ్మల్ని అక్కడికి మాత్రం పంపించకండని - ఇంగ్లండు లో పిటిషన్లేసేరంట. <br /> <br />మొన్నామధ్య జైళ్ళలో మన ప్రముఖులంతా ఏం చేస్తున్నారూ అని ఒక వ్యాసం రాసేరు వీక్ వాళ్ళు. ఏం చేస్తారు ? మనూ షర్మ గారు తీహార్ జైల్లో బేకరీ నడుపుతున్నారు. కనిమోళి అమ్మ గారు కవితల్రాస్తున్నారు. పుస్తకాలు చదువుతున్నారు. రాజా గారూ, భృత్యులూ, కల్మాడీ గారూ బాట్మింటన్ ఆడుకుంటున్నారు. ఇవన్నీ కబుర్లు బావున్నాయి. కొందరు పెద్దలు జైలు చూసి డిప్రెస్ అయ్యారంట. వాళ్ళని అర్జంటు గా counsel (console) చెయ్యల్సి వచ్చిందంట. నేరం (White Collar?!) చేసినపుడు కలగని భయం జైల్లో గడపడానికి కలుగుతుంది. కానీ ఆ డిప్రెషను మరీ పరిధి దాటితే శారీరక మానసిక రుగ్మతలకి గురవుతారు కాబట్టి ఇదీ ఆలోచించదగ్గ విషయమే ! <br /> <br />రిలయన్స్ అడాగ్ (ADAG) ఎం.డీ. గార్ని అనిల్ అంబానీ గారు కలవడానికి వస్తారు. కనిమోళి నీ, రాజా నీ కలవడానికి కరుణానిధి గారు వెళ్తూ ఉంటారు. అక్కడ సౌకర్యాలూ అవీ ఎలా వున్నాయో మరి. అపుడెపుడో సల్మాన్ ఖాన్ గారు మనుషుల్నో, దుప్పుల్నో చంపినపుడు ఒక రాత్తిరంతా జైలో వేసేరు. రాత్రి మొత్తం దోమలు కుట్టి కుట్టి చంపాయంట. ఒక్క రాత్రి కే ఆయనకీ, వాళ్ళమ్మ గారికీ కళ్ళలో నెత్తురొచ్చింది. జైల్ లో సెల్ ఎంత దరిద్రం గా వుంతుందో 'The Week' వారు వెల్లడించారు. అయితే లక్కీ గా, సెల్ శుభ్ర పరచడానికి పెద్ద వాళ్ళు (హైక్లాస్) చిన్న వాళ్ళని కొంత భత్యాన్నిచ్చి పెట్టు కోవచ్చంట. అంటే వారానికి మీకు జైల్లో ఉంచుకోనిచ్చే 850 రూపాయల్లో ఈ (లో క్లాస్) చిన్న ఖైదీలకి డబ్బులిచ్చి రూం శుభ్రం చేయించుకోవచ్చు, సిగరెట్లు తెప్పించుకోవచ్చు వగైరా. <br /> <br />జైలు సంస్కరణలూ, ఓపెన్ జైళ్ళూ అంటూంటారు కదా - పని లో పని గా కొంచెం ఖరీదైన వీ.అయి.పీ లను ఉంచదగిన - ఇలాంటి స్టైలిష్, పోష్ నేరగాళ్ళని ఉంచడానికి సకల సదుపాయాలతో కొన్ని పోష్ - కార్పొరేట్ స్టైలు జైళ్ళు కట్టొచ్చు కదా. అపుడు అందరికీ బావుంటుంది. రవిశంకరన్ గారి లాంటి పోష్ నేరస్థులని జాగర్త గా మన దేశం తెప్పించుకుని దర్యాప్తు జరపవచ్చు. <br /> <br />ఇలాంటి 'స్టార్' నేరస్థులకి 'స్టార్' సదుపాయాలు ఇవ్వాలి. ముళ్ళపూడి వారన్నట్టు - చట్టం ముందు అందరూ సమానమే. కొందరు ఇంకొంచెం ఎక్కువ సమానం. ఇన్నాళ్ళూ ఏ ప్రధానమంత్రో, హోం మంత్రో 'చట్టం తన పని తాను చేస్తూంటుంది - ' అని స్టాండర్డు డైలాగు కొడితే వింటున్నాం కదా. అలా చట్టం ఎంత సేపయినా పని చెయ్యనీ - అంత సేపూ ఈ చట్టానికి చుట్టాల్ని కొంచెం ఆదరం గా చూడాలి కదా. కనీసం అప్పుడు ప్రపంచ దేశాల ముందు మన పరువు దక్కుతుంది. ఇలాంటి సాకులు కూడా తగ్గుతాయి. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3050616624374136977?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-77127659333235567142011-07-28T08:19:00.004+01:002011-07-30T05:00:29.132+01:00ఈ మధ్యనే మా సంస్థ ఆధ్వర్యాన నడిచే ప్రతిష్ఠాత్మకమైన స్కూళ్ళ గురించి ఈ మధ్యనే చేరిన పిల్లల తండ్రుల నుండీ ఫీడ్బాక్ వచ్చింది. అయ్యా ! మన స్కూళ్ళు మునిసిపల్ బళ్ళ లానే ఉన్నాయి - అని వాపోయారొక పెద్దాయన. మా పెద్దాయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు ? వాళ్ళ పిల్లలు కూడా ఇలాంటి బళ్ళలోనే చదివారు. మేమూ చిన్నప్పుడు గవర్నమెంటు బళ్ళలోనే చదూకున్నాం. ఆ రోజులు వేరు ఈ రోజులు వేరూ అని పెదవి విరచొచ్చు. ఇప్పుడు సర్కారు బడి అంటే - అధమాధమ ప్రమాణం. <br /><br />మొన్నే పేపర్లో చదివి బాధ కలిగింది. పోస్కో కి వ్యతిరేకంగా ఉద్యమాలు జరుగుతున్న ప్రాంతాల్లో పిల్లల బడులు బందు. ఏమయ్యా అంటే అక్కడ పోలీసులు, ప్రభుత్వ సాయుధ బలగాలూ విడిది చేస్తున్నయి ఈ బళ్ళలో. ఇంకెక్కడా వాళ్ళకి ఉండడానికి వసతి లేదు (ట) ! కాబట్టి గవర్నమెంటోడి స్కూలు భవనం లో ఉంటున్నరు. పిల్లల చదువు అటక ఎక్కినట్టే ! ఇదీ సామాన్యంగా మన ప్రభుత్వాలు చదువు కి ఇచ్చే ప్రాధాన్యత ! <br /><br /><br />పోనీ అదేదో ఎక్కడో జరుగుతున్న విషయం. మన దేశంలో ఘనత వహించిన ప్రైవేటు బళ్ళలో కూడా ప్రమాణాలు దారుణంగానే వుంటున్నాయి. చదువు సంగతి పక్కన పెట్టండి. పిల్లలు అంతుచిక్కని జ్వరాలతో, ఇన్ఫెక్షన్లతో బాధపడుతుంటే, అవి స్కూళ్ళలో వాళ్ళు వాడే టోయిలెట్ల వల్ల వ్యాప్తి చెందుతున్న ఎవరికీ లొంగని క్రిముల కారణంగానే అని వైద్యులు తేల్చేస్తున్నారు. <br /><br /><br />అందరూ ఇంటర్నేషనల్ స్కూళ్ళలో పిల్లని చదివించలేరు. మధ్యతరగతి కేటగిరీ జనాల్లో స్తోమత బట్టీ బళ్ళలో చేర్పిస్తున్నారు. స్కూళ్ళన్నీ సిండికేటు గా మారి ఏటేటా ఫీజులు పెంచేస్తున్నాయి. తల్లితండ్రులు వేరే ఆప్షన్స్ లేక ఆయా ప్రాధాన్యతలని బట్టీ బడులను ఎంచుకుంటున్నారు. <br /><br />స్కూలు - పిల్లల జీవితాలలో ఒక గర్వపడే ఇన్స్టిట్యూట్. స్కూలు చుట్టూ వాళ్ళ కెన్నో జ్ఞాపకాలు పెనవేసుకుని వుంటాయి. స్కూలు భవనానికొక సెంటిమెంటల్ వాల్యూ వుంటుంది. స్కూలు యూనిఫాం కి ఒక పవిత్రతా వుంటుంది. ఆడపిల్లలకి సల్వార్ కమీజ్ మాత్రమే యూనిఫాం గా నిర్దేశించడం, జడలు ఒక్కోరోజు ఒక్కోలా వేసుకోవాలని (క్రమశిక్షణ పేరుతో) నిర్దేశించడం, వివక్ష కిందే వస్తుంది. ఎవరికి ఎలా సౌకర్యంగా వుంటే అలా డ్రెస్ చేసుకోవచ్చని పిల్లలకి స్వేచ్చ ని ఇవ్వకపోవడం (అంటే ఆడపిల్లలు సల్వార్ కమీజ్ + దుపట్టా వేసుకోవాలనీ, జడలు ఇలానే కట్టుకోవాలనీ - దానికోసం వాళ్ళు జుట్తు పెంచుకోవడం కానీ, ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా, జడకి చిక్కనంత చిన్నగా కత్తిరించుకోవడం గానీ చేస్తున్నారు) - మనం గీసుకున్న గిరి. ఇది నాకెప్పుడూ అర్ధం కాదు. <br /><br />అయితే నా ఇతివృత్తం స్కూలు టాయిలెట్ ! ఇది నీట్ గా మెయింటెయిన్ చెయ్యకపోవడం వల్ల పిల్లలు పలు వ్యాధులకు గురి అవుతున్నారు. ముఖ్యంగా పిల్లల్ని మనం మన ఇళ్ళలో ఎంత శుభ్రంగా పెంచినా, పాఠశాలల్లో అశుభ్రతకి అనారోగ్యానికీ గురి కావడం మనం చేసుకున్న దురదృష్టం. అసలు మన దేశం లో ఇప్పుడిప్పుడే పరిశుభ్రంగా మెరిసే టాయిలెట్ల గురించి అవగాహన పెరిగింది. పబ్లిక్ టాయిలెట్లు చెత్తగా వుండటం, మనకి బాగా అలవాటు కదా. అవి పిల్లలకి స్కూలు రోజుల్నించే ఉగ్గుపాలతో రంగరిస్తున్నాం. <br /><br />టాయిలెట్లు అరకొర గా వుండడం, వాటిల్లో నీళ్ళు లేకపోవడం, గాలీ వెలుతురూ లేని చోట్ల, చాలా తరగతి గదులకు దూరంగా - పిల్లలు వీలయినంత అవాయిడ్ చెయ్యాలనుకునేంత చెత్తగా వుంటున్నాయిట చాలా స్కూళ్ళలో టాయిలెట్లు. పెద్ద పిల్లలు కొంచెం ఓర్చుకున్నా, చిన్న పిల్లల టాయిలెట్లనన్నా మానవతా దృక్పధంతో శుభ్రంగా వుంచడం అవసరం. ఏం లేదు - ప్రిన్సిపాలో, కరస్పాండెంటో - ఆ భవంతి కి చక్రవర్తి కాబట్టి మధ్య మధ్య లో వెళ్ళి ఒక సర్ప్రైస్ చెక్ లాంటివి చేస్తూ ఉంటే, ఇవన్నీ శుభ్రంగానే వుంటాయి. కావల్సింది చిత్తశుద్ధి. <br /><br />వ్యాపార దృక్పధంతో నడిచే స్కూళ్ళు - ఎన్నని చూసుకోగలవు ? ఈ మధ్య కక్కుర్తి బుద్ధులు ఎక్కువయ్యాయి కదా - కాస్ట్ కటింగ్ అని పేరొకటి పెట్టారు. అది ఇక్కడ కూడా మొదలయింది. శుభ్రతా ప్రమాణాలు చేరడానికి, వివిధ పరికరాలూ, సిబ్బందీ సమకూర్చుకోవడానికీ, ఇంఫ్రాస్ట్రక్చర్ కీ డబ్బు చాలట్లేదుట. <br /><br />ఏటా వీళ్ళు స్కూలు లో టాయిలెట్ మెయింటెనెన్సె కని కొంత డబ్బు కట్టించుకుని అయినా ఇవి పరిశుభ్రంగా నిర్వహిస్తే బావుంటుందని కొందరు పేరెంట్స్ సూచన. రాబోయే రోజుల్లో టాయిలెట్టు మెయింటెనెన్స్ ఫీస్ కూడా కట్టాసొస్తుందేమో - లేపోతే మీ చిన్నారి ఆరోగ్యం ప్రమాదం లో పడుతుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7712765933323556714?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-39092686646636403502011-07-02T08:33:00.012+01:002011-07-14T17:32:25.986+01:00ఒక చాలా అందమైన బీద యువతి. తన తల్లిదండృలకు ఆర్ధిక ఇబ్బందులు. ఒక డబ్బున్న రాబందు ఆ తల్లిదండృలను ఇబ్బంది పెట్టేసి, ఈ ఇరవయ్యేళ్ళ అందాల భరిణను బలవంతంగా పెళ్ళాడేసి ఎగరేసుకుపోతాడు. ఈ పిల్ల ఎంత అందగత్తె అంటే, ఆ అందం అంటే అతనికి అసూయ. ఎంత అసూయ అంటే, ఆ పిల్లకి 30 ఏళ్ళు వచ్చీసరికీ వాళ్ళకి 7గురు పిల్లలు! <br /><br />పిల్లలు పుడితే, అసూయ ఏమిటి ? దీని వెనకో మతలబుంటుంది. పెళ్ళయిన కొత్తలోనే భర్త, బార్య అందం తన సమాజంలో అందర్నీ ఆకర్షిస్తుందని తెలుసుకుంటాడు. డ్రాయింగు రూం లో ఆమె అస్థిత్వం, ఆమె అందంలో గ్రేస్.. - ఈ డబ్బున్న రాబందు జమీందారుకి భార్య అందం మూలకంగా వచ్చే మెప్పుకోళ్ళు జీర్ణం కావు. కడుపు మంట. అందుకే ! <br /><br />తన కాలు కింద ఉండాల్సిన భార్యని అందరూ గుర్తించడం భరించలేడు. అందుకే ఆమెని సంవత్సరాల పాటూ మాతృత్వం లోనే ఉండమన్నట్టు - పద్ధతి ప్రకారం పిల్లల సంఖ్యని పెంచుకుంటూ.... భార్య, గర్భం దాల్చి అసహ్యంగా తయారయి, పిల్లల్ని కని, పాలిచ్చి, ఆమె శరీరాకృతి దెబ్బదిని, నలుగుర్లో తిరగడానికి అడ్డంగా పిల్లలు, వాళ్ళ ఆలనా పాలనా - ఇలా సమాజానికి దూరంగా ఇంట్లోనే కాలం గడపాలి. ఇదీ ప్లాన్. <br /><br />అలా 7గురు పిల్లని కన్నా ఆ భరిణ అందం లో మార్పు రాదు. పెరిగిన వయసు తెచ్చిన గాంభీర్యం అందానికి తావి అద్ది అతన్ని ఎప్పటికీ చకితుడిని చేస్తుంది. 30 ఏళ్ళ వయసుకే ఆమెలో ఎంతో పరిణత ! ఆమె లో ఆత్మవిశ్వాసం తలెత్తే ప్రతిసారీ, భర్త ఏదో ఒక రకంగా తీయని మాటలతో, వీలుకానపుడు కౄరత తో ఆమెను అణగదొక్కాలని చూస్తుంటాడు. పైగా తన 'విజయాల' గురించి చెల్లెలితో కూడా గొప్పగా చెప్పుకుంటాడు. అయితే ఈ చెల్లెలు వదిన మీద అభిమానంతో, అన్న మనసు గుట్లని వొదిన కి చెప్పేస్తుంది. <br /><br />అప్పటికి తన ఏడో సంతానం 3 నెలల పసిగుడ్డు ! జమీందారిణి, కుపితురాలవుతుంది. భర్త మీద, తనని బలవంతంగా పెళ్ళాడిన నాటి నుంచీ, తనపై అత్యాచారాలు అధికారికంగా జరుపుతున్నప్పట్నించీ, అన్నాళ్ళుగా పేరుకుపోయిన అసహ్యం, జుగుప్స - కోపం ఇవన్నీ బడబాగ్నిలా బద్ధలవుతాయి. ఎక్కడో పొటమరించిన అనుమానపు నిజ కోణాన్ని, ఆడపడుచు స్వయంగా, ప్రత్యక్షంగా చూపించడంతో ఆమె కోపాగ్నికి అవధులుండవు. ఆమె భర్త మీద తీసుకునే సైకలాజికల్ రివెంజ్ - గురించి ఆపకుండా చదివించే బుల్లి కధే ఈ 'Useless Beauty'. <br /><br />మానవసంబంధాలూ - వ్యక్తిత్వ వికాసం, సమాజం పోకడల గురించి ఎప్పుడో 18వ శతాబ్దంలో ఒక ఫ్రెంచు రచైత రాస్తే, మనిషి వికృత స్వభావాన్ని, అతని ఆలోచనలకీ, చేష్టలకీ ఉన్న పరిధి నీ - వివరిస్తూంటే - ఈనాటి రోజుల్లో ఇలాంటివి సాధ్యమా అనిపించినా, ఇలాంటివి జరిగే రోజుల్లో ఒక స్త్రీ మనసులో పేలే అగ్నిపర్వతాల వర్ణనని చదివితే చాలా ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. రచయిత 'మపాసా' మానసిక శక్తి ని గౌరవించబుద్ధవుతుంది. <br /><br />ఈ ఫ్రెంచు కధ లో 'కధానాయకుడూ, ప్రతినాయకుడూ' అయిన మన జమీందారు - పిల్లల్ని తన సామర్ధ్యానికీ, ఆమె స్త్రీత్వం పై తాను సాధించిన విజయం లా భావిస్తూంటాడు. ఇతనిలో తండ్రికి ఆ పిల్లలంటే అమితమైన ప్రేమ ! సరిగ్గా ఈ పాయింటు నుండే ఈ కధ నిజానికి మొదలవుతుంది. పైన చెప్పిన బాక్ గ్రౌండ్ అంతా తరవాత మనకు తెలుస్తుంది. ఆ ప్రేమనే ఆయుధంగా చేసుకుని, మన 'కధానాయకీ, ప్రతినాయకీ' - రెండూ తానే అయిన జమీందారిణి - ఆవేశపు ఊపులో, భర్త అకృత్యాలకు ఒక ఫుల్ స్టాప్ పెట్టాలని - ఒక చిన్న పధకం వేస్తుంది. అది 'చర్చిలో భగవంతుని సాక్షి గా, భర్త తో, 'తమ పిల్లల్లో ఒకరు' మాత్రం 'అక్రమ సంతానమని' చెప్పడం' ! ఈ చెప్పడం దగ్గర్నుంచే ఈ కధ మొదలవుతుంది. అంటే ఎత్తుగడే ఆసక్తికరం. కధ అంతా దాదాపూ ఈ రెండు పాత్రల సంభాషణే ! <br /><br />ఈ చెప్పడంలో అన్నేళ్ళుగా భర్త మీద తనకున్న నిజమైన ఫీలింగ్స్ ని వెళ్ళగక్కి - అతని వికృత ఆలోచనల్ని కడిగి పారేసి, కేవలం అతని క్రౌర్యానికి సమాధానంగా, పగ తీర్చుకోవడానికి మాత్రమే ఒక ప్రియునికి తనని సమర్పిచుకున్నట్టు - ఆ ప్రియుడెవడో నీకు తెలిసే అవకాశం లేదనీ చెప్పి - భర్తని షాక్ కి గురిచేస్తుంది. <br /><br />చెప్పడమైతే చెప్పేస్తుంది గానీ, చర్చ్ నించీ ఇంటికొచ్చాక, అతను ఏక్షణాన తనని చంపడానికో, కొట్టడానికో తన గదిలోకి ఊడిపడతాడో అని బెదిరిపోతుంది. కానీ ఈ షాక్ తగిలాక, జమీందారు నిజంగానే అంతఃసంఘర్షణకు లోనవుతాడు. అలవాటుగా తన చుట్టూ చేరే తన సంతానం - ఆ పిల్లలని ప్రేమ తో అక్కున చేర్చుకునే ప్రతి సారీ అతని మనసులో ముల్లులా అనుమానం పొడుస్తుంది. ఈ సంతానం తనదో కాదో - అని ప్రతి కొడుకునీ, కూతుర్నీ, దగ్గరకు తీసుకోలేక, దూరంగా నెట్టలేక, అతని పితృహృదయం చాలా బాధకు, ఘర్షణకూ గురవుతుంది. <br /><br />అతన్ని మానసికంగా బాధ పెట్టి, సాధించీ ఈ గెలుపు లో కాస్త ధైర్యంతో ఈ జమీందారిణి - society లో తిరిగి తన జీవితాన్ని ప్రారంభిస్తుంది. పార్టీలకూ, ఓపెరాలకు వెళ్ళడం మొదలవుతుంది. భర్త - భార్యను అనుసరిస్తున్నాడు ! ఇద్దరూ పైకి ఎంతో మర్యాదస్థులైన భార్యా భర్తల్లా మెలుగుతుంటారు ! కానీ ఇద్దరి మధ్యా వేల మైళ్ళ దూరం - వెలితి ! ఈ కధ ఎలా ముగుస్తుంది ? <br /><br />మగ వాళ్ళూ - ఆడవాళ్ళూ సహజీవనం చేస్తూనే ఒకరి నుంచీ ఒకరు రక్షించుకోవడానికి ఒకరి మనస్తత్వాలని ఒకరు ఔపోసన పడుతూంటారు. కర్ర విరక్కుండా - పాము చావకుండానే అన్న రీతిలో ప్రత్యర్ధుల్లా ఒకరి వీక్ పాయింట్ల మీద ఇంకోరు కొడుతూ ఇలాంటి మానసిక యుద్ధాలు చేస్తూనే వుంటారు. ఆమె ప్రయోగించిన ఆయుధం అతన్ని చిత్రవధ చేసినా, కధ ముగిసే సమయానికి అతనిలో పరిణత కలుగుతుంది. అదీ కధ ! పాఠకుల ఆలోచనల్ని ప్రభావితం చేసి, ఏవో అత్భుత పరివర్తన కలిగించే ఆలోచనా తరంగాల పై సర్ఫింగ్ చేయించడం, పాత్రల మీద సానుభూతి, పాత్రలతో మమైకం చెందేంతలా చిత్రణా -- ఇవన్నీ మాపసా ప్రత్యేకతలు. <br /><br />ఇలా మెదడు తో హృదయాన్ని కొలిచీ, నిలిచీ మెదడు ని ఎప్పటికప్పుడు సానబెట్టీ, పెట్టీ, చిన్న వయసులోనే మానసిక వ్యాధికి గురయిపోయాడు మపాసా తన నిజ జీవితం లో ! కానీ ఇన్ని సంవత్సరాల తరవాత, ఆయన రచనలు చదువుతుంటే, ఎన్నో ఆలోచనల మీద, అవి మన జీవితాల్లో తెచ్చిన మార్పుల మీదా - సర్ఫింగ్ చేస్తున్న్నట్టు ఉంటుంది. <br /><br /><br />కధంతా చెప్పీసేను కదా - అని చదవకుండా ఊరుకోకండి. ఆమె బ్యూటీ - పనికిరానిది ఎందుకయింది ? భద్ర మహిళ ల ప్రౌఢత గురించి సమాజం ప్రదర్శించే ధోరణి - సహజమమైన సంభాషణలతో - చదూకోవడానికి ఇష్టంగా అనిపించే ఈ క్లాసిక్ కధని ఎప్పుడైనా దొరితే చదవడం మర్చిపోకండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3909268664663640350?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-19754587394904303712011-07-02T04:43:00.001+01:002011-07-02T04:53:36.717+01:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/vRg_HVXuPCk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />అందరికీ తెలిసే వుంటుందీ బ్రిడ్జ్ ! ప్రపంచం లోనే పొడవైన వంతెన ఇది. అదీ సముద్రంపై కట్టేరు. అంతా బానే వుంది గానీ మొత్తం నాలుగేళ్ళలో కట్టేసేరంట. నాకిక్కడ కొన్ని డౌట్లు. <br /><br />1) చైనా లో కావడం వల్ల దీన్ని నాలుగేళ్ళలోనే నిర్మించారా ?<br /><br />2) సముద్రం లో కావడం వల్ల అటూ ఇటూ స్థలం ఖాళీ చెయ్యించడం, కూల్చిన దుకాణాలకి డబ్బు ఇవ్వడం, కొన్ని ప్రాంతాల వాళ్ళుఒప్పుకోకపోవడాలూ లాంటివి లేకపోవడం వల్ల తక్కువ టైం లో నిర్మించగలిగారా ? <br /><br />3) ఏదైనా దివ్య శక్తి చైనా కి సాయం చేస్తోందా ? అలాంటి శక్తి ని మన ఎన్ టీ ఆరూ, అల్లూ లు మందేశానికి తీసుకురావొచ్చుగా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1975458739490430371?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-91463929705435354842011-06-28T15:33:00.007+01:002011-07-02T08:31:56.669+01:00విన్నారా... ఉప్మా ఇప్పుడు అమెరికన్ల హాట్ ఫేవరెట్ అంట. ఫ్లాయిడ్ కార్డోజ్ అనే ఇండియన్ షెఫ్ అమ్రీకా లో ఉప్మా వొండేసి, $100,000 గెల్చేసుకున్నాడంట. ఏమేమో రాసారు పేపరోళ్ళు. అసలు ఉప్మా టేస్టీ గా చెయ్యడం రావాలి గానీ అంత హాపీ వంటకం ఇంకోటి లేదు. ఫ్లాయిడ్ చేసిన ఉప్మా <a href="http://www.hindustantimes.com/Upma-worth-100-000/Article1-710521.aspx">రెసెపీ</a> చూడండి. <br /><br />గంగా కాలుష్యం గురించి ఇండియాలో చర్చ జరుగుతూంది కదా. పోయిన వారం కరెంట్ ఈవెంట్ ఇది. ఈ వారం అందరూ పెట్రోలు వాయింపు తో ఆ విష్యం పక్కన పెట్టేసారు. ప్రపంచ బాంకు అప్పిచ్చిన ఒక బిలియన్ డాలర్లూ, 11,500 కోట్ల ఇండియన్ రుపాయిలూ ఈ కాలుష్యానికి అడ్డుకట్ట వెయ్యగలవా అంటే జై రాం రమేష్ 'అయాం నాట్ షూర్' అన్నాట్ట. వెరీ ఫ్రాంక్!<br /><br />అసలు గంగ నీళ్ళు చాలా పవిత్రమైనవని హిందువుల నమ్మకం. ఎందుక్కాదు. మన ఇళ్ళలో బాటిళ్ళలో నిలవుండే గంగ నీళ్ళు వాసనొస్తాయా ? పురుగులన్నవి కనిపిస్తాయా ? అదే ఫిల్టర్ చేసిన మామూలు మిగిల్న నదుల నీళ్ళు బాటిల్లో వేసి నెలల తరబడి వొదిలేస్తే రంగు మారడం, వాసన రావడం, కనీసం బాటిల్ లో నాచు లాంటిది ఏర్పడటం జరుగుతుంటాయి. గంగ నీళ్ళలో రక రకాల బాక్టీరియాని చంపే ఒక వింత లక్షణం వుంది. ఇది శాస్త్రీయం గా ౠజువైంది కూడా. E Coli లాంటి వ్యాది కారక బాక్టీరియా ను గంగ నీళ్ళ తో కలిపి ప్రయోగం చేస్తే ఆ బాక్టీరియా ఆ నీళ్ళలో మూడ్రోజులకు మించి బ్రతకలేదంట. ఈ ప్రయోగం 2009 లో జరిగింది. ఇదే బాక్టీరియాను 16 ఏళ్ళ క్రితం సేకరించిన గంగ నీళ్ళతో కలిపి చూస్తే, అది 15 రోజులకు మించి ఆ నీళ్ళలో బ్రతకలేకపోయింది. ఇలాంటి ప్రయోగాలు గంగాజలాలపై ఎన్నాళ్ళు గానో జరుగుతూ ఉన్నాయి. బ్రిటీష్ బాక్టీరియాలజిస్టులు ఎప్పుడో గంగ నీళ్ళలో కలరా కారక క్రిములని నశింపజేసే లక్షణాలున్నాయని కనుక్కొన్నారు. అందుకే, గంగా జలాలను ఓడల్లో నింపి మరీ బ్రిటన్ తీస్కెళ్ళేవారంట. గంగ నీళ్ళకుండే ఈ అత్భుత లక్షణాలకు కారణం ఇంకా సరిగ్గా తెలీదు. <br /><br />ఈ లక్షణం మాత్రం పీపుల్స్ సైన్స్ ఇన్స్టిట్యూట్, డెహ్రాడూన్ చేసిన స్టడీస్ ప్రకారం గంగ తన జన్మ స్థానం నుంచీ కిందికి ప్రవహించే దారుల్లో అడ్డదిడ్డంగా నిర్మించిన డాముల కారణం గా కొద్ది కొద్దిగా కోల్పోతుందని తెలిసింది. ఈ 'సెల్ఫ్-హీలింగ్ ' కెపాసిటీ గంగాజలాలలో వివిధ రకాల అయాన్లూ, మైక్రోఫంగస్ ల వల్ల కలుగుతూంది అనుకుంటే, అవి కాస్తా, గంగ పై కట్టిన డాం లలో నిలిచి ఉండే నీటి లోనే సెడిమెంట్ లా మిగిలిపోతూందంట. భాగీరధి చాలా చోట్ల తన సహజ మార్గానికి విరుద్ధంగా దారి మరల్చే లా, నీళ్ళు నిలవ ఉండటానికీ వగైరా లక్ష్యాల కోసం నిర్మించబడ్డ డాం ల వల్ల కొన్ని తరాలకి తన జీవనదీ ప్రాభవాన్ని కోల్పోతుందేమో అని కూడా ఒక వాదన ఉంది. ఇప్పటికే అలకనందా, భాగీరధిలపై దాదపు 600 డాంలు ఉన్నట్టు అంచనా. వీటిల్లో 150 పెద్ద డాములు హైడ్రో ఎలక్ట్రిసిటీ కోసం నిర్మించారు. అంటే గంగను ఒడిసిపట్టి, టర్బైనలోకి దారి మళ్ళించడం. <br /><br />ఈ బాక్టీరియాని చంపగలిగే కెపాసిటీ మరి, మరిగించిన గంగ నీళ్ళలో ఉండదుట. అంటే మరిగించడం వల్ల బహుశా బాక్టీరియ ని చంపే ఫంగస్ / సూక్ష జీవులు మరస్తాయేమో ! మరి ఈ విషయం మీద ప్రయోగాలు జరుగుతూనే ఉన్నా, గంగ మీద పుట్టగొడుగుల్లా మొలుస్తున్న డాం లు గంగా ప్రాభవాన్ని ఎంత వరకూ తగ్గిస్తాయో ! <br /><br />ముచ్చటగా మూడో కబురు - త్రివిధ దళాధిపతుల్లో స్టార్ = చీఫ్ ఆఫ్ అయిర్ స్టాఫ్ గురించి. ఎయిర్ మార్షల్ పీవీ నాయక్ భలే గా టీవీల్లో, పేపర్లలో కనిపించే ఏ అవకాశమూ కోల్పోరు. సచిన్ కి వింగ్స్ పెట్టడం, మావోయిస్టులకి వ్యతిరేకంగా మాటాడ్డం, ఒసామా ని చంపినప్పుడు మేమూ అలా చెయ్యగలం అనడం.. చాలా మీడియా ఫ్రెండ్లీ కదా. ఈయనంతగా వార్తల్లో ఉండాలన్న కోరిక మిగిల్న ఇద్దరి లోనూ అంత లేదనుకుంటా. ఆర్మీ చీఫ్ వయసు వివాదం తప్ప - పెద్దగా ఏమీ తెలీదు. నావీ చీఫ్ అసలు ఎప్పుడూ కనిపించరు. కాబట్టి ముగ్గురు చీఫ్ లలో ఎయిర్ చీఫ్ కి మంచి పేరుంది అనుకుంటాను. (సగటు భారతీయుల్లో - వార్తల పరంగా) ! భారత్ తరఫున మాటాడ్డం అంటే ఈయనకి కొంచెం ఉత్సాహం ఎక్కువే ! ఈయన కుతూహలం సీ.డీ.ఎస్. (చీఫ్ ఆఫ్ డిఫెన్స్ స్టాఫ్) పదవి మీదా, గవర్నర్ పదవి మీదా అన్నది తెలీదు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-9146392970543535484?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-3404660771503861132011-06-05T11:20:00.007+01:002011-06-05T11:58:27.419+01:00మెనీ థాంక్స్ టు ఫేస్ బుక్. అంతగా ఫేస్ బుక్ ని లైక్ చెయ్యని నేను ఈ మధ్యే - మా కజిన్స్ ఒక గ్రూప్ స్థాపించబట్టి, వాళ్ళ కబుర్లు తెలుస్తాయని ఒక మార్గదర్శి ఎకౌంట్ తెరుచుకున్నా. ఆ మార్గదర్శి దారి చూపించి, ఇన్నాళ్ళకి ఇన్నేళ్ళకి నా ప్రియ సఖి, చైల్డ్ హుడ్ ఫ్రెండ్, లోకంలో నన్ను నేనెలా వున్నా సరే - 'చాలా బావున్నావంటూ' స్పెషల్ గా చూసే స్పెషల్ ఫ్రెండ్ ని వెతికిపెట్టింది. <br /><br />ఈ రోజు చాలా హాపీ. దాదాపు 5 సంవత్సరాలయింది మేము కలుసుకుని. వచ్చేనెల లో కలవాలని ప్లాన్ చేసుకున్నాం. పెళ్ళిళ్ళు జరిగాయి.. పిల్లలు పుట్టారు. కొత్త సంగతులు. కొత్త అనుభూతులు.. కొత్త చాలెంజులు, మారిన బాధ్యతలూ, ప్రయారిటీలూ. జీవితంలో ఒక చోట పెట్టిన ఫుల్ల్ స్టాప్ నుంచీ కొత్త వాక్యం రాసినట్టు అనిపించింది. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడే, 'శిరుత నవ్వుల వాడె సిన్నక్కా ..' కు అర్ధం విడమరచి చెప్పిన నా ఫ్రెండ్ ! నాతో పాటూ నా తరహా లో ఆలోచిస్తుందో లేదో గానీ (ఇపుడు) నన్ను ఒక్క పదం తో అర్ధం చేసుకోగలదు. <br /><br />ఈ మధ్యే ఈట్ ప్రే లవ్ చదివాను. దాన్లో హీరోయిన్ లవ్ లో ఫెయిలయి.. డిప్రషన్ కి లోనవుతుంది. తరవాత ఇండియా వచ్చి ఆధ్యాత్మికత లో పడిపోతుంది. ఈ విదేశీయుల కు భారతీయ చింతన, ఆధ్యాత్మికత మీద ఇంటరెస్ట్ చూస్తే నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. <br /><br />జెనీవా లో చూసా ! టూరిసం ఆపరేటర్ ఆఫీసులో ధర్మశాల (ఇండియా) ఫోటోలు (మనం స్విజ్జర్లాండు, యూరోపుల అందమైన ఫోటోలు పెట్టి ఎలా కొత్త కస్టమర్లని ఆకర్షించాలని చూస్తామో అలా) గోడలపై పెద్ద పెద్దవి వేలాడేశారు. టాక్సీ డ్రైవర్లు సంతూర్, సితార్ ల వాద్యాన్ని వినిపిస్తున్నారు. <br /><br />'ఈట్ ప్రే.. ' చదివాకా ఆధ్యాత్మికత మీదికి గాలి అయితే మళ్ళలేదు గానీ - ఎన్నో యోగి ఆత్మకధలు చదివినా కలగని క్యూరియాసిటీ - ఇక్కడ ఇండియా లో ఆశ్రమాల లో ఈ ఫారినర్స్ కి యోగా ధ్యానం వగైరాలు నేర్పించడానికి ఎంతెంత చార్జ్ చేస్తారో ! నా బుర్ర చాలా కమర్షియల్ ! అసలు కష్టపడే తత్వం లేదు గానీ ఉండుంటే, ఏ రీటైల్ దుకాణమో పెట్టి, పెద్ద వ్యాపారం చేసేద్దును. <br /><br />చిన్నప్పుడు మనలో ఎంతో మంది రేడియోలో ఆర్.జే ల గొంతు విని వాళ్ళని (గొంతుల్ని) అభిమానించేవాళ్ళం గుర్తుందా.. మా ఆఫీసు లో అలాంటి ఒకావిడ నాకు తెలుసు. తన పేరు సంజన, సంజన నుంచి ఫోన్ (అఫీషియల్ మాత్రమే) వస్తే నాకు భలే ఆనందం. అంటే, ఆవిణ్ణి నేను ప్రత్యక్షంగా ఎప్పుడూ కలుసుకోలేదు. ఆవిడ మావ్ (Mhow), మధ్య ప్రదేశ్ లో వుంటారు. చాలా పట్టు బట్టి సంజన ఫోటో తెప్పించుకున్నాను. పెద్దావిడ. అయినా గొంతు ఎంత లవ్లీనో ! మన గోదావరి హీరోయిన్ సునీత (గొంతు - సునీత డబ్బింగ్ చెప్పిన చాలా సినిమాలకి నాకు సునీతే హీరోయిన్) కన్నా ఎంతో బావుంటుంది ఆవిడ గొంతు. <br /><br />ఈ మధ్యే సంజన గారి అబ్బాయి ఎన్.డీ.ఏ లో చేరాడు. చాలా హాపీ. మా పాత బాస్ కొడుక్కి పెళ్ళయింది. నేను ఈట్ ప్రే.. చదివాను. ఈ మధ్య చాలా అత్భుతాలు జరిగాయి. నా పాత ఫ్రెండ్స్, రూం మేట్స్ అందరూ ఏమిటో రాశిఫలాల్లో చెప్పినట్టే, నన్ను వెతుక్కునేసె, నా ఫోన్ నెంబర్ కనుక్కునేసి పలకరించారు. ఈ నెల లో చాలా మంది పాత స్నేహితుల్నీ, మా గాంగ్ ఆఫ్ ఫోర్ లో ఒక ఇద్దర్నీ కలుసుకునే మహా భాగ్యం కలగబోతోంది. కొంచెం ఉత్సాహంగా వుంది. ఎన్నాళ్ళో ఎండలు వేపుకు తిన్నాక, చల్లని వర్షం కురిసినట్టు హాయిగా వుంది. చాలా సార్లు నా ఫ్రెండ్స్ ని తలచుకుని చాలా ఆనందిస్తుంటాను. నాకు అన్ని వయసుల వాళ్ళతో స్నేహం చేసేంత గొప్ప మనసు లేదు గానీ, కొన్ని స్నేహాలు, ఇలా ఏ ఱుతు పవనాల్లాగానో అప్పుడప్పుడూ తాకి వెళ్తుంటాయి. అన్నట్టు 'రు'తు పవనాల్ని ఎలా రాస్తారు ? 'బండి-ర' రాస్తారా ? 'ర' లా పలికే 'బ' లాంటి ఒక అక్షరం వుండాలేమో కదా మన తెలుగులో - అదేంటి ? మర్చిపోయాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-340466077150386113?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-28109544603546258382011-06-02T08:27:00.005+01:002011-06-02T08:51:41.989+01:00ఈ రోజు నా కోపం నషాళానికంటింది. కానీ ఏం చెయ్యలేని నిస్సహాయత ! <br /><br />వారం రోజులుగా నా ఆఫీస్ సిస్టం లో నార్టన్ Anti Virus ఎక్స్పైర్ అయిపోయింది. అప్డేట్ చెయ్యడానికి గవర్న్మెంట్ ఫండ్స్ లేవు. పూట పూటకీ దీని నాణ్యత నశించి రెండు రోజులుగా పూర్తిగా మూలపడింది నా కంప్యూటర్. మళయాళీ టెక్నీషియన్ వచ్చి 'ఆంటీ వైరస్ ' తెస్తానని చెప్పి పారిపోతాడు. మరి రాడు. ఆంటీ రాదూ, అంకులూ రాడు. 30 రోజుల్నుంచీ యూపీఎస్ బాటరీ అయిపోయింది. ఇది మార్చడానికి కూడా 'పిల్లర్ టూ పోస్ట్' పరుగులు సాగుతున్నాయి. <br /><br />ఇన్ని కంప్లయింట్స్ లో సెంట్రల్ యూనివర్సిటీ లో దూరవిద్య లో చేరాను - ఏదో పొడిచేద్దామని. వాళ్ళు డబ్బులు స్వీకరించారు. నెల రోజులు దాటాకా, డీ.డీ. అందినట్టు మెయిల్ వచ్చింది. ఇంకో నెల కి, సీ.డీ లో స్టడీ మెటీరియల్ వచ్చింది. ఇంతలో ఇంట్లో గగ్గోలు మొదలయ్యి, ఆ సీ.డీ ని చదివి తరించలేకపోయాను. <br /><br />ఇప్పుడు ఎసైన్మెంటు వచ్చింది. అయ్యా ! సీడీ లో మెటీరియల్ తెర మీద చూస్తూ రాస్కోవడం నా వల్ల కాట్లేదు. మెటీరియల్ పంపించరా ? తెలీదు. ఆఫీసు లో పనికి చాలా ఇబ్బంది. పని చాలా వుంది. పెద్దాఫీసరు కి కంప్లైంట్ చేద్దామంటే - ఆయన కి నేనెప్పుడూ 'కంప్లైంట్లు చేసే దానిలా !' కనిపిస్తాను. దెబ్బకి చిర్రెత్తుకొచ్చింది. పని చెయ్యడం లో అస్సలు మజా రావట్లేదు. నా వర్క్ లో నేను చాలా మోటివేషన్ కోల్పోయి వున్నాను. అందరి మీదా అరిచేసాను. <br /><br /><br />ఈవెధవ గోల లో నేను నా పని చేసుకోలేక, పేరుకు పోతున్న బర్డెన్ ని చూసి భయపడుతూంటే, నా మొబైల్ లో ఫోన్లు ! నిన్నేమో - ఏదో ఫోన్ తీసుకుంటే , జగపతి బాబు నా చెవి లో 'ఐ లవ్ యూ చెప్పూ !' అని డిమాండు చేసాడు. అదేంటి అని ఆస్చర్యపోతే, అది గాయం సినిమా ప్రకటన అనీ, ఆ మాటాడేది జగపతి బాబు అని తెలిసింది. 3 జీ లో మొబైల్ సినిమా చూడొచ్చట !! అంటే 3 జీ మొబైల్ లో 30 పై / సెకను కి గాయం చూడాలంట ! <br /><br /><br />ఈ రోజైతే మరీ అసహ్యంగా ఒక ఆడ గొంతు హస్కీ గా పకపకలు వికవికల్తో ఫోన్ చేసింది. ఆవిడతో నేను మాట్లాడాలట. చార్జెస్ చెప్పి, నా ఫొన్ కై రాత్రీ పగలూ ఎదురు చూస్తూనే వుంటానని చెప్పింది. ఈ కాల్ ఖచ్చితంగా - అలా మాట్లాడాలి అనే బలహీనత వున్న మగవాళ్ళకోసం. ఇలాంటి కాల్ నా మొబైల్ కి వస్తే ఎంత విసుక్కోవాలో అంత కన్నా ఎక్కువ గానే విసుగనిపించింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2810954460354625838?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-89947706322118590712011-05-14T04:46:00.005+01:002011-05-14T05:01:03.781+01:00<span style="font-weight:bold;">Bank of India Home Loans </span><br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/wvdbujJtKJA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Tata Venture Commercial </span><br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/Dvt98zf4csE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />రెండూ ప్రకటనలూ - చాలా సిమిలర్ గా ఉన్నాయి కదా. ఈ విష్యం కనిపెట్టి, లోతుగా తవ్వితే, ఒక విషయం తెలిసింది. బాంక్ ఆఫ్ ఇండియా - టాటా మోటార్స్ తో 'టాటా తయారీ వాహనాల' కు వెహికిల్ లోన్ ఇస్తామంచెప్పి ఒక MOU సైన్ చేసిందంట ! కాబట్టి, మొదట ఇల్లు గానీ, లేదా బండి గానీ కొనుక్కోమని అన్నట్టు - మధ్య తరగతి వినియోగదారుల్ని ఆకర్షించేందుకని, ఈ ప్రకటనల్ని ఒకేలా, ఒకే మోడల్ తో నటింపచేసి, "సంగతి" చాలా క్లియర్ గా చెప్పారు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-8994770632211859071?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-32041062015768071902011-05-02T07:56:00.007+01:002011-05-03T08:14:11.472+01:00పెళ్ళిళ్ళ సీజన్ వచ్చేసింది. పేపర్లో సెంటర్ స్ప్రెడ్ లో బంగారు ఆభరణాలూ, డిజైనర్ పట్టు వస్త్రాల ప్రకటనలు ప్రత్యక్షం అవుతున్నాయి. పెళ్ళి అనగానే మనకే కాదు ప్రపంచం అంతా ఒక జీవితకాలపు వేడుక. మొన్నే ఇంగ్లాండు లో బ్రహ్మాండమైన ఖరీదైన పెళ్ళి జరిగింది. పత్రికలూ, టెలివిజన్ ఈ సిత్రాన్ని ప్రజల కళ్ళ ముందు బాగానే తీస్కొచ్చాయి. <br /><br />వీటికన్నా మన ఇండియన్ వివాహాలు ఏమైనా తక్కువా ? సాధారణ మధ్య తరగతి పెళ్ళి కూతుర్లే ముహూర్తం సమయానికి 15 - 30 వేల ఖరీదు చేసే పట్టు చీరలు కట్టుకుంటున్నారు. అబ్బాయి ల పెళ్ళీ బట్టలు కూడా ఖరీదే. మళ్ళీ జీవితంలో పెళ్ళి లో వివిధ సందర్భాలకనీ, వేడుకలకనీ తీసిన పట్టు చీరల్ని చూసేది లేదు. కట్టుకునేదీ తక్కువే. అన్ని వేలు పోసి కొన్న షేర్వాణీలనూ, పంచెల్నీ మళ్ళీ వాడే అవకాశాలు చెప్పుకోదగ్గవేవీ రావు. అయినా సరే ఆయా బట్టలకున్న సెంటిమెంటల్ వాల్యూ వల్ల పోనీ అవి ఇంకోసారి ఏ వ్రతానికో దేనికో కట్టుకోవచ్చు. అయితే ఇవన్నీ పూర్తిగా వ్యక్తిగత విషయాలు. వీటి వల్ల సమాజానికేమాత్రం నష్టం లేదు. పైగా పెళ్ళిళ్ళు మన ఎకానమీలో కీలక పాత్ర పోషిస్తాయి. పెళ్ళి కి సగటు పౌరుడు పెట్టే ఖర్చు పెరిగిన కొద్దీ ఎకానమీ కూడా బూస్ట్ అవుతూ వుంటుంది. <br /><br />అయితే, పెళ్ళిళ్ళ లో ముఖ్యమైన ఘట్టం ఏమిటీ ? భోజనాలు. ఈ టపా వాటి గురించే. ఈ మధ్య మా ఆయన ఎవరో తెలిసిన వాళ్ళింట్లో పెళ్ళి కి వెళ్ళారు. అక్షరాలా 250 రకాల పదార్ధాలు వొండి వడ్డించారంట. ఇన్ని స్వీట్లూ.. అన్ని అయిస్ క్రీములూ... 30 రకాల బిర్యానీలూ .. వగైరా. అసలు పెళ్ళిళ్ళలో జరిగేంత డబ్బు వృధా ఎక్కడా జరగదు. పిల్లల పెళ్ళిళ్ళ కోసం దాచిపెట్టుకున్న డబ్బంతా ఒక్కసారిగా వొదిలిపోయే ఈవెంటు ఇది. పెళ్ళి అనగానే బోల్డంత ఖర్చు. ఆ ఒక్క రోజుకీ మర్యాదలూ, లాంచనాలూ అంటూ, బోల్డంత డబ్బు వేస్ట్ చేసేది ఈ పెళ్ళి విందు అనే ఈవెంటు మీదే ! పగలుపెళ్ళిళ్ళ సంగతి పక్కనుంచితే, రాత్రి పూట విందైతే, లైట్లూ, డెకరేషనూ కూడా అదనం. ఫలానా వాళ్ళు పెళ్ళి 'మా బాగా, ఘనంగా' చేసారని చెప్పుకోవాలని తపన.<br /><br />పెళ్ళి ఎవరు ఎలా చేసినా, మధ్య తరగతి వారైనా, ధనికులైనా, కొట్టొచ్చినట్టు చేసే నేరం మాత్రం, <span style="font-weight:bold;">ఆహారాన్ని వృధా చెయ్యడం.</span> అన్నన్ని రకాల వంటకాల్ని చెయ్యడం శుద్ధ దండగ. అతిధి ఎంత ఆకలి తో వెళ్ళినా, ఒక మనిషి ఎంత తినగలడు ? అలా వందల కొద్దీ అతిధుల్ని పిలవడం, వాళ్ళు తిన్నంత తిని, కెలికి పళ్ళేల లొ వొదిలేసే ఆహారం.. ! పెళ్ళిళ్ళలో జరిగే ఈ వృధా క్షమించరానిది. <br /><br />'డబ్బు వెదచల్లితే వచ్చేదే కదా ఆహారం' అనే భావన ఉంటే అది వొదిలించుకోవాలి. పెళ్ళి విందుల్లో తేడాలు రావడం సాధారణమే. ఇలా చాలా మంది ఇళ్ళలో కామన్ గా wastage జరుగుతూ ఉంటుంది. అయితే, మన చుట్టూనే ఇంత ఆహార కొరతా, బీదరికం, తాండవిస్తున్నప్పుడు గొప్పలకి పోయి, వందల్లో వంటకాలు తయారు చేసి విందు చెయ్యడం ఎంతవరకూ సమంజసం ? అతిధుల్ని సత్కారాల్లో లోపాలు జరగకూడదనే భావన మంచిదే కానీ ఆ ముసుగులో, మన్లో చాలా మంది ఈ 'వృధా' నేరం చేస్తుంటారు. <br /><br /><br />ఇలా పెళ్ళిళ్ళలోనూ, ఇతర విందుల్లోనూ మిగిలి పోయిన ఆహారాన్ని కలెక్ట్ చేసుకుని, పేదలకూ, రైల్వే స్టేషన్ దగ్గరా, ఫుట్ పాథ్ లపైనా నివశించే పేద వాళ్ళకి పంచే సేవా సంస్థలూ ఉన్నాయి అని విన్నాను. కానీ వాటి గురించి చాలా తక్కువమందికి తెలుసు. <br /><br /><br />ఎంతయినా, విందుల్లో ఆమాత్రం వేస్టేజీ వుంటుంది. అతిధులు ఏ కారణం చేతనన్నా, అనుకున్న సంఖ్య లో రాకపోవచ్చు. మరెదయినా కారణం కావచ్చు. కానీ కావాలని <span style="font-weight:bold;">అతి ఎక్కువ వంటకాలు</span> వడ్డించడం వల్ల ఎంత బఫే పద్ధతి లో వడ్డన సాగించినా, అన్ని పదార్ధాలూ, తినడం అందరి అతిధులవల్లా కాకపోవచ్చు. దీని వల్లే, ఔట్ లుక్ లో అనుకుంటా.. పెళ్ళిళ్ళలోనూ, ఇతర విందుల్లోనూ, వంటకాలు 'ఇన్నే!' (A limited no. of items) వుండాలని ఏదో చట్టం తీసుకురాబోతున్నారంట. దీని మీద ఒక నేషనల్ అడ్వైసరీ కమిటీ (NAC) కసరత్తులు చేస్తూందంట. ఆలోచన బానే వుంది. కానీ దాన్లో కూడా కావల్సినన్ని అడ్డంకులున్నాయి. ఎంత వరకూ ఈ 'పరిమితు'ల్నీ విధించాలి ? నోరూరించే రక రకాల ప్రాంతీయతల సాంప్రదాయ భారతీయ భోజనం లో వడ్డించే వంటకాలు ఎన్నో ! ముఖ్యంగా పిల్లల జీవితంలో మధుర ఘట్టం అయిన ఈ పెళ్ళిని ఎంతో బాధ్యతగా, మురిపెంగా జరిపించుకునే తల్లితండ్రుల చేతుల్ని ఎంత వరకూ కట్టేయడం ? కానీ ఎక్కడో ఒక దగ్గర ఈ అపరిమిత వంటకాల లిస్ట్ కి చెక్ పెట్టాలి. 30 రకాల బిర్యానీలూ, 40 రకాల ఐస్ క్రీములూ 20 రకాల స్వీట్లూ అంటూ లిస్టుని చేంతాడంత పెంచేయడం కొంచెం తగ్గించుకోవాలి. ఈ గందరగోళంలో మిగిలిపోయే ఆహారపు Quantity కూడా తగ్గించాలి. <br /><br />చట్టం ఏమి చెయ్యగలదు ? ఎన్నో మూలపడిన, (అమలు జరపడంలో ఉన్న బోటిల్ నెక్ ల వల్ల, సామాజిక, మత పరమైన కారణాల వల్లా, వగైరా) లక్షలాది చట్టాలలాగే, సగం జనాభాకి తెలియకుండానే ఈ చట్టం కూడా మట్టి (దుమ్ము) పట్టిపోతుంది. ఆహార వ్యర్ధాన్ని గురించి ముందుగా మనలో ఉండాల్సింది, ఆహారం పట్ల గౌరవం, బాధ్యతా! అందుకే 'మితం' మహాశ్రేష్టం. మనంతట మనమే ఈ బాధ్యతని గుర్తెరిగితే, ఈ నిష్కారణ వృధాని చాలా వరకూ తగ్గించొచ్చు. ఏమంటారు ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3204106201576807190?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-1968357548995187132011-04-26T08:57:00.003+01:002011-04-26T09:27:32.551+01:001. దోభీ ఘాట్ చూసాను ఆదివారం. యాస్మిన్, మున్నా, Arun , Shai ల కధ బావుంది. సీరియస్ కధే ! ఆమీర్ స్థానంలో ఎవరైనా కొత్త నటుడుంటే బావుండేది. కానీ సరే ! ఆమీర్ ఎప్పట్లానే చాలా బాగా నటించాడు. యాస్మిన్ గొంతు మాత్రమే వినిపించి ఆమె కధ ను మొదలు పెట్టడం బావుంది. <br /><br />స్మితా పటేల్ కొడుకు ప్రతీక్ బబ్బర్ పాత్ర చాలా బావుంది. ముంబై లో అర్బన్ జీవితానుభవాల్ని కళ్ళక్కట్టినట్టు చూపించడం లో కిరణ్ రావ్ చాలా మటుకూ సఫలీకృతురాలైనట్టే, ఇది 'దిల్ చాహ్తా హై' సినిమా లా '<span style="font-style:italic;">మొదటి సారే 'వావ్' అనిపించే రకం ?!?</span>' కావాలని ప్రయత్నించినట్టుంది. <br /><br />మొత్తానికి యాస్మిన్ పాత్ర, ఆ నటి నటనా, గొంతు లో స్వచ్చతా, కొత్తదనం, అమాయకత్వం - ఒంటరితనం, అన్నీ చాలా బాగా నచ్చాయి. యాస్మిన్ తీసుకున్న వీడియోల్ని మురిపెంగా చూస్తూండే ఆమీర్ కూడా ముద్దొస్తాడు కొన్ని చోట్ల. <br /><br />అయితే ఈ సినిమా లో మొట్ట మొదటి సారిగా ఎలుకలు చంపే మునిసిపల్ పని వాళ్ళ ని (ప్రతీక్ అసలు ఏం చేస్తున్నడో మొదట అర్ధం కాలేదు) గురించి తెలుసుకున్నాను. చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఇది ముంబై లో చాలా మందికి తెలీని కొత్త కోణం అనుకుంటాను. <br /><br />అందుకే ఈ నైట్ రాట్ కిల్లర్స్ గురించి చదవాలనిపిస్తే <a href="http://mumbaiboss.com/2011/02/14/photo-essay-rat-catchers/">ఇక్కడ</a> చూడండి. <br /><br />2. ఈ మధ్య జూజూ రోబో చాలా హల్ చల్ చేస్తున్నడు వోడాఫోన్ ప్రకటనల్లో ! అసలే రోబో - అందులోనూ రజనీ కాంత్ రోబో!! ఎన్ని విచిత్రాలు చేస్తాడో చూశారు కదా శంకర్ "రోబో" లో ! మరి అలాంటి రజనీ నే ఇమిటేట్ చేస్తూ తీస్తున్న జూ జూ వీడియోలు వోడాఫోన్ నిజంగానే సృజనాత్మకత లో ఫాస్టర్, స్మార్టర్, బెటర్ లా అనిపిచుకుంటూంది. మచ్చుకి <a href="http://www.youtube.com/watch?v=EKOUMIdAazQ&feature=related">ఒకటి</a>, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=nsT5WPsOGK8&NR=1&feature=fvwp">రెండు</a>, చూడండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-196835754899518713?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-55773248073706336972011-04-13T06:22:00.005+01:002011-04-13T07:34:44.955+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-GBepOYXD-nQ/TaVD8clfcpI/AAAAAAAACVA/efxoJQkQclU/s1600/monkey.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 289px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-GBepOYXD-nQ/TaVD8clfcpI/AAAAAAAACVA/efxoJQkQclU/s320/monkey.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5594952817822364306" /></a><br /><br />అబ్బ ! ఈ నాటి ఇంటింటి రామాయణంలో బంధువులతో అంటీ ముట్టనట్టుండడం ఒక కళ. ఈ కళ అందరికీ వొంటబట్టదు. కొందరు ఎవాయిడ్ చేస్తే ఏ సమస్యా లేదు అనుకుంటారు (నా లాంటోళ్ళు) కానీ ఎవాయిడ్ చెయ్యడం కుదరదు. మాకో బంధువు ఒకావిడ ఉంది. మా అత్తారింట్లో ఆవిడది ఒక ప్రత్యేక స్థానం. ఆవిడంటే అందరికీ భయమూ, భక్తీ, హాస్యం (హేళన కాదు) వగైరాలు. నిజానికావిడ వయసులో మా అందరికన్నా చిన్నది. కానీ నోటి లో పెద్దది. <br /><br />లొడ లొడ లొడ లొడా వాగుతూ, 'చెప్పేవాళ్ళకి వినేవాళ్ళు లోకువ' అన్న సామెత ను నిజం చేస్తూ, అందర్నీ ఉచిత సలహాలతో బోంబార్డ్ చేసేస్తూ - తల వేడెక్కించడం ఆవిడ హాబీ, బలహీనతా... సిగ్నేచర్ అన్నీనూ. వొంటలు బ్రహ్మాండం గా చేస్తుంది. నేను అసూయ చెందేందుకు చాలా సరకు ఉంది. అందం, చేతి లో మేజిక్, వగైరా. కానీ ఆ మాటల వేటే భరించడం కష్టం. <br /><br />ఒకేసారి కోతి తలకీ తోకకీ నిప్పెట్టినట్టు - చికాకేయించేలా మాట్లాడడం వల్ల అందరికీ ఆప్తురాలు. నేను నోరు మూసుకుని కూచుంటానని మా అత్తగారి కంప్లైంట్. ఇంట్లో ఉన్నంతసేపూ వాగడం నా వల్ల కాదు. ఇందుమూలానా నేను బేడ్ కోడలినాయె. ఈ లెక్క ప్రకారం సదరు హీరోయిన్ - మా అత్తగారికి కడు ఆత్మీయురాలు. అందరి విషయాలూ ఈ బీ.బీ.సీ కి తెలుసు. వాళ్ళెవరో వాళ్ళ వేలు విడిచిన మేనత్త నాల్గో కోడలు ఇంట్లో సంగతులూ, వాళ్ళెదురింటావిడ వియ్యపురాలి నాలుగో మనవడు లండన్లో ఎవరో అమ్మాయి వెనక పడటం దగ్గర్నించీ, ఇంట్లో పనిమనిషి సీత మొగుడి సినిమా టికట్ల బిజినెస్సూ - అన్నీ కరతలామకం (సరైన పదమేనా?) అసలిలాంటి బీ.బీ.సీ. లూ, ఆల్ ఇండియా రేడియోలూ, సీ.ఎన్.ఎన్ లూ ఇంటికోకరు ఉంటారనుకుంటాను. వీళ్ళకి అందరి వార్తలూ మిగిల్న అందరికీ రిలే చెయ్యక పోతే తోచదు. పనిలో పని గా వార్తలకు మసాలా దట్టిస్తుంటారు. లేని వార్తలు సృష్టిస్తుంటారు. ఇదో జబ్బు ! వీళ్ళు కోలుకుంటారనుకోవడం కల్ల. <br /><br />ఇంతకీ నా కడుపుమంటేంటంటే, లేటెస్టుగా ఈమె నాకూ, మా కావల్సిన వాళ్ళకీ మధ్య పెట్రోలు పోసి మంట పెట్టింది - కానీ విజ్ఞులం కాబట్టి, పెట్రోలు రేటు దృష్టి లో పెట్టుకుని ఇప్పుడిప్పుడే మంటల్ని ఆర్పుకుంటున్నం. కానీ ఈ వీకెండు సెలవల్లో నేను తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో ఆవిడింటికే వెళ్ళాల్సి రావడం గుండెల్లో రాయి పడేలా చేసింది. <br /><br />ఈ గండం గట్టెంకించమని అమ్మవారికీ అయ్యవారికీ దండాలు పెట్టుకుంటున్నా ! ఈ వెర్బల్ డయేరియాని 'పోనీలే ! తన మనసు మంచిది!!' అని ఇన్నాళ్ళూ భరిస్తూ వచ్చినా, కొన్ని కారణాల వల్ల ఆవిడ కావాలనే ఇక్కడి విషయాలు అక్కడా, అక్కడ సంగతులు ఇక్కడా చేరవేయడం మాత్రమే కాక, ''తగూలూ తంటాలూ'' సృష్టించి వినోదిస్తూందని, తర్కించి, తెలుసుకుని, ఆవిడకి ఎలా సమాధానం ఇవ్వాలా అని ఆలోచిస్తున్నా. <br /><br />కానీ లైఫ్ డైలీ సీరియల్ కాదు. ఒకరన్న మాటకి చెంప చెళ్ళు మనిపించేలా సమాధానం ఇవ్వడం నాకు చేత కాదు. కనీసం 'నొప్పింపక తానొవ్వక ' తరహా లో కూడా ప్రవర్తించకపోతే కష్టం. ఎప్పుడూ నేనే నొచ్చుకోవడం అనే విష్యాన్ని కొన్ని రోజులు ఆపాలి. ఆవిడకి ఈ సారి గుణపాఠం చెప్పాలి. కానీ ఆవిడకి (వాళ్ళింటికి నేనెళ్ళి ఎలా బుద్ధి చెప్పడం ?!)స్థానబలం వుంటుంది కనక & తోలు మందం కనకా - చాలా కష్టం. ఫ్రెండ్ అయితే, అసూయా, ద్వేషం, కోపం లాంటివి పుట్టవు. బంధువు కావడం తోటే తంటాలన్నీ. ఇబ్బంది పెట్టే ఈ బంధుకోతులందరూ డౌన్ డౌన్. 'అంటీ ముట్టకుండా' కన్నా, 'అంటుతూ, అంటిస్తూ' ఉండడం నేర్చుకోవాలేమో నేను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-5577324807370633697?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-16036328759650905062011-04-12T04:31:00.000+01:002011-04-12T04:37:13.441+01:00<embed quality="high" scale="noscale" name="FLVPlayer" salign="LT" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" height="300" width="400" src="http://www.esnips.com//3rd/flvplayer/esnips_flvplayer12.swf" flashvars="linkfromdisplay=true&amp;height=300&amp;width=400&amp;xmlURL=http://www.esnips.com//flashxml/1/36d524d2-35f3-46d8-9602-dfd78076c1ef&amp;autostart=false&amp;image=http://res1.esnips.com/escentral/images/flv_player/intro.jpg"></embed><br /><br />రామభద్ర రఘువీర రవివంశ తిలక నీ <br />నామమె కామధేనువు నమో నమో <br /><br />కౌశల్యానందవర్ధన ఘనదశరధసుత<br />భాసుర యజ్ఞరక్షక భరతాగ్రజ <br />రాసికెక్క కోదండ రచన విద్యా గురువ <br />వాసితో సురలు నిను వడి మెచ్చేరయ్యా <br /><br />మారీచసుబాహు మర్ధన తాటకాంతక <br />దారుణవీరశేఖర ధర్మపాలక <br />కారుణ్య రత్నాకర కాకాసుర వరద <br />సారెకు వేదవిదులు జయవెట్టేరయ్యా <br /><br />సీతారమణ రాజశేఖర శిరోమణి <br />భూతలపుటయోధ్యాపుర నిలయా<br />యీతల శ్రీవేంకటాద్రి నిరవయిన రాఘవా <br />ఘాత నీ ప్రతాపమెల్ల కడునిండెనయ్యా<br /><br />[Handpicked from <a href="http://srinivasamsujata.blogspot.com/">Srinivasam]</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1603632875965090506?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-77429205861044548022011-04-07T07:56:00.009+01:002011-04-07T09:12:15.353+01:00వాటీస్ దిస్ నాన్సెన్స్ ! అందరికీ సడన్ గా ఏమొచ్చింది ? ఎవర్ని చూస్తే వాళ్ళే అవినీతి పై పోరాటం చేసేస్తున్నారు. ఇదో పెద్ద ఫాషన్ అయిపోయింది ! అవినీతి అంటే ఏమిటి ? 'అవినీతి' అన్న మాటలోనే 'నీతి' వుంది. ఇంత కన్నా నీతి ఎక్కడ దొరుకుతుంది ? బాబా రాందేవ్ అడావుడి గా అవినీతి పై వాగ్బాణాలు సంధించేస్తుంటే - కాషాయ వస్త్రాలని ప్రిఫరబుల్ క్వాలిఫికేషన్ గా పరిగణించే భా.జ.పా కూడా ఝడుసుకుంటూంది. అన్నా హజారే కి సడన్ గా ఏమొచ్చింది ? జంతర్ మంతర్ కాడికి రోజూ ఎంత మంది ఫారినర్స్ వస్తారు ? ఇదంతా చూసి ఏమనుకోవాలి ? జనం తామర తంపెర లా వస్తున్నారంట. ఎంత ట్రాఫిక్ జాం ? ఎంత ఇబ్బంది ? <br /><br />ఎంత వరకూ సక్సస్ అవుతుందో ఈ కొత్త పోరాటం ? ఎవరో స్విస్ బాంకు లో డబ్బుల్దాచేరంట - అవన్నీ ఇండియా తీసుకు రావాలంట. కొంచెం అయినా సెన్స్ ఉందా ? మన సిస్టం అలాంటిది. ఆ తెచ్చిన డబ్బంతా ప్రజా సంక్షేమం కోసం ఖర్చు పెడుతుండగా, మరింత సొమ్ము ఉత్పత్తి అయ్యి, మళ్ళీ బ్యాంక్ బాకీలకెళిపోతుంది అని తెలుసుకోరు ! ఎందుకంత అర్ధం లేని డిమాండింగులు ? ఎవరి సొమ్ము? ఏమి సొమ్ము ? అంతా మాయ ! <br /><br />మన దేశంలో 'అవినీతి ఈజ్ అ వే ఆఫ్ లైఫ్'. ఆ మాత్రం అర్ధం కాపోతే ఎలా ? అవినీతి అంటే ఏంటి ? కేవలం ద్రవ్యార్జనే అవినీతా ? అలా అయితే కట్నం తీసుకోవడం అవినీతే ! మరి మన ఆస్థి కి కేవలం తాళి కట్టినందుకంచెప్పి ఒక పిల్లొచ్చి ఊరికే వారసురాలు అయిపోవట్లా ?! ఈ సంపాదనాస్థి లో కొంచెం అన్నా పెట్టుబడి ఆ పిల్ల పెట్టొద్దూ ? అది అవినీతెలా అయింది ? రాందేవ్ బాబా కి బుర్ర లేదు ! ముక్కు మూస్కొని ప్రాణాయామం చేస్కోకుండా, ద్రవ్యార్జన అంటూ రాజకీయాల్లోకి వస్తానంటాడు. తన యోగా బిజినెస్సు బోరు కొట్టి వుండొచ్చు. అవినీతి వ్యతిరేకత ఎంత ఫేషన్ కాపోతే ఆ ధైర్యం ? <br /><br />నిజంగా జనానికి చిత్త శుద్ధే ఉంటే, అందరూ పన్నులు సరిగ్గా కట్టి, (చిల్లర కొట్లో కూడా బిల్లు అడిగి), ఎక్కడా ఫార్మాలిటీస్ అన్న మాట రానీయకూడదు. ప్రభుత్వ వ్యవస్థల్లో అవినీతి చీమలు పుట్టలు పెట్టాయి సరే ! మరి ప్రైవేటు సంస్థల్లో ఈ 'ఫార్మాలిటీ' పద్దులు లేవా ఏంటీ ? లక్ష్య సాధన కోసం ఎవరి బాధ వాళ్ళు పడతారు. దానికి అవినీతి అని పేరు పెట్టడం అన్యాయం. <br />టీ.ఆర్.పీ కోసం వార్తా చానెళ్ళు అశ్లీల కధనాలను పదే పదే ప్రసారం చేస్తాయి. వార్తా పత్రికలు భళా భళీ అంటూ అధికార పార్టీ లకు భట్రాజీయం వెలగబెడతాయి (ప్రజల ఖర్చుతో) ! ఒక ప్రముఖ సినీ సెలెబ్రిటీ ఇంకో సినీ సెలెబ్రిటీ తో టాక్ షో నిర్వహిస్తారు. పాపులారిటీ కొసం poor things, ఏదైనా చేస్తారు. ఈ పాట్లన్నీ కోటి (కూటి) కోసమే కదా ! కోటి కి తక్కువున్నయా భూముల రేట్లు ? ఇళ్ళు ఎంత ఖరీదున్నాయి ? పిల్లల్ని రేప్పొద్దున్న, ఐ.బీ.ఎం లోనో, బిజీజిస్ స్కూల్లోనో, ఐ.ఐ.పీ.ఎం లో చేర్చాలంటే సంవత్సరానికి ఎన్ని లక్షలు కట్టాలి ? ముందు చూపు కనపర్చకపోతే, రేప్పొద్దున్న పిల్లలకు ఏమిస్తాం అన్న ఆలోచన అందర్నీ (దేశాన్ని) నడిపిస్తుంది ! <br /><br />రిటయిరయ్యాకా పెన్షన్ తో ఇంటద్దె కట్టడం ఎంత పెద్ద సర్కస్ ? అందుకే ఇప్పుడు ఇల్లుండాల! పిలకాయలక్కూడా ! వచ్చే యేడు బియ్యం బులియన్ ఎంతకి పెరుగుతుందో, వెచ్చాల కోసం జీతం లో ఎంత శాతం ఖర్చుపెట్టాలో ?! కూరగాయలసలు డబ్బిచ్చినా దొరుకుతయో లేదో ! అన్నిటికీ ఈ లోకం లో డబ్బు కావాలి. ఈ 20 వ శతాబ్దంలో 'ఇంకా..' డబ్బు కావాలి. మున్ముందు 'ఇంకా', 'ఇంకా' కావాలి. దానికి జనాభా అంతా సమిష్టి గా 'అవినీతి' మరియూ, 'నీతి' మార్గాల్లో రైలు పట్టాల్లా.. సమాంతర రేఖల పై ప్రయాణం చేస్తుంటే, ఒక వైపు పట్టాల్ని కూలదోస్తామంటున్న్నరు. వాటెబౌట్ ఫ్యూచర్ ? రేప్పొద్దున్న దేశం ఎలా నడుస్తుంది ? అసలు అవినీతి తగ్గాలంటే - జనాభా తగ్గాలి, రేట్లు తగ్గాలి ! ఇదంతా అయ్యే పనేనా ? <br /><br />రికార్డు కుంభకోణాల్తో యూ.పీ.యే.. ఇంక దిగిపోవచ్చని పత్రికలు చెప్తున్నాయి. మరి మళ్ళీ గెలవాలంతే, ఓటర్లకు నజరానాలివ్వాలంటే, ఎలక్షన్ రోజు తాగించి, విందులు చెయ్యాలంతే, చిన్నా చితకా పేట నాయకులకు సూట్కేసులిచ్చి వోట్లు కొనాలంటే, కుల వర్గ ప్రాంత మత బేధాల పరంగా ప్రతీ వారిలోనూ అభద్రత కలిగించి, విడదీసి, మళ్ళీ అభయాలిచ్చి, వోటాట గెలవాలంటే, ఏ సర్కారు కైనా అవినీతి అవసరం. ఓటమ్ముకునే వోటరు అవినీతి వ్యతిరేక పోరాటానికి తగడు. అయితే, జన చైతన్యం మెల్లిగానూ మహోధ్రుతంగానూ రావడం - మెచ్చుకోదగ్గదే ! పోయిన సంవత్సరం ఎన్నికల్లో - ఈ 'హక్కుల ప్రచారం' వల్ల ప్రభావితం చెంది, జీవంలో మొదటి సారి, ఎండలో రొప్పుతూ, రోజుతూ, క్యూ లో నించుని ఓటు వేసినవారెందరో ! (ఓటు హక్కు వినియోగం) మరి 'అన్నా హజారే' ఇంకో హజారు బార్లు ప్రధానికి ఉత్తరం రాసినా తీరట్లేదని చెప్పి, అన్నం మాని కూర్చున్నడంట. ఇలాంటి పాపులర్ పబ్లిక్ ఫిగర్ - బాలీవుడ్ స్టైల్లో రంగంలోకి దిగితే, నాటకీయత రక్తి కట్టి - చట్టం వచ్చి, అదెప్పుడో టెర్రరిస్టు దాడి లో చచ్చిపోవాల్సిన పార్లమెంటేరియన్లందరూ - తీహారు జైల్లో సర్దుకుంటారని 'భావి భారతం' ఆశిస్తోంది. ఇదేమైనా వాల్డ్ కప్పా - అత్భుతాలు జరిగిపోవడానికి ? దేశం పరువుని (అంటూ ఒకటుంటే) బయటికీడ్చడం తప్ప ! మన లో రిచ్ పీపుల్ పెరుగుతున్నారు. వాళ్ళు ఏటికేటికీ మరీ రిచ్ అవుతూ వస్తున్నారు. అవేవో జాబితాలకెక్కుతున్నారు ! దేశానికీ పేరు తెస్తున్నారు. మరి పూర్ పీపుల్ ఏటికేటికీ మరింత పూర్ అవుతున్నరంటారు. గ్లాసు లో సగం నీళ్ళు పోసి 'గ్లాస్ ఈజ్ హాఫ్ ఫుల్' అనడం ఎపుడు నేర్చుకుంటారో !<br /><br />BTW .. If u still feel that its 'ok' to support Anna Hazaare, <a href="http://indiaagainstcorruption.org/">click here.</a> :D Go ahead.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7742920586104454802?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-6264833271761128562011-04-02T05:00:00.004+01:002011-04-02T05:48:35.298+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.myhealthguardian.com/wp-content/uploads/2009/11/autism-bubble.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 480px; height: 320px;" src="http://www.myhealthguardian.com/wp-content/uploads/2009/11/autism-bubble.jpg" border="0" alt="" /></a><br />ఏప్రిల్ 2 - న World Autism Day ని జరుపుకుంటారు. పిల్లల్లో, ఎక్కువ సందర్భాల్లో మగ పిల్లల్లో ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది <a href="http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmedhealth/PMH0002494/">ఆటిసం</a>. ఆటిస్టిక్ పిల్లల తల్లితండ్రుల వ్యధ చెప్పనలవి కానిది. సానుభూతి వాక్యాలూ, విరాళాలూ ఎంతవరకూ స్వాంతననిస్తాయో గానీ ఈ రోజు ఆటిసం బాధితులకు సంఘీభావం ప్రకటించడం ఒక మంచి ఐడియా. ఆటిసం ఎందుకొస్తుందో, ఎవరి పిల్లలకు వస్తుందో ఎవరూ చెప్పలేం. కానీ మన ఇంత పెద్ద దేశంలో ఆటిస్టిక్ పిల్లలకు కావలసిన స్కూళ్ళు చాలా తక్కువ సంఖ్యలో, అవీ, పెద్ద నగరాల్లో తప్ప లేవు. ఏ వ్యాధినన్నా ఎవేర్నెస్ తో ఎదుర్కోవడం ముఖ్యం. కాబట్టి, మీ దగ్గర్లో ఆటిసం స్కూళ్ళని దర్శించండి. వాళ్ళకి ఆనందం కలిగించడానికి ఈ రోజు పిల్లలకు చాక్లెట్లు ఇవ్వొచ్చు. డ్రాయింగ్ మెటీరియల్, బొమ్మలూ - ఇలా ఏవైనా ! లేదా మీకు తెలిసిన వాళ్ళలో ఎవరి పిల్లలకైనా ఆటిసం ఉంటే, వారికి మీరు ఏ సహాయం చెయ్యచ్చో తెలుసుకోండి. వాళ్ళ తల్లితండ్రులకు మోరల్ సపోర్ట్ లా ! ఆ పిల్లలు నిజంగా భువిన మెరిసే తారలు మరి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-626483327176112856?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-22151840355109348602011-03-31T18:47:00.010+01:002011-03-31T19:36:45.792+01:00చాలా రోజులయింది బ్లాగు దుమ్ము దులిపి. నిన్న ఇండియా గెలిచాకా ఏదో రాసాను. పోస్ట్ చెయ్యకముందే నిద్రపోవాల్సొచ్చింది. ఈ రోజు మేలుకుని ఉండి బ్లాగులు చదివి, నన్ను నేను ఉత్తేజపరచుకుని, ఏదో ఒకటి రాయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. తొందరపడి ఏదో ఒకటి రాసేయకుండా, ఆలోచించుకుని, ఏమి రాస్తే బావుంటుందా అని ఆలోచించుకునే లోగా బోల్డన్ని అవాంతరాలు రావడం వల్ల, చాల్రోజులుగా రాయలేకపోయాను. దీనివల్ల ప్రజలంతా సుఖ సంతోషాలతో హేపీ గా వుండటం అస్సలు బాలేదు. అందుకే చేతికొచ్చింది (గుర్తొచ్చినట్టు) రాస్తాను. <br /><br />ఇంతకీ మొన్నో రోజు హీరో మా ఇంట్లో ఎర్థ్ అవర్ అని ఒకటి జరిపారు. ఆ మర్నాడు హైద్ లో చాలా మందీ, ఢిలీ లో, ఇంకా మిగతా దేశం లో - చాలా మంది ఈ దీపాలార్పు గంట ని పాటించారని తెలిసింది. ఇంతకీ మా ఇంటి గంట లో, టైముకి వంటింట్లో తప్పా, అన్ని గదుల్లోనూ దీపాలార్పబడ్డాయి. పిల్లకి బువ్వెట్టాలి - ఇది ఏం టైం ? అన్నా కూడా వినకుండా ! టీవీ మూసేసి, రేడియో తియ్యడమూ, బుల్లెమ్మ ట్యూనర్ని చీల్చి చెండాడుతూండడం వల్ల - ఒక పాట, ఒక మాటా వినిపించి దాన్ని కూడా ఆర్పడం జరిగింది. కొంచెం సేపటికి అందరికీ అదే టైంకి ఏదో కావాల్సి రావడం, లైట్లు వెయ్యడం, ఉక్క పోసి ఫాన్లు వెయ్యడం, దోమల భయానికి ఆల్ ఔట్ వెయ్యడం జరిగాయి. ఇంతా చేసి ఇంటి గుమ్మాన పెద్ద ట్యూబు వెలుగుతూనే వుంది. ఆపీ వేసీ - లైట్లకి విసుగొచ్చింది. మొత్తానికి ఎర్త్ అవర్ మా ఇంట్లో ఫ్లాప్ అయింది. శ్రీజ కి ఫన్నీ గా అనిపించి ఉండాలి.<br /><br />ఆ సంబడం గడిచాకా.. ఈ మధ్యే పారడైస్ సెంటర్లో ఒక మల్టీ స్పెషాలిటీ హాస్పిటల్ ప్రకటన నన్ను ఆకర్షించింది. ఒబేసిటీ కి శాశ్వత పరిష్కారంట ! మా ఇంటి కాడ ఫుల్లు దా ట్రాఫిక్కు జోన్ లో పెట్టిన ఇంకో సూపర్ స్పెషాల్టీ కూడా అదే అంటూంది. ట్రాఫిక్ అక్కడ అతుక్కుపోయి మన బండి ఖచ్చితంగా ఇరుక్కునే చోట ఫాట్ ని తగ్గిస్తాం అంటూ ఆకర్షణీయమైన ప్రకటన. ఎన్ని లక్షలు కక్కమంటారో గానీ మైకం లాంటిదీ కొంచెం మోహం లాంటివీ కలిగిస్తున్నాయి ఈ ప్రకటనలు. ఎప్పుడైనా - ఒక వేళ - అలా అయితే - కాష్ - అంటూ నిట్టూర్పులు వినిపిస్తున్నాయి ! సక్సస్ కి షార్ట్ కట్టులు లేవు. హార్డ్ వర్క్ కి ఆల్టర్నేటివ్ లు లేవు. ఇవన్నీ తెలుసు - కానీ, ఆరోగ్య వ్యాపారం లో ఇదో కొత్త ట్రెండ్ ! నిజంగా సొల్యూషన్ దొరుకుతుందా ? అని రెపరెపలాడే ఆశ ! చూడాలి ! <br /><br /><br />ఈ మధ్య బ్లాగరు వాడు నోటు పెట్టి చూడమన్న బ్లాగులు చూస్తూండడం వల్ల భలే ఫన్నీ ఫోటో బ్లాగులు నన్ను ఆకర్షించాయి. నన్ను చాలా విషయాలు ఆకర్షిస్తూ వుంటాయి. నేను అయస్కాంతం. వాటిల్లో ఫన్నీ సైన్స్ (నవ్వించే సైన్ బోర్డులు) కొన్ని. వీట్లో డైరెక్షన్ చూపించే బోర్డులు మరీ నవ్వించేవి గా ఉన్నాయి. నేను హైద్ వచ్చిన కొత్తలో నగర పాలక సంస్థ వారి పబ్లిక్ టాయిలెట్లు (కాదు) ఎక్కడున్నాయో చూపించే సైన్ బోర్డులు ఆకర్షించేవి. చిన్న బోర్డు మీద 'Toilets - 10 mins away' అని చూసి భలే నవ్వొచేది. అంత దాకా ఓపిక పట్టండి అని ఆ బోర్డులు బ్రతిమలాడుతున్నట్టుంటాయి. ఇప్పటికీ ఉన్నాయి. <br /><br /><br />వచ్చే సంవత్సరం (తెలుగూ న్యూ ఇయర్) లో నా ఫేట్ అస్సలు బాలేదు. రాజపూజ్యం 'నిల్', అవమాణం 'జాస్తీ' గా ఉండబోతుందంట. పోన్లే - నాకలవాటే గా అనుకున్నానా - డబ్బుల్స్ కూడా నిల్లేనంట. ఇక్కడే ఐ హర్ట్ ! కానీ ఈ కఠోర నిజాన్ని ఇంకో కంపెనీ పంచాంగంలో క్రాస్ వెరిఫై చేసుకోవాలి. మా హీరోదీ నాదీ ఒకటే రాశి కాబట్టి ఏది అఘోరించినా ఇద్దరికీ ఖర్మ ఒకలానే కాల్తుంది. ఇక్కడా ఐయాం హర్ట్. ఇద్దరిదీ వేరే వేరే రాశి అయితే,ఇలాంటి క్లిష్ఠ సమయాల్లో ఇద్దరి ఖర్మా బాలన్స్ అవుతుంది కదా ! ఆ సౌకర్యం లేదు మాకు. చూడాలి ! మరీ విసుగేసి - జాతకం ప్రిడిక్షను ఈ సంవత్సరానికి మాకు కన్వీనియెంటు గా లేప్పోతే ఇంక వెధవ ప్రిడిక్షన్ లని నమ్మకూడదంతే ! <br /><br />అన్నమయ్య జయంతి - 'శ్రీనివాసం' లో ఏదో ఒకటి చేసి సెలెబ్రేట్ చేసుకుందామనుకున్నాను. కుదర్లేదు. అందరి Birthays లాగే, అన్ని సార్ల లాగానే గుర్తుంచుకోవాల్సింది మర్చిపోయాను. వయసు తో పాటూ మతిమరుపూ పెరిగిపోతుంది. ఈ మధ్య చాలా విషయాలు మర్చిపోతున్నాను. నా సిగ్నేచర్ ఏంటంటే - చిన్నప్పట్నించీ, నా పుట్టిన్రోజూ, మా చెల్లెలి పుట్టిన్రోజూ తప్ప (తను మర్చిపోనివ్వదు, పైగా సంక్రాంతి రోజు పుట్టింది) ఇంకెవ్వరి పుట్టిన్రోజూ గుర్తుండదు. ఇప్పుడు నా కడుపున పుట్టింది గనుక శ్రీజది గుర్తుంటుంది. పెళ్ళి రోజులయితే ఇంక చెప్పక్కర్లేదు. నా పెళ్ళి రోజు కూడా లైట్ గానే తీసుకుంటున్నా. ఆ రోజు ఎవరైనా విష్ చేసినా, మొహమాటంగానే వుంటుంది. ఇది ఎందుకిలా అవుతుందో తెలీదు. నా లో బిగ్గెస్ట్ మైనస్ ఇదే ! అయితే మతిమరుపు నన్ను మింగేయకుండా చూసుకోవాలని, ఒక నోట్ బుక్ లో అన్నీ రాసుకోవడం మొదలుపెట్టాను. <br /><br />ఇంక చాలు ఈ కబుర్లు. నాకు కొంచెం హాపీ గా వుంది. ఇంటి నుంచీ పచ్చళ్ళు వచ్చాయి. ఆకుపచ్చ పుచ్చకాయలు కూడా అక్కడక్కడా దొరుకుతున్నాయి. సమ్మర్ ని అనుభవించడం మొదలు పెట్టాను. మంచం పక్కనే కిటికీ లోంచీ, ఆకాశం, చుక్కలూ, మబ్బులూ, చంద్రుడూ, నాకు గార్డ్ ఆఫ్ ఆనర్ ఇస్తున్నారో ! ఇంక నిద్రపోతా !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2215184035510934860?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-9121856476808372162011-03-18T05:06:00.005Z2011-03-18T08:08:58.598Zఈ రోజు పాత ఆవకాయ సీసాలు ఖాళీ చెయ్యాల్సి వచ్చింది. నాకు బయట మార్కెట్ లో నో, (స్వ)గృహ+లక్ష్మీ షాపుల్లోనూ కొన్న ఆవకాయలు / పచ్చళ్ళూ పడవు. చెయ్యడం రాదు కా బట్టి ఎర్రని కొరివికారం ఎట్లా చేస్తారో <a href="http://sailusfood.com/">శైలూస్</a> లో వెతుకుతున్నా. అసలు కన్నా కొసరు మిన్న అట కదా.. నేను ఫూడ్ లవర్ని. ఫోటోలు చూస్తుంటేనే నోరూరిపోవడం, కడుపు నిండిపోవడం వెంట వెంటనే జరిగిపోతుంటాయి. నా చేతి వంట 'చెమోఘం' అసలే ! వంటల బ్లాగుల్లో పడితే బొమ్మలు చూసుకుంటూ పోవడమే ఇష్టం. పద్ధతీ, ప్రొసీజరూ తెలుసుకుని ఏం చేస్తాం ? చేసినా ఫలితం లేదు. ఆ రుచి రాదు. శ్రమా, వనరులూ, టైమూ దండగ. <br /><br />ఈ ఫిలాసఫీ ప్రకారం నేను అలా అలా ఫోటోల్లో పడి కొట్టుకుపోయేను గానీ పచ్చడి సంగతి మర్చిపోయాను. అమ్మలూ, పెద్దమ్మలూ ఎంత వీజీగా ఆవకాయలూ, నిమ్మకాయ పచ్చళ్ళూ, దబ్బకాయా పెట్టేసే వారో గుర్తొచ్చింది. ఎండాకాలం కదా. ఇంకా మాకు అంత వేడి తగల్నే లేదు. టీవీ నిండా సమ్మరే ! కొత్త కొత్త సబ్బులూ, పౌడర్లూ, చల్ల చల్లని నూనెలూ, రస్నాలూ ! <br /><br />నిజంగా ఎండ దంచేస్తున్నప్పుడు ఒక గ్లాసు చల్లని నీళ్ళు తాగితే వచ్చే సేటిస్ఫేక్షన్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది ? మా చిన్నప్పుడు వేసవి లో అమ్మమ్మా వాళ్ళిత్లో నూతి దగ్గర పిలకాయలందరివీ సాయంత్రం సామూహిక స్నానాలే ! తల్చుకుంటే నవ్వొస్తుంది. <br /><br />పెరట్లో నూతి గట్టు మీద వాల్తున్న కొబ్బరి చెట్టూ, ఇవతలి వైపు విరబూసిన మల్లె గుబురూ ! అంతంతలేసి మల్లి పూలు ఘుమఘుమలాడిపోతుంటే, అన్నిట్నీ ఏరి తెచ్చి, అల్లుకుని - కొన్ని దేవుడికి, మిగిలినవి అందరి జడలకీ ! ఇప్పుడు అన్నిట్లాగే పూలకీ కరువొచ్చింది. <br /><br />నిన్న బుల్లెమ్మ ఒక గిన్నా, స్పూను తో ఆడుకుంటూ నాకు ఏదో తినిపించాలని ట్రై చేసేస్తోంది - స్పూను తిప్పి తిరగేసి పట్టుకుని నా నోటికి అందించి, నవ్వుతూ ! పెంకితనం ఎక్కువయింది - ఇల్లంతా చెత్త తో పాటూ ! <br /><br />బుల్లెమ్మ గురించి ఆలోచిస్తూంటే - వండడంలో నా ఇనెబిలిటీ మనసులో ముల్లులాగా గుచ్చుకుంటూంది. మనం అమ్మల్ని ఎంత టేకెన్ ఫర్ గ్రాంటెడ్ గా తీసుకున్నాం ? అమ్మ చేసే ఫలానా 'అదీ', ఫలానా 'ఇదీ' అని మురిపెంగా గుర్తుపెట్టుకోవడానికి (మనలాగా) మా బుల్లెమ్మ కోసం నేనేమి చెయ్యగలను ? <br /><br />ఆలోచనలు కొరివికారం మీంచీ - బూడిద గుమ్మడికాయల మీదికి మళ్ళి, <a href="http://ruchi-thetemptation.blogspot.com/search?updated-max=2010-12-25T17%3A00%3A00%2B05%3A30&max-results=1">తృష్ణవెంట</a> పరిగెట్టి మళ్ళీ ఇల్లు చేరీసరికీ... ఖాళీ ఉత్తరాల బాక్సులూ, ప్రొవైడర్ నుంచీ తప్పా రాని ఫోనులూ, ఎస్.ఎం.ఎస్ లూ వెక్కిరించాయి. ఒక్కరంటే ఒక్కరితో నేనీ మధ్య తీరిగ్గా మాటాళ్ళేదు. ఫోన్ చేసిన వాళ్ళని గాభరా పెట్టీసె, ఎక్స్క్యూసులు అడిగేసి, ఇంతోటి భవసాగరాన్నీ ఈదుతూండిపోయానే ! Sorry అర్రా ! నిజ్జంగా Sorry ! నాక్కావల్సినప్పుడు నాక్కావల్సిన వాళ్ళతో నాక్కావల్సినంత సేపు ఫోన్ లో మాటాడగలనా ఇప్పుడు ? <br /><br />ఎప్పటికో - మళ్ళీ ఆ జీవితం ! మరప్పటివరకూ 'ఏక్లా చలో' ఏనా ? మరి నాకు నిష్కృతి - ఎక్కడ, ఎప్పుడు, ఎలా ? అని తెలుగు వార్తా చదువరుల్లాగా (మనం వాళ్ళని ఏంకర్లని ఎందుకనాలి ? కాపోతే వాళ్ళు వార్తలు చదవరూ, చెప్పరూ నూ ! కేవలం వార్తలు మనలే అడుగుతున్నట్టుంటుంది ఒక్కోసారి !) ప్రశ్నించుకోవడం మొదలెట్టా ! <br /><br /><br />ఎంత అసందర్భంగా ఆలోచించినా వాట్ని అందంగా ప్రెసెంట్ చెయ్యడం ముఖ్యం. అదీ గమ్మత్త్తు ! ఉన్నవీ లేనివీ ఊహించుకుని వాట్లో నచ్చినవి ప్రతిపాదించి, వీరోయిను కావడం సులభమే ! (eg : @#$#%) అందరూ మర్చిపోయేరు కదా అని నన్ను నేనూ మర్చిపోవడం వొంటికి మంచిది కాదని ఆలోచించి, పోగొట్టుకున్న ఒక్కో పరమాణువునూ వెతికిపుచ్చుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తున్నా ! <br /><br />పాయింటుకొస్తే - అమ్మ చేసి పంపితే గానీ పచ్చళ్ళు స్వీకరించలేని ఈ పరి'ష్తి'తిని ఆపాలి ! మనమూ పచ్చడి పెట్టడం నేర్చుకోవాలి. ఎలా అయినా ! అని నిర్ణయించేసుకున్నా. తినడానికి లేని నొప్పి చెయ్యడానికి రాకూడదు. ఇదే నా కఠోర్ ప్రతిగ్యా ! <br /><br />అయినా ఎంతసేపూ వంటా వార్పూ గురించి తప్ప మామూలుగా దేస్సేవ కోసం ఏమీ ఆలోచించవుగా - ఎందుకొచ్చిన ఘోష ? దేశం - ఆమాటకొస్తే మొత్తం ప్రపంచమే తగలపడిపోతూంటే - ఇవన్నీ అవసరా ? అనిపిస్తూంటే - కొన్ని విష్యాలు స్పష్టం చెయ్యాలి. పుర్రె, పుర్రె కీ ఒక యూ.ఎస్.పీ ! ప్రతీ యూ.ఎస్.పీ. ని గౌరవించాలి గానీ గేలి చేస్తూంటే ఏం బావుంటుంది ? పిచ్చి పిచ్చిగా ఈ రాతలేంటీ అనుకోవచ్చు. కానీ ఎవరి పిచ్చి వాళ్ళకానందం. ఇంకొకరి మనోభావాలకి కాదు గానీ మనశ్శాంతికి హాని కలిగించనంతవరకూ ఓ.కే. ట్రబుల్ ని ఆహ్వానించడం ఎందుకూ ? కాంట్రవర్సీ కి తావు లేకుండా తేలిక పదాల ప్రాతిపదికన ఆలోచించడం ఉత్తమోత్తమం. <br /><br />అలా అంచెప్పి ఎక్కడా పలాయనవాదం లేదండోయ్. ప్రతీదీ నా లెక్క ప్రకారం జరిగి తీరాలని లేదు. అలా అని ఇంకోరి లెక్క ప్రకారం జరిగి పోవాలి... వాళ్ళ జ్ఞానం ముందు నా జ్ఞానం ఎన్ని మిలియన్ ఔన్సులు తక్కువా అని ప్రశ్నలుదయిస్తూంటే, నా కళ్ళని ఏమన్నా అన్నా ఇక మీదట .... ఊరుకోను. ఈ అన్యాయాలకి వ్యతిరేకంగా - ఏం చెయ్యాలా అని ఆలోచిస్తాను. మధ్యలో (In the meantime..) ప్రశాంతంగా బ్రతికేస్తా. I want Change.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-912185647680837216?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-63025575731753010442011-01-11T07:02:00.001Z2011-01-11T07:07:20.035Z<table bgcolor="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0"><tr><td><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000" width="328" height="94" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/4f34ffe3-aef8-42b0-8445-ee7f126fab5a&amp;theName=23 - Vaishnava Janatho&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table cellpadding="2" style="font-family:Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; padding-left:2px; color:#FFFFFF; text-decoration:none ; ; font-size:10px; font-weight:bold"><tr><td><a style="color:#FFFFFF; text-decoration:none " href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&objectid=4f34ffe3-aef8-42b0-8445-ee7f126fab5a"> Get this widget </a></td><td style="font-size:7px; font-weight:normal;">|</td><td align="center"><a align="center" style="color:#FFFFFF; text-decoration:none " href="http://www.esnips.com/doc/4f34ffe3-aef8-42b0-8445-ee7f126fab5a/23---Vaishnava-Janatho/?widget=flash_player_esnips_blue"> Track details </a></td><td style="font-size:7px; font-weight:normal;">|</td><td><a align="center" style="color:#FF6600; text-decoration:none" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&cid=player_dna&url=/socialdna"> eSnips Social DNA </a></td></tr></table></td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-6302557573175301044?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-64882755354529063462010-12-06T12:59:00.007Z2010-12-06T16:25:42.821Zనిన్నే జీ టీవీ లో అమీర్ ఖాన్ మళ్ళీ మళ్ళీ వచ్చి చెప్పాడని 'పీప్లీ లైవ్ ' చూసాను. నచ్చింది. పీ.సాయినాధ్ ద హిందూ లో దేశవ్యాప్తంగా రైతుల ఆత్మహత్యల గురించి రాస్తున్నప్పుడు - ఆసక్తి గా (విరక్తి గా కూడా) ఫాలో అయిన ప్రాణం నాది. ఒక సమయంలో వెల్లువెత్తిన రైతు ఆత్మహత్యల బాక్ గ్రౌండ్ లో నథ్థా అనే ఒక పేద రైతు, కాంపెన్సేషన్ కోసం ఆత్మహత్య చేసుకుందామని నిశ్ఛయించుకుంటాడు. ఆ తరవాత, ఓ వైపు ఎన్నికలు ముంచుకు రావడంతో సమీకరణాల పోటీల్లో, టీ ఆర్ పీ ల వేట లో మీడియా, రాజకీయ నాయకులూ వెంటబడటం, ఆ రైతు కుటుంబం పడిన పడరాని పాట్లూ - నవ్వు తెప్పిస్తాయి. కరిస్తే కప్పకు కోపం, విడిస్తే .. అన్నట్టయిపోతుంది. బర్ఖా దత్ (రాడియా ఉదంతంలో ఖంగు తిన్నది) లాంటి ఒక పాత్ర, అందులో ఒదిగిపోయిన నటి మొహంలో 'తప్పంతా నీదే!' అనే ఎక్స్ప్రెషనూ - ముఖ్యంగా నచ్చాయి. <br /><br /><br />మొత్తానికి ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడని ఆ రైతు గురించి పొగ గుప్పుమనడంతో గ్రామం లో జాతర మొదలవుతుంది. సరిగ్గా ఈ పాయింటు దగ్గర మార్క్ టుల్లీ రాసిన 'నో ఫుల్ స్టాప్స్ ఇన్ ఇండియా !' గుర్తొచ్చింది. ఇందులో 1987 లో దేశాన్ని ఒక కుదుపు కుదిపిన రూప్ కన్వర్ సతీ ఉదంతం గురించి టుల్లీ సవివరంగా చెప్పాడు. విలేఖరి కున్న విశాలమైన దృక్కోణంతో ప్రత్యక్షంగా చూసి, చదివి, వినీ, అనుభూతించి సవివరం గా రాసిన ఒక చాప్టర్ ఈ సతి. <br /><br />రూప్ కన్వర్ సతీ సహగమనం జరిగినప్పుడు అత్తింటి వాళ్ళు, రూప్ కన్వర్ తనంతట తానే స్వచ్చందంగా తన భర్త పార్ధివ శరీరంతో సహా తగలబడి చనిపోయిందని, ఇది గ్రామస్థులందరి సమక్షం లోనూ, తేట తెల్లంగా జరిగిన విషయం అనీ, ఘంటాపధంగా చెప్తారు. <br /><br />రూప్ కన్వర్ సతి సంగతి, కన్న వారికి చెప్పనే లేదు. గ్రామం అంతా కూడబలుక్కుని ఒక 18 ఏళ్ళ అందమయిన రాజపుత్ మహిళ ని, సతి అనే దురాచారానికి బలి చేసారని కన్న వారి ఆరోపణ. <br /><br />సతి జరిగిన కొన్ని రోజుల తరవాత, సతీ రూప్ కన్వర్ సజీవంగా తగలబడిపోయిన ప్రదేశంలో ఒక గుడి లాగా తయారవుతుంది. ఇప్పుడు మన ప్రాంతాల్లో వివిధ స్త్రీ ల పేర జరిగే జాతర లాగా - అక్కడ పెద్ద యెత్తున జాతర, వ్యాపారం మొదలవుతాయి. <br /><br />గ్రామస్థులంతా ఈ వ్యాపారాభివృద్ధికి సంతోషించాలా, పోలీసుల, విలేఖరుల ప్రశ్నా శరాఘాతాలనించీ కాసుకోవాలా అన్న మీమాంశలో పడినట్టు కనిపిస్తారు. <br /><br />రచయిత థీరీ ప్రకారం, రాజపుత్ కులస్తులు, సతీ జరగడంతో తమ ప్రతాపాల కీ, ఆచారాలకీ ఆదరణ దొరికిందని గర్విస్తారు. మార్వారీలు, వ్యాపారం పెరిగిందని ఆనందిస్తారు. ఇలా గ్రామంలో ఒక్కో కులానిదీ ఒక్కో బాధ ! <br /><br />పీప్లీ లో ఆఖర్న నథ్థా, గ్రామం వొదిలి పారిపోయి, డిల్లీ లో భవన నిర్మాణ కూలీ గా తేల్తాడు. అతని తోటి వాళ్ళందరూ, గ్రామాలు వొదిలి వలస వచ్చిన వ్యవసాయ కూలీలే. రైతులే ! వ్యవసాయం లో ఒడిదుడుకులని ఎదుర్కోలేక, విధాన పరమైన చిక్కుల్ని ఓర్చుకోలేక, డబ్బులేక, ఎందరో రైతులు వ్యవసాయాన్ని ఒక ఉపాధి మార్గంగా ఎంచుకోలేకపోతున్నారు. వ్యవసాయాన్ని మనం ఎంత నీర్సంగా తీసుకుంటున్నామో చూడండి. <br /><br /><br />రూప్ కన్వర్ సతీ లో కూడా వీధి మొగలో ఐస్ క్రీం బండీ వాడి దగ్గర్నించీ, రాజీవ్ గాంధీ దాకా, దీని వల్ల మనకేంటి ప్రయోజనం - మనకేంటి భంగం - అని ఆలోచిస్తారు తప్ప - చివరాఖరికి రూప్ కన్వర్ సంగతి / ఆవిడకి జరగాల్సిన న్యాయం సంగతి కూడా ఎవరికీ పట్టదు. <br /><br />రూప్ కన్వర్ ని బలవంతంగా చంపేశారా / బ్రెయిన్ వాష్ చేసారా / ఆవిడ మానసిక స్థితి బాలేదా - ఎందుకలా చనిపోయింది ? గ్రామం మొత్తం కలిసి నేరస్థులా ? ఇలాంటి ప్రశ్నల కి సమాధానం ఎప్పటికీ దొరకదు. <br /><br />రూప్ కన్వర్ శీలం మీద పనిలో పని గా కధలు వినిపిస్తాయి. పోలీసులు - చంపేశారనే అంటారు. కానీ, ఈ నేరం మీద అత్తవారిని అరెస్టు చేస్తే, గ్రామంలో ఆ మారణ కాండని చూసిన వారు, ప్రోత్సహించిన వారు, మూఢ నమ్మకం ముసుగులో గ్రామానికి రాబోయే పాప్యులారిటీ ని కేష్ చేసుకోదలచుకున్నవారూ - అందర్నీ అరెస్టు చెయ్యాలి. <br /><br />రాజస్థాన్ ప్రభుత్వానీ, డిల్లీ గద్దెనూ, రూప్ కన్వర్, చచ్చి చాలా సాధిస్తుంది. కానీ అన్యాయమయిపోతుంది. <br /><br />నథ్థా కూడా అంతే ! అతని కుటుంబానికి నథ్థా మిగలడు. ప్రభుత్వం నుంచీ రావలసిన సహాయమూ అందదు. మీడియా జాతరంతా, ఇంకో బ్రేకింగ్ న్యూస్ వెంబడి పరుగు తీసి పీప్లె ని ఖాళీ చేసేస్తుంది. ఎలక్షన్లు ముగియడంతో, పీప్లీ నుండీ నాయకులూ, పోలీసులూ కనుమరుగవుతారు. ఇంత కాలమూ ఈ సర్కస్ ని అంతా చూసిన గ్రామం, గ్రామస్థులూ, మళ్ళీ తమ తమ జీవితాల్లో నిశ్శబ్దంగా మునిగిపోతారు. <br /><br />అయితే, ఇలాంటి సినిమాలూ, వ్యాసాలూ, పట్నాల్లో సుఖంగా పరుగులు తీస్తున్న మామూలు మధ్యతరగతి భారతీయుల్ని, ఒక సారలా తట్టి ఊరుకుంటాయి. రాజస్థాన్ లో ఇప్పటికీ బాల్య వివాహాలూ జరుగుతున్నాయి. ఇప్పటికీ సతీ సహగమనాలు జరుగుతున్నాయి (ట!) కానీ వాటిని గ్లోరిఫై చెయ్యడం - రాజకీయ కారణాల దృష్ట్యా తగ్గింది. టెలివిజన్ లో మాత్రం - సాంప్రదాయ కుటుంబాల్లో, సాంప్రదాయాలూ, ఆచారాలూ పాటించే, (నార్థ్ ఇండియన్) స్త్రీ ల దుఃఖ భరిత జీవితాన్ని గ్లోరిఫై చేస్తూనే ఉన్నారనుకోండి. <br /><br />ఇంకా రైతులూ, చేనేతాజీలూ, వెధవది - టామిళ్ నాడ్ లో తిరుపూర్ గామెంట్స్ లో పంచేసే టెక్స్టైల్ కార్మికులూ - అందరూ - ఇలా ఎందరో ఆత్మహత్యలు చేసుకుంటూనే ఉన్నారు. ఆత్మహత్య చాలా సంధర్భాల్లో - ఒక ఆక్రందన ! 'నాకు హెల్ప్ కావాలీ' అని - వ్యక్తి అరిచే ఒక అరుపు ! దాన్ని ఎవరు స్వీకరిస్తున్నారు ? కొందరు రా.నా.లు 'వొళ్ళు బలిసి ఆత్మహత్యలు చేసుకుంటున్నార్రా ఈ రైతులు ! ' అని కోప్పడేస్తారు. <br /><br />సరేలే ! అదంతా మనకెందుకు గానీ.. చెప్పొచ్చేదేంటంటే - మార్క్ టుల్లీ రాసిన -'No Full Stops in India చదవండి. ఇండియా గురించి మనకేటి తెల్సంటారు ? ఒక పాలి చదివితే తెలిసొస్తాది.<br /><br />కాపోతే కుంజెం ఓల్ద్ హిస్టరీ. అంటరాని వర్గానికి చెందిన తన నౌఖరు ఊర్లో జరిగిన పెళ్ళి దగ్గర్నించీ, కుంభ్ మేళా, అతి పెద్ద మొదటి టెలీ సోప్ - రామాయణం, స్వర్ణ దేవాలయం, సతీ సహగమనం.. ఇలా దేశాన్ని ప్రభావితం చేసే ఉదంతాల - ఇంకో కోణాల్ని చర్చించారిందులో. <br /><br />ఫాస్ట్ బీట్ జర్నలిజం ఉండదిందులో ! మనకి నచ్చేవీ, మనం వినాలనుకునేవీ కాకుండా, మనకి తెలియనివీ, మనం ఊహించనివీ, (అన్నీ తెల్సినవే), మన దేశంలో పాతుకుపోయిన బ్యూరాక్రసీ, నిష్కృయాప్రియత్వాన్నీ, ప్రజల పాట్లనీ హాస్యస్ఫోరకంగానూ, వ్యంగ్యంగానూ, కావాల్సిన చోట్ల, సీరియస్ గానూ చెప్తాడు మార్క్ టుల్లీ. మన దేశం గురించి ఒక బీ.బీ.సీ. వోడు ఎంత బయాస్డ్ గా చెప్తాడో అనుకునే వాళ్ళకి ఆశ్చర్యం కలిగి తీరుతుంది - ఆ నిజాయీతీకి, భారత దేశం మీద ఆయనకున్న ప్రేమకీ !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-6488275535452906346?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-8315374776001016652010-12-01T10:49:00.007Z2010-12-01T12:02:13.273Zఈ మధ్య నాకు కొమ్ములొచ్చాయని మా హీరో అనుమానం. దానికి తోడు నా మాటలు కూడా చాలా తేడాగా వొచ్చేస్తున్నాయి. వీట్ని ఐ మీన్..సీరియళ్ళలో లాగా బైటికి అనేసుకోవడం వల్ల - మింగకపోవడం వల్ల బోల్డన్ని అనర్ధాలూ- మా అత్త గారితో ప్రచ్చన్న యుద్ధాలూ జరిగిపోయాయి. దీంతో నాకు బుద్ధొచ్చి, వారం క్రితం నుంచీ మూతికిలిప్ స్టిక్ బదులు గ్లూ స్టిక్ రాసేసుకుంటున్నాను. <br /><br />పరిస్థితులు చక్కబడ్డాయి. (అలా అనిపిస్తుంది) అందరికీ లోపల్లోపల నా మీద కోపంగా ఉన్నట్టు అనుమానం గా వుంది. కానీ మర్యాదకి, ఎవరూ బైటపడట్లేదు. 'సూటిగా - సుత్తి లేకుండా' మాట్లాడటం ఎవరికీ నచ్చదు. మాట్లాడకపోవడం కూడా నచ్చదు. కోడలన్నాకా, కలివిడిగా, ఎప్పుడూ చిర్నవ్వుతో, చక్కని చుక్కలాగా, కళ కళగా - లా.. లా.. లా.. అంటూ తిరుగుతూ ఉండాలి అని ప్రతి వారికీ ఉంటుంది. ఇలాంటి కరుడు కట్టిన భావాలని మా ఆయన చీఫ్ విప్పు. <br /><br />'నువ్వ్ - నడువ్వ్' ! 'దైచేసి నడువ్వ్'. కొంచెం మంచి బట్టల్, కొంచెం మంచి మేక్ అప్ - కొంచెం నవ్వు మొగం - ఇట్లా - బోడన్ని డిమాండులు అన్నేయంగా చేసి పారేస్తుంటాడు. ఇవన్నీ నన్నో అభత్రతా భావం లో కి నెట్టేస్తున్నాయని నా నమ్మకం. ఎందుకు నను పాయింట్ ఔట్ చెయ్యడం. నేను నా ఇష్టం వచ్చినట్టు ఉంటాను. నా ఇష్టం ఉన్నంత సేపు పడుకుంటాను. నెట్టు చూసుకుంటాను. పేపరు చదువుకుంటాను. నా ఇష్టం అయితే పూజ చేస్తాను లేకపోతే లేదు అని అరవాలనిపిస్తుంది. అదేంటో - ఎవరూ నన్ను బలవంతం చెయ్యరు. జస్ట్ అలా - ఎక్స్పెక్ట్ చేస్తారంతే. కానీ అది కూడా భరించలేరు నా లాంటి విలన్లు. ఇంకోళ్ళ ఆనందం కోసం కన్నా మన ఆనందం కోసం రోజుకి ఒక గంటయినా కేటాయించుకోవాలని నా ఫీలింగ్. <br /><br /><br />మొన్న ట్రైన్ లో ఒక జంటని చూసాను. చాలా బావున్నారు. ముఖ్యం గా వాళాయన వాళ్ళావిడని చాలా బాగా ప్రేమగా చూసుకుంటున్నట్టు స్పష్టం అయ్యింది. నా మనస్సు ఉస్సురుమనెన్. నేనూ, మా హీరో - చెట్టాపట్టాలేసుకుని - ఇప్పట్లా షిర్డీ, తిరుపతి - అంటూ తీర్ధ యాత్రలు కాకుండా ఏ నాగార్జున సాగరో, హుస్సేన్ సాగరో చూడ్డానికి పోయి ఎన్ని సంవచ్చరాలు గడిచిందో లెక్కేసుకున్నాను. కరెక్టు గా నాలుగేళ్ళయింది. ( నా పెళ్ళయి అయిదేళ్ళవుతుంది.) <br /><br /><br />ఈ మధ్యే జీవితంలో చాలా కోల్పోతున్న భావన కమ్మేసుకోబోయింది. వేంఠనే 'కోతి కొమ్మొచ్చి' తిరగేసా. మొన్న ఇంటికెళ్ళి 'ఇంకోతికొమ్మచ్చి' కూడా చదివాను. కానీ కొన్ని ఆత్మ కధల కన్నా ఆత్మలున్న కధలు చదవడం బావుంటుంది. వీటిల్లో అన్నిటి కన్నా శ్రీ రమణ గారి 'మిధునం ' నచ్చింది. <br /><br />మిధునం లో షోడా నాయుడి కధ, ధనలక్ష్మి కధా చాలా నచ్చాయి. అప్పుడెప్పుడో ఒక కధ చదివాను - ఎవరు రాసారో గుర్తు లేదు. తుఫాన్ రాత్రి లో ఒక నవ నాగరికుడికి ఉప్పెనై ఉన్న గోదారి పక్కనుండే జలరి ఒకడు ఆశ్రయం ఇస్తాడు. అన్నం పెడతాడు. తెల్లారాక వెళ్ళిపోతున్న పాంధుడి నుంచీ డబ్బు తీసుకోవడానికి నిరాకరిస్తాడు - ''నేనే ఇలాంటి కష్టపు వేళ మీ ఇంటి ముంగటకొస్తే మీరు నాకు సాయం చెయ్యరా బాబు గారూ ?'' అంటాడు. ఈ ప్రశ్న ఈ నాగరికుడిని కొయ్యబారేలా చేస్తుంది. నిజంగా అంత మనసు నాలో ఉందా అని ప్రశ్నించుకునే లా చేస్తుంది. <br /><br /><br />కోతి కొమ్మచ్చి ప్రభావం - అసందర్భ ప్రస్తావన ! ఈ మధ్యే ఒక కొత్త రొమాన్స్ గురించి తెలిసింది. ఒకబ్బాయి ఇంకో అమ్మాయి ప్రేమించుకుంటున్నార్ట. వాళ్ళ ఖర్మ కొద్దీ ఇద్దరికీ వేరే వేరే వాళ్ళతో పెళ్ళయి, పిల్లలు కూడా ఉన్నారు ! లేకపోతే, వీళ్ళే అమర ప్రేమికులయిపోయుండేవాళ్ళు. నాకమ్మాయిని చూస్తే చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఆ అబ్బాయి నాకు బాగా తెలుసు. మంచి వాడే ! ధార్మికుడు. శ్రామికుడు. మంచి భర్త. మంచి నాన్న. కానీ ఈ ప్రేమ లో పడ్డప్పట్నించీ, మరింత మంచి భర్త, మరింత మంచి నాన్న అయిపోయాడు. అమ్మాయి సంగతి పెద్దగా తెలీదు. <br /><br />మళ్ళీ 'ఒక కధ చదివాను' - అని మొదలు పెట్టాలనుంది. (పోన్లే - 'నిరంతర త్రయం' లో ఒక కధ - బుచ్చిబాబుది) ఈ విష్యం తెలిసాక - చాలా మల్లాగుల్లాలు పడ్డాను. నాలో 'అహం' లాంటిదాన్ని శాంతపరచుకోవడానికి - ప్రేమ ని ప్రేమించడం అవసరమా అనిపించింది. కొన్ని భావాలూ, ఊహలూ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా / సరిగ్గా చెప్పాలంటే విచిత్రంగా వుంటాయి. <br /><br />ప్రేమ కీ, అహానికీ అవినావభావ సంబంధం ఉంది. హాపీ గా కేర్ ఎ జాట్ అని బ్రతకడానికి ప్రేమ అవసరం. అంటే - ప్రేమ దొరికితే, అహం సంతృప్తి చెందుతుందన్న మాట. అలా అహం హాయిగా ఉంటే, ప్రేమ పుడుతుందన్న మాట. దాన్నే ప్రేమ అంటారు. దీన్నే మా వూళ్ళో 'కాలికేస్తే మెడకీ..' అని ఎలాగో అంటారు. <br /><br />ఈ ధర్మ సూక్షం అర్ధం కావడం అలీసెం. నేను మా హీరో కి సకంబ్ అయిపోయినా. ఇప్పుడు ఆల్ హేపీస్. తన గోల తనది. నా గోల నా మనసు లోనిదే. హీరో అన్ని ప్రపోసల్సూ ఓకే. అన్ని ఫైళ్ళూ క్లియర్. ఆ తిరుగులేని మెజారిటీ దొరికే కొద్దీ తనూ హేపీ. అప్పుడు తనకి అహం సంతృప్తి కలిగి నా మీద ప్రేమ (షంటింగ్ తప్పితే చాలు) పుట్టి - మళ్ళీ మనశ్శాంతి - ఈ ఫార్మ్యులా తప్పరాదు. కానీ అన్నిటికీ ఇలా లొంగిపోతూ ఉంటే, రేప్పొద్దున్న నా గొంతు పూడుకుపోదూ? <br /><br /><br />'నో' అని చెప్పడం ఒక కళ అంటారు. అదేంటో - ఆపీసు లో మా బాసుడికీ, ఇంట్లో మొగుడికీ - 'నోహ్' అన్న మాటే పడదు. నేను ఏం చెస్తానో ఎలా చేస్తానో వాళ్ళకనవసరం. వాళ్ళ పని అయిపోవాలంత్తే ! పోనీ ఇవి పని వెక్కిళ్ళు అనుకోండి - ''చాలెంజులూ - స్వీకరించూ !'' సాగదీసి, లెక్చరు దంచి, అగ్గిలో వెన్న పోసెదరు. Fire in the belly వొళ్ళంతా వ్యాపించి అప్పుడప్పుడూ వొళ్ళూ మండున్. ఏమిటి సాధనం ? <br /><br />ఇప్పుడనిపించింది. నేన్.. మొగుడి దగ్గర మంచిమార్కుల కోసం, ఆర్గ్యుమెంట్లు లేని ప్రశాంత గృహ వాతావరణం కోసం, ఇన్ని త్యాగాలూ, ఆలోచించడాలూ, ప్లానింగూ చేస్తుంటే, ఆ అమ్మాయి ఎంచక్కా కార్పరేట్ ఆఫీసు లో, క్రియాశీలకుడూ, కార్యసాధకుడైన బాయ్ ఫ్రెండ్ ని కూడా ఇంప్రెస్ చేసి పడేసి, ఎల్లవేళలా ఎప్ర్రీసియేషనూ (నీ పింకు సారీ వావ్ ..లాంటి కాంప్లిమెంటులూ), బ్యూటీ కేరూ, యంగ్ ఫీలింగ్సు తో, ఇంటి దగ్గర మంచి గా మెలిగి, మంచి పేరూ తెచ్చుకుని, ఆఫీసులోనూ సూపరు ఎంప్లాయీ అయి, గ్లాడు గా గ్లాడు గా జీవిస్తున్నదే అని అసూయా కలిగెన్. సరే - అది తన వ్యక్తిగతం! కానీ ఎక్కడో ఇలాంటి ఎలారుక్కు నచ్చే పిల్ల అవుతుందేమో సూపర్ ఉమన్?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-831537477600101665?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-30550119338114399002010-11-22T13:38:00.006Z2010-11-22T13:57:07.180Zవంట అంటే నాక్పెద్ద గౌరవం లేదు. అది ఒక ఇది అంతే ! నిన్నీమద్దె అందరూ తెగ వొంటల్స్ చేసి వార్చేసారు. నా వంట పోపు వెయ్యుట, అన్ని ముక్కలూ అందులో పడేయుట, నీళ్ళు పోసి, మూత పెట్టెళ్ళి ఇంకేదో పని చూచుట, మాడుతున్న వాసనొస్తే, వెళ్ళి పొయ్యి ఆపుట - మాడీ మాడకుండా ఉన్న దాన్లో ఉప్ప్స్, కారంస్, పసుప్స్, వీలైతే, ఇంకేదైనా ధనియా, ఆం చూర్, జీరా - ఇలా ఏది దొరికితే అది తగిలించి, దానికి వంటకం అని పేరు పెట్టుట. కానీ నాకు రొట్టెలు / పరాఠాలూ, రాజ్మా వగైరాలూ, షాహీ పనీర్లూ నచ్చుతాయి. కానీఎ చెయ్యడానికి అదో ఇది. <br /><br /><br />బద్ధకం అని అనను. నా మీద నాకు నమ్మకం లేదంతే. ఏదో అలా వొండి పడేయడం, హిట్టయితే హిట్టు అవుతుంది - లేకపోతే కళ్ళు మూస్కుని తినాల్సిందే. మా అమ్మ చేసే సింబుళ్ వంటలూ, మా పెద్దమ్మ పెట్టే సాంబారూ, నానమ్మ చేసే పప్పు చేగోడీలూ, మా ఆయన చేసే బిర్యానీ ! అబ్బోహ్ ! ఇలా మా అమ్మాయి చెప్పుకోవడానికి ఏదో అహటి శుబ్బరంగా అఘోరించాలని నా కోరిక. <br /><br /><br />'కృషి తో నాస్తి' - అని మొదలు పెడతా ! పులిహోర లో పులుపు తక్కువ ! ఉప్మా లో ఉప్పు తక్కువ - ఇలా ఏవో ఒక లోపాల్స్. వొంటింట్లో కళా పోషణ ఏమి చేస్తాం లెమ్మని అనిపించినా మొన్నోసారి బొబ్బర్ల పకోడీలు ఎవరో చెప్తే చేసాను. అడిరిపోయాయి కానీ కరకరలాళ్ళేదు. <br /><br />నాకేమీ రాదు. నానెందుకూ పనికి రాను. నాకేదీ చాత కాదు అని ఎన్నోసార్లు విచారించి - అయినా మా ఖాన్ దాన్ కి వంటా వార్పూ అంత అవసరమా అని గ్రీన్ టీ తాగుతూ నిట్టూర్చి, కంటిన్యూ అయిపోతున్నాను. <br /><br />వొంటల్లో నాదో బాధ, మా అత్తగారిదో బాధ ! ఆవిడ పెర్ఫెక్షనిస్టు. నాను నాన్-పెర్ఫెక్షనిస్టు. <br /><br />నేను వంట చేస్త గాభరా ఆవిడకి. కళ్ళెప్పుడూ ఇటే వుంటాయి. నాన్ సూపరు కాదు గానీ ఘోరం కూడా కాదు ! అన్నిట్లోనూ మసాలా, నేతి పోపులూ పెట్టాలంటే నాకు పడదు. సింపుల్గా కూరలు ఉడికించి తింటే పోయేది. ఒక చెంచాడు నూనె తో ! <br /><br />కానీ నేన్లేనప్పుడు నా కళ్ళ ముందే నేతి వాడకం ! దొండకాయల్లో - (టీవీ లో చూపించారు - 24క్ష్7) శనగపిండి, కారం కలిపి - చారడు నూనెలో ... ఇలా ఆర్డర్లిస్తారు. నేను పడనీయను. <br /><br />మా అత్తగారికి బూర్లు & గార్లు చెయ్యడానికి ఒక వంక కావాలి. నాకు బద్ధకం - ఇలాంటి విషయాల్లో బద్ధకమే నాకు రక్ష ! ఎందుకూ ఎంత సేపూ వంటలూ తినడాలూ ? అని నా ఫిలాసఫీ ! ఉమ్మడి కుటుంబం లో ఇలాంటి వేదాంతాలు చెల్లవు. <br /><br />ఓట్లలో మజ్జిఘా పోసి, ఇంత ఆవకాయ తగిలించి - ఒక్కోసారి ఉసిరి కాయ పచ్చడి, ఒక్కోసారి మాగాయ, ఒక్కోసారి కంది పచ్చడి - ఇవే వేరియేషన్లు, స్పెషల్సులు నాకు. <br /><br />వొంట ఇష్టం లేక పోవడం ఒక ఫండమెంటల్ రైటు ! But దీన్ని ఎవరూ హర్షించరు. <br /><br />నువ్వాడదానివెవ్ - నీకు వంట రావాలి. అని ఒక రూలు పాస్ చేసి పడేసేరు. ఇదే నాకు నచ్చదు. మా అత్త గారు మా ఆయన ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు (తల్లి ప్రేమతో ) తెగ వంట చేసేస్తారు. మా వంటిల్లు ఇరుకు. నేను బుల్లెమ్మను కాసుకుంటూ బయట కనబడతాను. ఆవిడ కూరల మీద కూరలు వొండేస్తుంటారు. ఆదర్శ్ అమ్మ ! ఇక్కడ మా ఆయన కి నా నిష్క్రియా ప్రియత్వం మీద వొళ్ళు మండిపోతూ ఉంటుంది. Cribbing start. ఆయన చేత తిట్టిస్తారని నాకూ మా అత్త గారి మీద బీపీ రైస్ అయిపోతూ ఉంటుంది. వాళ్ళకి నా వొంటలు పడవ్. వాళ్ళకి నచ్చినట్టు వొండుకుంటార్లె. పోన్లే వయసయిపోయిన వాళ్ళకి ఆ మాత్రం జిహ్వ చాపల్యం వుంటుంది లే అని సమాధానపరుచుకుంటే, నాకే రివర్స్ బాండు పడుతుంది. More cribbing follows. <br /><br />కాపోతే, నాకు వంటల గురించి చదవడం ఇష్టం. వంటల ప్రోగ్రాములు చూసి ఊరుకుంటా. చేస్తానని ఉత్సాహ పడను. అదో వినోదం. <br /><br />అంతే గానీ ఎందుకో వంట అంటే ప్రత్యేకాభిమానం ఎప్పుడూ లేదు. నా కూతురి కోసం ఫ్యూచర్ లో మారుతానంట - అందరూ అంటారు. నేను రోజు వారీ భోజనానికి చేసే వంట - ఒక గంట ! <br /><br />నాకు బోల్డు కోపంగా వుంది వంట మీద. మామూలుగా డైట్ వంటల్ని ప్రోత్సహించాల్సిన మా ఇంట్లో - (అందరూ ఫేట్ పీపుల్స్మి సుమీ), వంటల్రావని నన్నీ మధ్య ఘోరంగా అవమాణించిన మా మా ఆయన మీద కోపంతో - ఏదో స్పెషల్ వంటకం స్పెషల్ గా చేద్దామని ప్రయత్నించా. బెడిసికొట్టింది. <br /><br />నెవర్ మైండ్. నేనింతే ! (నా వంటలు మా ఆఫీసాళ్ళకి నచ్చుతాయి. లంచ్ బాక్సులో కొద్ది ప్రమాణంలో తీస్కెళ్ళేవన్నీ - ఓహ్ నచ్చేస్తాయిట. నిజమో అబద్ధమో తెలీదు) నా నిజాయితీ, నా సిన్సియారిటీ, నా ఎఫర్ట్సూ చూసిన మా ఆయన - ''హే సఖీ ! నీకు వంటల్రాకపోయినంత మాత్రాన భూ ప్రపంచం ఏమీ ఆగిపఒదు. భూమి లో కార్బన్ డై ఆక్సైడ్ ఆ మేజిక్ నంబరు 355 కి దాటదు. ప్రళయాలు సంభవించవు ! కాబట్టి, నీ పంతం ఆపి, మామూలుగా వంట చెయ్యి !'' అని నా కాళ్ళు పట్టుకునేంత వరకూ నేను ఈ వంటల ప్రయోగాలు చేస్తూనే వుంటా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3055011933811439900?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-76906024816500716032010-11-20T03:35:00.002Z2010-11-20T03:41:24.324ZIn శ్రావణం... నోములూ, వ్రతాలూ, పేరంటాలూ, వస్తువులు కొనుక్కోవడం, పట్టు చీరల రెప రెపలు, సాంప్రదాయాలకి పట్టిన బూజులు దులిపి 'ఫేస్ లిఫ్ట్' ఇచ్చే పెద్ద ప్రయత్నాలూ - ఇవన్నీ ఎందుకు ? లక్ష్మీ దేవి కి గేలం వెయ్యడానికేనా ? కొంచెం సున్నితం గా చెప్పాలంటే, ఇవన్నీ లక్ష్మీ దేవిని ఇంప్రెస్స్ చెయ్యడానికి చేసే సిన్సియర్ ప్రయత్నాలు. ధనం చుట్టూ జగత్తే పరిభమిస్తుంటే, మనం ఎంత వాళ్ళం ? <br /><br />ఈ లక్ష్మీ పూజ అనగానే ''ఫైనాన్షియల్ ఎక్స్పర్ట్'' గుర్తొచ్చింది ఈ మధ్య. ఎప్పుడో చాలా ఏళ్ళ క్రితం చదివాను. ఆర్.కే. నారాయణ్ - నా అభిమాన రచయిత, మాల్గుడీ నేనెంతో ఇష్టపడే ఊరు. ఈ ఊర్లోనే ఈ ఫీనాన్షియల్ ఎక్స్పర్ట్ ఉండేది. పేరు మార్గయ్య. <br /><br />ఒక బాంకు బయట రిజిస్టర్ పట్టుకుని కూర్చుని, అప్పులిస్తూ, డబ్బు సంపాదన మీద తోచిన సలహాలూ అమ్ముతూ జీవితాన్ని ఎలానో నరుక్కొస్తుండే వాడు. కానీ అతనిలో ఒక 'ఇది' ఉంది. అది డబ్బు సంపాయించి పెద్ద వాడవ్వాలనే 'కసి'. కానీ దారిద్ర్యం అతన్ని వెంబడిస్తూ ఉంటుంది. ఆఖరికి కొన్నాళ్ళకి కర్మ వశాన, శని దృష్టి వక్రీకరించి, 'మా బేంకు ముందు కూర్చుని మా (అప్పులిచ్చే) బిజినెస్సుకి అడ్డం పడుతున్నావంటూ' బేంకీ వాళ్ళు దెబ్బలాటకొస్తారు. బెంకు దగ్గర చెట్టు కింద తన పేషీ కోల్పోయాక, ఆదాయం కోసం పడరాని పాట్లు పడతాడు. అతనికి డబ్బు విషయంలో తన ప్రావీణ్యాన్ని అమ్ముకోవడం తప్ప ఇంకో విద్య తెలియదు. అప్పు తీర్చవలసిన వాళ్ళు ఇంకా ఉండనే ఉన్నారు ! (డబ్బు సర్క్యులేషన్ లో వుంది) వడ్డీలు (చక్ర వడ్డీ) ఇంకా కొందరు కట్టనే లేదు. చేతిలో చిల్లి గవ్వ ఉండని పరిస్థితి. దానికి తోడు మార్గయ్య కొడుకు కేవలం పెంకితనానికి అతని రిజిస్టర్ని చింపి దాన్ని కాలువలో పడేస్తాడు. అందులో చిట్టా పద్దులన్నీ - మార్గయ్య అప్పిచ్చిన వాళ్ళ వివరాలు వగైరా ఒక్కసారి పోతాయి. అవన్నీ ట్రేస్ లేకుండా కొడుకు ఇలా భగ్న పరచడంతో అతని వెన్ను విరిగినట్టు అవుతుంది. ఇలాంటి నిస్సహాయ పరిస్థితుల్లో, అతనికి ఏదో ఒక ఆదాయ మార్గం కావాలి. కొడుకుని నాలుగు వాయంచినా, వాడంటే ప్రాణం మార్గయ్యకి. భార్యా బిడ్డల్ని ఎలానో ఒక లా పోషించుకోవాలి. ఏ ప్రయత్నమూ ఫలించక.. భవిష్యత్తు మీద ఆశలు పెట్టుకోవడం ఎలా అని భయపడిపోతాడు మార్గయ్య ! ఈ పరిస్థితులే అతన్ని దేవుడి వైపు మొగ్గేలా చేస్తాయి. ఇలాంటి ఖర్మ కాలి, జీవితం మీద ఆశ పూర్తిగా కోల్పోయిన రోజుల్లో ఎవరో చెప్పారని లక్ష్మీ పూజ చేస్తాడు మార్గయ్య. [డబ్బు అనే విజన్ ఉన్న వాడు కాబట్టి లక్ష్మీ దేవి కటాక్షం కోసం వెంపర్లాడతాడు] <br /><br /><br />ఈ పూజకి ఏమేమి వస్తువులు కావాలో అవి ఖచ్చితంగా - తూ, చా, తప్పకుండా, ఆవు పాలు, బురద కుంట లోని కమలం - ఘృతం - ఇంకేవో - అలా. ఇలా పూజ సామాగ్రి సేకరించడం అతనికి రివాజుగా మారుతుంది. అలానే ఒక రోజు అడవిలో ఏదో (పూజకే) తెచ్చుకోవడానికి వెళ్తాడు. అక్కడ ఇంకోడు కలుస్తాడు. అలా మాటా మంతీ కలిసి ఇద్దరూ స్నేహితులవుతారు. డబ్బు కోసం అతని మాట విని బొమ్మలతో సహా 'సెన్సువల్' సాహిత్యాన్ని ముద్రించడం మొదలు పెడతాడు. అది బంపర్ హిట్ అయి, వెంటనే అతని సక్సెస్ గ్రాఫ్ పైకి ఎగబాకుతుంది. స్వతహాగా మార్గయ్యది ఒక 'అహనా పెళ్ళంట లో కోట శ్రీనివాసరావు' లాంటి పిసినారి/greedy మనస్తత్వం. దానికి ఈ పైత్యం కూడా తోడవ్వడంతో సమాజంలో కొద్దో గొప్పో (బైటికి కనబడని) నిరసన కూడా ఎదురవుతుంది. <br /><br /><br />జీవితంలో ఎన్నో ఎత్తుపల్లాలను అనుభవించిన మార్గయ్య మార్గయ్య చెట్టు కింద పద్దులు రాసుకునే సామాన్యుడిగా జీవితం ఆరంభించినపుడు అతని సర్వస్వమూ ఆ రిజిస్టరే ! ఇప్పుడు జీవితం కుదుటపడిందయ్యా అనుకునేసరికి, (డబ్బు కోసం గడ్డి కరిచినా - డబ్బున్న వాడు డబ్బున్న వాడే - వాడి జీవితం నిలదొక్కుకున్నట్టే!) కొడుకు (ఈ డబ్బు కారణంగా) చెడిపోయాడని, చెడు అలవాట్ల పాలయ్యాడనీ తెలుస్తుంది. కొన్నాళ్ళకి కొడుకు ఇల్లొదిలి పారిపోతాడు. ఎంతో కష్టపడి, అతని గురించి వాకబు చేసి ఇంటికి తీసుకొచ్చిన మార్గయ్య - అప్పటికీ కొడుకు మీద ఏవో ఆశలు పెట్టుకుంటాడు. <br /><br />మొత్తానికి జీవితం చివరి అంకానికి వచ్చేసరికీ, బిజినెస్సు లో మోసం ఎదురయ్యి కొంతా, పరిస్థితులు కలిసి రాక కొంతా - నష్టాలు పలకరిస్తూ, చివరికి జోలె ఖాళీ అవుతుంది. మార్గయ్య బ్రతుకు ఎక్కడి నుంచి బయలు దేరిందో అక్కడికే చేరుతుంది. ఇంక చెయ్యడానికి ఏమీ లేక, కొడుకుని పద్దులు రాయడానికి, చెట్టు కింద కూర్చోమంటే, చెడిపోయిన కొడుకు నిరాకరిస్తాడు. <br /><br /><br />ముసలి అయిపోయిన మార్గయ్య మళ్ళీ యధా ప్రకారం చెట్టు కింద బేంకు ముందర అదే బల్ల, అలాంటి రిజిస్టరే పట్టుకుని కూర్చుంటాడు. స్థూలంగా ఇదీ కధ. అయితే ఇందులో ఇనుము (irony) ఏమిటంటే ఎందరికో డబ్బు సంపాదన మీద సలహాలూ, సూచనలూ ఇచ్చిన మార్గయ్య, జీవితాంతం డబ్బు వెనకే పరుగు పెట్టినా, జీవితంలో మిగతా అంశాల మీద పెద్దగా దృష్టి పెట్టక, నిర్లక్షం చేసి, ఆఖరికి డబ్బు చేతే నిర్లక్షం చేయబడతాడు. అదీ - ఈ ఫైనాన్షియల్ ఎక్స్పర్ట్ కధ ! ఎలక పందాల్లో గెలిచినా నువ్వు ఎలకవే అని అందరూ ఒప్పుకున్నా - ఎలక పందాల్లో పాల్గొనక మానరు. అదో విష్ణుమాయ ! <br /><br /><br />ఎప్పుడో చదివినందున డీటైల్స్ గుర్తులేవు. కానీ, లక్ష్మీ పూజ, మారేడు దళాలు, చామంతి పూలు, తమల పాకులూ - వీటికి కూడా ధరలూ - ఇవన్నీ చూస్తే ఎందుకో (చదివినప్పట్నించీ) ఈ పుస్తకమే గుర్తొస్తుంది. చాలా మంది మార్గయ్య అంత డెస్పరేట్ కాపోయినా, లక్ష్మీ దేవి ని అలంకరించి, కొంచెం సిన్సియర్ గా, పద్ధతి ప్రకారం, ఖచ్చితంగా, ప్రతి ఏడాదీ 'పూజ' చేస్తూనే వుంటారు. ఇదో 'ఇది'. అంతే!<br /><br />Note : This was written during Lalshmi Puja (Varalakshmi vratam) in Sravanam. {And this is an old post.} Corrections are welcome.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7690602481650071603?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-2535625125533489512010-11-14T16:06:00.002Z2010-11-14T16:26:54.735Z<a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TOALCRh7W3I/AAAAAAAACQo/_qHhXB2XAxc/s1600/mavayya.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 310px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TOALCRh7W3I/AAAAAAAACQo/_qHhXB2XAxc/s320/mavayya.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539439675359058802" /></a><br /><br />దాదాపు ఆరేడేళ్ళుగా కేన్సర్ తో తీవ్రంగా పోరాడి, ఈ రోజు మావయ్య మమ్మల్ని విడిచి, అమ్మవారి దగ్గరకు వెళ్ళిపోయాడు. జీవితంలో ఎన్నో విషాదాలను ధైర్యంగా ఎదుర్కొని, శాక్తేయంలో సర్వాన్నీ మరిచి, పులిలా బ్రతికి వెళ్ళిపోయిన మా పెద్ద మావయ్య, శ్రీ రామకృష్ణ గారికి ఎంతో అభిమానంతో నా ఈ అశృనివాళి. ఇంత కన్నా ఎక్కువ చెప్పడానికి దుఃఖం అడ్డొస్తూంది. కేన్సర్ కి సిగ్గుండాలి. డౌన్ డౌన్ కేన్సర్. జై హో మావయ్య ! <br /><br />పై ఫోటో లో మావయ్య, తన స్నేహితులు, నాద బ్రహ్మ శ్రీ నేదునూరి కృష్ణమూర్తి తో ! (ఈ ఫోటో నేనే తీసేను విశాఖపట్నంలో మావయ్య వాళ్ళింట్లో, సాగర్ నగర్.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-253562512553348951?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-5725673405874505992010-11-04T06:49:00.003Z2010-11-04T07:19:07.712Z<a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TNJa8mMkDVI/AAAAAAAACP4/bB2BeyZuRPY/s1600/creative-diwali-thali.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TNJa8mMkDVI/AAAAAAAACP4/bB2BeyZuRPY/s320/creative-diwali-thali.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535586889083653458" /></a><br /><br />నో.కా.బ్లా.స. సభ్యులకు దీపావళి శుభాకాంక్షలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-572567340587450599?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-82144068093361433692010-11-02T17:18:00.003Z2010-11-02T17:53:29.560Zదీపావళి రోజులు. ఎక్కడ పడితే అక్కడే విచ్చలవిడిగా ప్రకటనలు. నా బుల్లెమ్మకి టీవీ పెట్టేసి ఏడ్స్ పెట్టేస్తే చాలు, నోరు స్పూను కు అనుగుణంగా, తొందరగా తెరుచుకుంటుంది. లేకపోతే, కొంచెం కష్టం. <br /><br />పైగా దుకాణాల్లో భారతదేశపు నెంబర్ వన్ చాక్లెట్ కంపెనీ కాడ్బరీ ఇండియా లిమిటెడ్ - ఇస్ దివాలీ కో ఆప్ కిసే ఖుష్ కరేంగే ? అని ప్రశ్నా శరాలు సంధించేస్తూంది. <br /><br />ఇప్పుడు దీపావళికి చాక్లెట్లూ, స్వీట్లూ ఇవ్వడం కన్నా ఎవర్ గ్రీన్ పుస్తకాలు ఇస్తే మంచిదనిపించి, మా 10 ఏళ్ళ బావగారబ్బాయికి, రాల్డ్ డహల్ రాసిన చార్లీ ఎండ్ ద చాక్లెట్ ఫేక్టరీ కొనిచ్చా. నాకే గనక ఎవరైనా ఆ పుస్తకం చిన్నప్పుడిచ్చుంటే, ఓలమ్మోర్నాయనో - వాళ్ళని తెగ గుర్తుపెట్టేసుకుందును. కానీ ఈ పుస్తకం పాతికేళ్ళు దాటాకా, చేపట్టి - అప్పట్నించీ రాల్డ్ కు వీర ఫేన్ అయిపోయాను. <br /><br />మా అబ్బాయి కి ఈ పుస్తకం ఏమాత్రం నచ్చుతుందో నాకు ఐడియాలేదు. చార్లీ - బీదరికం, ఒకే బెడ్డ్ మీద ఒక వైపు అమ్మమ్మా, తాతారూ, ఇంకో వైపు నానమ్మా, తాతారూ సర్దుకుని పడుకుని, ఒకే రజాయి కప్పుకుని - ఒకే గదిలో చార్లీ అమ్మా, నాన్నల తో కలిసి సంతోషంగా వుండటాన్ని ఈ తరం 'అన్నీ ఉన్న ', కేవలం అమ్మా, నాన్నల తో మాత్రమే వుండే బాబు అర్ధం చేసుకుంటాడా అని అనుమానం. <br /><br />నా చిన్నప్పుడు, రంగయ్యా, రంగమ్మా - రాత్రి పూట, మట్టి కుండలో వేడి అన్నం వండుకుంటూఉండే చందమామ శంకర్ ఇలస్ట్రేషన్ ఎంత స్వీట్ గా అనిపించేదో గుర్తొస్తుంది. <br /><br />ఇప్పుడు, మనకున్న ఒక్కగానొక్క సంతానమూ, దీపావళి కోసం అయిదేసి వేల రూపాయలు పెట్టి పటాసులు కొనిపించుకుంటూన్నప్పుడు - వాళ్ళకి బీదరికంలో గ్లామర్ అర్ధం కాపోవడంలో వింత లేదు. <br /><br /><br />చార్లీ ఎండ్ ద చాక్లెట్ ఫాక్టరీ కధ సంగతి ఏమిటంటే, చార్లీ లాంటి కడు బీద కుర్రాడు - ఆ ఊర్లో విల్లీ వోంకా అనే ఒక పెద్దాయన నడిపే చాక్లెట్ ఫాక్టరీ లో ఒక కాంపిటీషన్ లో గెలిచి - ఆఖర్న ఆ ఫాక్టరీని గెలుచుకోవడం ! విల్లీ వోంకా - ఒక సారొక ప్రకటన ఇస్తాడు. తమ కంపెనీ చాక్లెట్లలో (ఇపుడు లక్స్ సబ్బులో బంగారం గెలుచుకోవడంలా) రేపర్ లో తన ఫాక్టరీ ని సందర్శించే అవకాశం కల్పించే ఇన్విటేషన్ ముద్రించినట్టు, ఆ చాక్లెట్ రేపర్లు (ఒక అయిదు) ఎవరు తెస్తే (ఆ పిల్లలకు) వారికి ఫేక్టరీ లో ఇంకో పోటీ పెడతాననీ - దాన్లో గెలిస్తే, యూ కెన్ విన్ ద ఫాక్టరీ ! అని ! <br /><br />అంతే, ఊర్లో తెగ సంత మొదలవుతుంది. పిల్లల్లో ఈ ఫాక్టరీ గురించి ఉత్సుకత, క్రేజ్ ! అయితే చిన్నప్పట్నించీ ఈ ఫేక్టరీ పరిసరాల్లో, పెరిగి, కోట లాంటి ఆ తలుపుల వెనుక ఉన్న ఫాక్టరీ, అక్కడ తయారయ్యే చాక్లెట్ గురించిన కలలు కంటూ వస్తున్న చార్లీ లో చిన్న ఆశ ! కానీ ఆ లక్కీ చాక్లెట్ తనకు దొరకాలంటే మాటలా ? <br /><br />ఎంతో అత్భుతమయిన కధనం, చార్లీ మీద మనకు కలిగే ప్రేమా - చార్లీ కుటుంబ సభ్యుల చిన్న చిన్న త్యాగాలూ - విల్లీ వోంకా సహ్రుదయతా, మిగిలిన నాలుగు రేపర్లు సంపాయించిన నలుగురు పిల్లల పాత్రలూ - అన్నీ చార్లీ ఎండ్ ది చాక్లెట్ ఫేక్టరీ ప్రతిష్ఠ ని అజరామరం చేస్తాయి. <br /><br /><br />దీనికి సీక్వెల్ కూడా వుంది. ఇదే చార్లీ పరివారం, విల్లీ వోంకా తో కలిసి అంతరిక్ష యానం చేస్తారు. అది - చార్లీ ఆ ఫేక్టరీ గెల్చుకున్నాకా, యజమాని హోదాలో ఒక మేజిక్ ఎలివేటర్ - గ్రేట్ గ్లాస్ ఎలివేటర్ లో చేసే మేజిక్ ప్రయాణం. <br /><br />అభూత కల్పనలు - అమాయకత్వం, అబ్బురపరిచే విన్యాసాలూ - బాల సాహిత్యంలో రాల్డ్ డాహల్ చేసిన అత్భుత సృష్టి నాకు చాలా ఇష్టం. <br /><br />ఇంతా చేసి - డహల్ కేవలం బాలల రచయిత కాదు. ఈయన కధలు చాలోటి తెలుగులో మనం ఎప్పుడో యండమూరి కలంలో చదివేసాం. వీటిల్లో ప్రముఖం అయినది - దుప్పట్లో మిన్నాగు అనే కధా సంకలనం. ఈ పుస్తకంలో అన్ని కధలూ, రాల్డ్ డహల్ కధల స్వేచ్చానువాదాలు ! ఏమో, ఆ విషయం యండమూరి ఒప్పుకోరనుకోండి. <br /><br />మొత్తానికి ఈ దీపావళికి అందరికీ శుభాకాంక్షలు. టపాకాయల రూపంలో డబ్బులు తగలబెట్టుకుని ఆనందిస్తామనుకోండి. పర్యావరణం, టపాసుల తయారీ లో వెట్టికీ, దోపిడీ కి గురయ్యే బాల కార్మికులూ, అన్ ఆర్గనైస్డ్ సెక్టార్ లో ఉన్న మామూలు కార్మికులూ, ప్రమాదాలూ, ఇవన్నీ మీడియాలో చర్చకు రావాలి నాయంగా. <br /><br />నా తరఫునుంచి మాత్రం, దీపావళి మర్నాడుదయం వీధుల్ని శుభ్రపరిచే మునిసిపల్ కార్మికులకు సలాం. మా బుల్లెమ్మ రెండో దీపావళి. బుల్లెమ్మ కి ఎప్పుడు చెప్తానో ఈ చార్లీ కధ ! .. హ్మ్మ్మ్ !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-8214406809336143369?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-28344603968025884952010-10-18T04:17:00.007+01:002010-10-19T17:35:34.171+01:00<a href="http://maagodavari.blogspot.com/2010/10/blog-post_17.html">సత్యవతి గారి టపా చదివాక</a> ఇది గుర్తు వచ్చింది. పాకీపని వాళ్ళమీద జంధ్యాల పాపయ్య శాస్త్రి గారి పద్యం కూడా గుర్తు వచ్చింది. కానీ ఇక్కడ చాలా లోతుగా హృదయాన్ని స్పృశించే అంశం - మన పాత కాలం నాటి అమానుష ఆచారాలు, కులం, వర్ణ వివక్ష! చిన్నప్పట్నించీ 'అంటరానితనం మహా పాపం అని నోటు పుస్తకాల అట్టల మీద చదువుతూ వచ్చి మడి కట్టుకున్న నానమ్మని సతాయించే మూర్ఖపు అమాయకత్వం నుంచీ ఎప్పుడు బైటికి వచ్చామో గుర్తు తెచ్చుకోవాలి. ఇప్పటికీ, భారత దేశంలో చాలా చోట్ల పారిశుధ్ధ పనివారు సత్యవతి గారు చెప్పిన విధానంలోనే మానవ వ్యర్ధాల్ని ఇంటింటి నుంచీ సేకరించి, తలలపై మోసి, శుభ్రపరిచే పనిలోనే జీవిస్తున్నారు. చీ ! అలాంటి వాళ్ళని ఎలా ముట్టుకోవడం ? <br /><br />ఈ ప్రాక్టీస్ - మనలాంటి ఇంకో మానవమాత్రుడు / స్త్రీ, మన నైర్మల్యాన్ని తాకడం, శుభ్రం చేయడం, అమానుషమని కొన్ని తరాల ముందు మాత్రమే, ఆలోచించడం జరిగింది. ఇప్పుడైతే, ఇది చట్ట ప్రకారం (కాయితాల మీద) అన్యాయం. ఈ రోజుల్లో, శౌచాలయాల సాంకేతికత పెరిగినా కూడా ఇలాంటి పద్ధతినొకటి మన దేశం ఇంకా వొదులుకోకపోవడం అన్యాయం. <br /><br />అయితే, మనలో ఎందరు సత్యవతి గారిలా, మనసుతో ఆ భావాన్ని అనుభూతిస్తారు ? ఎవరు ఒక పారిశుద్ధ కార్మికుని మనోగతాన్ని అర్ధం చేసుకుంటారు ? హీనాతి హీనమైన ఆ బ్రతుకుని ఎవరు దగ్గరగా చూడగలరు ? ఎవరు ఆ బాధని అర్ధం చేసుకుంటారు ? <br /><br />సరిగ్గా ఇదే భావనతో ముల్క్ రాజ్ ఆనంద్ 'అన్ టచబుల్' అనే ఒక నవల ని 1935 లో రాసారు. దీనికి ముందుమాట ఈ.ఎం.ఫోర్స్టర్ (EM Forster) ది. ఈ కధ 18 ఏళ్ళ బాఖా ది. ఈ బాఖా, పెద్ద పాకీ మేస్త్రీ లాఖా కొడుకు. ఊరికి దూరంగా విసిరివేయబడిన అంటరానివారి కాలనీలో నివాసం. లాఖా కి కంటోన్మెంటు లో పని. బాఖా కి ఒక తమ్ముడు, ఒక చెల్లెలు. <br /><br />ప్రతి ఉదయం, వరుసగా కట్టిన లావెట్రీ లలో ఊరి వారు విసర్జించిన అశుద్ధాన్ని, వొంచిన తల ఎత్తకుండా, ఇసుకా, గడ్డీ కలిపి ఎత్తడం, వాళ్ళు తిట్టిన బూతుల్ని నోరెత్తకుండా వినడం, వేడి నీటిలాంటి చా తప్ప ఏమీ తీసుకోకుండా కాలే కడుపుతో మధ్యాహ్నం దాకా పని చేయడం - ప్రతిఫలంగా ఎంగిలివీ, అంటువీ, మిగిలిన రొట్టెలు ఎవరైనా ఇస్తే తినడం. ఇదే బాఖా జీవితం. <br /><br />బాఖా చెల్లెలు, యవ్వనంలో ఉన్న అందగత్తె. అంటరాని కులానికి చెందినదే అయినా, ఆమె సౌందర్యాన్ని అగ్రకులాల వాళ్ళు కూడా వక్ర దృష్టి తో చూడటం పరిపాటి. మంచినీళ్ళ బావి దగ్గర స్వయంగా నీరు తోడుకోవడానికి లేదు. ఈమె బాధ్యత, ఇంటి లొ వంట చేసి, తండ్రికీ, సోదరులకూ వడ్దించడం. వంట చేయడానికి ఏమీ ఉండదు కాబట్టి, కనీసం కడుపునిండా నీళ్ళయినా తాగడానికి మంచినీళ్ళకు వెళ్ళీ, బావికి కాస్త దూరంలో మిగిలిన నిమ్న జాతి స్త్రీల తో, వారికి కూడా కాస్త ఎడంగా కూర్చుని, ఏ పుణ్యాత్ముడో, దయతలచి, ఒక కడివెడు నీళ్ళు తోడి వీళ్ళకు పోస్తే సరి. లేకపోతే, ఆ నీళ్ళు కూడా దక్కవు. బావిని వీరు తాకడానికి లేదు. మౌనంగా ఎండలో ఎదురుచూడటమే వీరి పని. <br /><br />బాఖా తమ్ముడు కొంచెం పనిదొంగ. అందుకే, బాఖా, తండ్రి పని తలకెత్తుకుని వొళ్ళు చూసుకోకుండా ఈ పారిశుద్ధ్యపు పని చేస్తూనే, తన తోటివాళ్ళతో హాకీ ఆడటం కోసం మనసులోనే కలలు కంటూంటాడు. బాఖా కంటోన్మెంటు లో జవాల్న లెట్రిన్లు తుడుస్తూన్నప్పుడు అతనికో మంచి సిపాయితో పరిచయం కలుగుతుంది. బాఖా కు ఒక హాకీ కర్ర ని ఇస్తానని ఆ సిపాయి ప్రమాణం చేస్తాడు. బాఖా లాంటి అంటరానివాడు, ఈ సిపాయి ఏ పాత హాకీ కర్రనొ ఇస్తాడని భావిస్తాడు, తీరా ఆ సిపాయి సరికొత్త హాకీ కర్ర ని ఇచ్చేసరికి, బాఖ కు నమ్మశక్యం కాక, కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతాయి. ఆశ్చర్యంతో మాట రాదు. మనుషుల్లో ని ఆ మాత్రం కరుణ ని ఏనాడు ఎరిగి ఉండని అతని హృదయం ఆ ఆప్యాయ బహుమతి ని చూసి ఆనందంతో తన్మయమవుతుంది. <br /><br />Untouchable అంతా బాఖా జీవితంలో ఒక రోజు గురించి వివరిస్తుంది. ఈ ఒక్క రోజు చాలు. అంటరానితనం ఎంత హేయమైనదో పాఠకుడు అర్ధంచేసుకోవడానికి. బాఖా కళ్ళతో ప్రపంచాన్ని చూడటం, ఆ జీవితాన్ని జీవించడం - ఎంత కష్టమో తెలుసుకోవడానికి. అద్దంలో మన సమాజాన్ని చూసుకోవడానికి, సిగ్గుపడటానికి, ఈ పద్ధతులను నిరశించి, గాంధీ సృజించిన హరిజన పదం - ఎంత గొప్పదో అర్ధం చేసుకోవడానికి. <br /><br /><br />కధలో హరిజనుల గురించి, అంటరాని, వెనుకబడిన కులాల వారిని ఆకర్షించడానికి చూసే ఇతర మత ప్రచారకులను, కొత్త (కధా కాలం నాటికి) శౌచ్య విధానాల (శుభ్రపరచేందుకు మనుష్యుల ప్రమేయం లేని) ప్రచారం గురించి యోచనా - ఇవన్నీ ఆసక్తికలిగిస్తాయి. <br /><br />వివిధం గా బాఖా లాంటి హరిజనుల జీవితాల్ని పరిచయం చేస్తూ, మానవత్వ భావనను విరజిమ్మే అన్ టచబుల్ ని తప్పకుండా చదవండి. <br />టపా ఇన్నాళ్ళకి రాయడానికి స్ఫూర్తినిచ్చిన సత్యవతి గారికి ధన్యవాదాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2834460396802588495?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-25122834306336266292010-10-06T18:32:00.003+01:002010-10-06T18:54:52.087+01:00<em><strong>TATA SKY </strong></em> - Very timely and to the point. <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XB3-abA2cCk?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XB3-abA2cCk?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><em><strong>Nestle Munch </strong></em> - Vijender is rocking. <br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kVL9W60wops?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kVL9W60wops?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><em><strong>AXIS BANK </strong></em> Axis Bank has been the largest banker for Ind Army and now facing competetion from ICICI. <br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9MbpNqPbqF0?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9MbpNqPbqF0?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><em><strong>Cadburys Five Star Bar</strong></em> - Stupid ?! Not at all. <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jIR3UNSED5E?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jIR3UNSED5E?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2512283430633626629?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-21780899886997385852010-09-28T18:37:00.004+01:002010-09-28T19:23:13.924+01:00'నో కా బ్లా స' సూపరు హిట్టు పోస్టు అయింది. ఎడారిలో ఒయాసిస్సులా - బీటలు వారిన భూమి మీద లేలేత వాన చినుకుల్లా, ఆకలితో అలమటిస్తున్న పేదవాడికి పంచభక్ష్య పరమాన్నం లా (అ..క్ష..రా..లా..) 40 కామెంట్లు ఇప్పటివరకూ ! గడ్డిపూలు కళకళ్ళాడాయి. అయితే, నేనింత దాకా రిప్లయి సమాధానం ఇవ్వనందుకు సభ్యులు క్షమించాలి. బుల్లెమ్మ కి కుంచెం అనీజీగా వుంటేనూ, రెండ్రోజులు ఇటు తొంగి చూళ్ళేదు. కానీ, ఆఫీసులో ఎపుడైనా కామెంట్లు వచ్చేయో లేదో చూడటం, ప్రచురించుకుని మూడొందల ముప్పయి నాలుగోసారి మురిసిపోవడం వగైరా బాగా జరిగాయి. <br /><br />మొదటగా - వ్యాఖ్యానించిన అందరికీ పేరు పేరునా ధన్యవాదాలు. నేనస్సలు ఎక్స్పెక్ట్ చెయ్యలేదు. మొదటి వ్యాఖ్య భాస్కర రామిరెడ్డి గారికి చాలా వినమ్ర నమస్కారాలు. సత్యం వచించారు. <br /><br />సభ్యత్వం కోసం చాలా మంది బ్లాగర్లు పోటీ పడ్డారని చెప్పడానికి పట్టలేనంత ఆనందిస్తున్నాను. <br /><br />కానీ, నా నో.కా.బ్లా.స పోస్టు కే చాలా వ్యాఖ్యలు వచ్చినందుకు దీని 'వెరీ స్పిరిట్' కి అన్యాయం జరిగిందని కూడా పలువురు అభిప్రాయపడ్డారు. <br /><br />నేనే, ఎవరి బ్లాగు లోనూ కామెంటనని కూడా చీవాట్లేసేరు. <br /><br />నా బ్లాగు లోనే కామెంట్లకి సమాధానం ఇవ్వానని కూడా మిత్రులు తలంటారు. <br /><br />శరత్ గారు పదవి ఇమ్మన్నారు. <br /><br />పద్మ గారు 'కామెంట్లొస్తేనే బాధ ! రిప్లయి ఇవ్వాలి !' అని Absolute Truth వచించారు. <br /><br />కొన్ని అర్ధం కాని అభిప్రాయాలు (ఆడవాళ్ళకి ఎక్కువ కామెంట్లు వస్తాయి-ఆకాశ రామన్న) వగైరాలు కూడా ఉన్నట్టు తెలుసుకున్నాను. <br /><br />టెంప్లేట్ గురించిన సూచనలు స్వీకరించాను. పూర్తిగా అమలు చెయ్యడానికి కుస్తీ పట్టాలి వీలును బట్టీ. <br /><br />మొత్తానికి అసలు మొదలంటూ పెట్టాను కాబట్టి, దీన్లో సభ్యత్వం కోరుకున్న వాళ్ళందిరికీ, విత్ డ్యూ వెరిఫికేషన్, ఫ్రీ సభ్యత్వం ఇచ్చేస్తున్నా. ఇచ్చేస్తున్నా. సభ్యత్వ రుసుము ఏమీ లేదు.<br /><br />సుజాత గారి లాంటి సానపెట్టిన వజ్రాలకు (పాప్యులర్ బ్లాగర్లకు) గౌరవ సభ్యత్వం ఇద్దామనుకుంటున్నా. వీళ్ళ దగ్గర మనం ట్యూషన్ లో చేరొచ్చు. ఆస్పత్రిలో చేరి, బాగుపడి ఇంటికొచ్చేసే రోగుల్లాగా, మనం ఈ సంఘంలో చేరి, అధ్వాన్నత నుంచి, ధన్యత కి ప్రయాణం చేసి, ఇంకా, బ్లాగ్ లోకంలో పైకి, పైపైకి చేరి, బోల్డన్ని పేరు ప్రఖ్యాతులు గడించేద్దాం. కామెంట్లే ప్రమాణం కాదని కూడా ఒట్టేసుకుందాం. (ఓథ్ / OATH అన్నమాట) శరత్ గారి పదవి సంగతి కేబినెట్ తో చర్చించి నిర్ణయిస్తా. మితృలు బులుసు సుబ్రమణ్యం గారు మాంచి పేరు (కాలే బ్లాస) సూచించారు. దీన్నీ కేబినెట్ కమిటీ కి పంపించా. చూద్దాం. (ఇంతకీ కాబినెట్టులో ఏమీ లేదు. ఖాళీ!) సరే ! ఇంక ఆపుతా ! <br /><br />నిజాయితీగా, నాకేం కార్యాచరణ గురించి ఐడియాలు లేవు. ఏదో సరదాకి టపాయించేను. అందరూ సరదాగా వ్యాఖ్యానించడం కూడా చాలా బాగా అనిపించింది. బుల్లెమ్మ ఫిట్ అయ్యాక, తప్పకుండా దీని గురించి కొంచెం సమయం, ఎనర్జీ, (శాయశక్తులా) ప్రయత్నిస్తాను. <br />నో.కా.బ్లా.స. కు సంఘీభావం తెలియచేసిన అందరు మితృలకూ, హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2178089988699738585?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-91097860076093347602010-09-24T18:51:00.007+01:002010-09-24T19:38:57.691+01:00హలో ఎవ్రీబడీ ! బ్లాగుల్లో ఈ మధ్య ఎక్కువగా నడుస్తున్న ట్రెండ్ ని చూసి నాకూ ఓ పెద్దగా పనికిరాని ఆలోచన వచ్చింది. <br /><br />ఈమధ్య బ్లాగర్లు జట్ట్లు జట్ట్లుగా, ఊర్ల వారీగా, ప్రాంతాల వారీగా, రక రకాల భావసారూప్యాల వారీగా,వృత్తుల వారీగా, వ్యాపకాల వారీగా, కామెంట్ల వారీగా బ్లాగర్ల సంఘాలు తెరవడం, (ఆ తరవాత ఏమి జరుగుతుందో నాకూ తెలీదు - with few exceptions though) - ఫాలో అప్ చేసుకోవడం వగైరా బాగా నడుస్తోంది కాబట్టి నేనూ ఒక బ్లాగర్ల సంఘం తెరుద్దామని మధ్యాన్నం పగటి కల తర్వాత నిశ్చయించుకున్నాను. అదే ఈ <strong>'నో.కా.బ్లా.స.'</strong> అనగా - నో కామెంట్ల బ్లాగర్ల సంఘం. అంటే ఈ బ్లాగర్లు ఎక్కడా ఏమీ కామెంటరని కాదు. అస్సలు కామెంట్లు రాలని టపాలు రాయటమే వీళ్ళ ప్రత్యేకత ! అనగా కామెంటు పెట్టే అవకాశం తమ తమ బ్లాగుల్లో ఇచ్చినా కూడా పెద్దగా వ్యాఖ్యలు రానివాళ్ళు ఈ సంఘం లో వీజీ గా చేరొచ్చు. <br /><br />బ్లాగు మొదలు పెట్టిన కొత్తలో ఉండే ఉత్సాహం ఇప్పుడు లేదు. ముఖ్యంగా, ఈరోజే ఎవరో బ్లాగులో చదివినట్టు - కొట్టు తెరిచిపెట్టి బేరాల కోసం ఎదురుచూసే టైపులో - పోస్టు రాయడం, ఆ వచ్చే ఒకటీ, అరా లేదా సున్నా వ్యాఖ్యల కోసం కళ్ళల్లో వొత్తులు వేసుకొని ఎదురు చూడటం - వగైరాలు నా ఒక్కరికే సొంతాలు కావేమో అనిపించింది. <br /><br />ముఖ్యంగా నేను ఎంతో మనసు పెట్టి రాసిన కొన్ని టపాలకు (నా సొంత రేటింగు ప్రకారం - కొన్ని పుస్తక పరిచయాలు) రాలని చెప్పట్లు, కొన్నాళ్ళకి నాకే స్టుపిడ్ అనిపించే ఇంకో రకం టపాలకు భలే వినిపిస్తాయి. ఒక సారి సుజాత గారిని టిప్స్ కూడా అడిగినట్టు గుర్తు. కానీ సలహాలని కేష్ (వ్యాఖల / పాపులారిటీ రూపంలో) చేసుకోవడంలో ఘోరంగా విఫలం అయ్యాను. <br /><br /><br />కారణాలేమైనా కానీ, చాన్నాళ్ళ నుంచీ బ్లాగు రాసినా, అందులో సంగతి లేక సగం, ఇంకో సగం నాకు తెలీని కారణాల వల్లనూ, నా సేల్స్ గ్రాఫ్ (Comments) ఇన్ని సంవత్సరాలనుంచీ, దారిద్ర్య రేఖ కు (కనాకష్టం గా 3-4 వ్యాఖ్యలకు) దిగువునే ఉంది గాబట్టి, నానూ ఒక ఐ.కా.స పెడతాను. <br /><br /><br />చేరబోయే వాళ్ళు కామెంటు చెయ్యక్కర్లేదు. ఇంతకీ నా 'నో.కా.బ్లా.స.' / 'ఐ.కా.స' నియమాలు ఏమిటంటే, ఏమి రాసినా కామెంట్లు రాని బ్లాగర్లకు దీన్లో సభ్యత్వం ఇస్తాం. (ను!) అదేంటో, మనం పోస్టు పెట్టిన్రోజే, కూడల్లో ట్రాఫిక్ ఎక్కువయి, మనం అట్టడుక్కి తరవాత పేజీ నుంచీ బైటికీ - అయిపోయి బహుసా కామెంట్లు రావట్లేదు అనుకునే వాళ్ళకు కూడా సాదర ఆహ్వానం. <br /><br />ఇతరుల దృష్టి లో పడాలని ఎంతగా ప్రయత్నించినా, కొన్ని రకాల వ్యక్తిగత, వృత్తి పరమైన కారణాల మూలంగా బ్లాగ్లోకంలో ఒంటరి గా ఫీలయిన వాళ్ళకు గౌరవ సభ్యత్వం అందచేస్తాము (ను!). సెక్స్, రాజకీయాలు, కుట్రలు, తవిక, గాసిప్, వార్తలూ, సినీమా, మతం - ఇలా జనాల్ని ఆకర్షించే అత్భుత విషయాల మీద అనర్గళంగా రాసే ప్రతిభ లేని వాళ్ళకు ప్రాముఖ్యత ఇవ్వొచ్చు. ఈ సంఘం లో ఎవరు & ఎందరు చేరబోతున్నారో చూసి, దానిబట్టి మిగతా కార్యాచరణ అంటే మీటింగులూ వగైరా ప్లాన్ చెయ్యబడుతుంది. <br /><br />ఈ టపా చదివి విచిత్రంగా పెట్టిన మీ మొహాల మీదుగా జూం చేసిన క్లోసప్ షాట్ మీద భయంకరమైన రాంసే బ్రదర్స్ తరహా నేపధ్య సంగీతంతో - <br /><br /><br /><br />బ్రేక్.<br /><br /><br />----<br /><br /><br />------<br /><br /><br /><br />-------- {మళ్ళీ కలుద్దామా.. ప్లీజ్ ? }<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-9109786007609334760?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-85019488594920581962010-09-22T14:28:00.014+01:002010-09-22T15:42:42.737+01:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TJoVz74JX3I/AAAAAAAACNo/v4okZd3osqg/s1600/Mayabazar.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 243px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TJoVz74JX3I/AAAAAAAACNo/v4okZd3osqg/s320/Mayabazar.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519748275286663026" /></a><br />మాయాబజార్ - అశేష తెలుగు సినీ అభిమానులకు కొంగుబంగారం. వీళ్ళూ, వాళ్ళూ, పెద్దలూ, బడుగులూ, పిల్లలూ, పిడుగులూ అని లేదు. ఎవర్ని కదిలించినా మాయాబజార్ వాళ్ళ అభిమాన చిత్ర రాజం అని చెప్పక తప్పరు. ఎన్నో సన్నివేశాలూ, మనసుకు హత్తుకుపోయే సంభాషణలూ, మన బాల్య జ్ఞాపకాలతో పెనవేసుకుపోయిన అబ్బురపరిచే నృత్య సగీత మాయా విశేషాలు. <br /><br />నేను స్కూల్లో ఉన్నపుడు చూసాను, సినిమాలో రాక్షసుల ఎటెండెన్సు తీసుకోవడం. 'పేర్ల పట్టిక' తీసి చిన్నమయ వాళ్ళ హాజరీ తీసుకోవడం. బాకా ఊదగానే funny రాక్షసుల ఫాలిన్ కావడం (వరుసలో నించోడం). <br />చిన్నమయ పేరు పేరునా పిలుస్తాడు. <br /><br />''దుంధుభీ''<br />'అయ్యా !' - (ఎస్స్ సార్) <br /><br />''ధుంధువా ''<br />''హై గురూ ''<br /><br />'ఉగ్రా - పగ్రా - గగ్గోలకా - గంద్రగోళకా' - అందరూ పలుకుతారు 'వై గురొ' , 'జియా' - అంటూ !.. ఆఖర్ని 'లబూ జంబూ - అని రెండుసారులు పిలిస్తే గానీ రారు ఆవలించుకుంటూ ఈ లంబూ జంబూ ! <br /><br /><br />'బాగా చౌవుకున్నారో మీకు వాక్శుద్ధి చేస్తాను. లేదా ఘటోత్కచుల వారు వచ్చి మీకు దేహ శుద్ధి చేస్తారు' - అంటాడు చిన్నమయ ! ఈ సన్నివేశమనే కాదు.. వివాహ భోజనంబు నుంచి, లాహిరి లాహిరి దాకా, మధురమైన నేపధ్య గానాలు - (నేను ఇప్పటికీ మా బుల్లెమ్మ అన్నం తినకపోతే అటు తంతాం, ఇటు తంతాం తంతాం తంతాం తంతాం అంటే ఏమర్ధం అవుతుందో భలే నవ్వుతుంది) - ఎన్నని నెమరు వేసుకోగలం? అన్నీ పసందైనవే ! <br /><br />ఈ డైలాగులు - ఈ సినిమా సృజించిన బోల్డన్ని కొత్త తెలుగు పదాలు - ప్రస్తుతం మన పత్రికల వాళ్ళు ఎక్కువగా ఎత్తుకుపోయినా, చాలా మటుకూ మన జీవితాల్లోకీ 'పరవేశించాయి'. <br /><br />ఉదాహరణ కి - 'అసమదీయులు', 'తసమదీయులు', 'వీర తాడు' - మొదలయినవి. <br /><br /><br />ఈ సినిమాని చదివితే ఎలా వుంటుందో అని అవిడియా తట్టినట్టుంది ! 2007 లో మాయాబజార్ స్వర్ణోత్సవ సంవత్సరం సందర్భంగా రావికొండలరావు రచించగా ఆర్కే బుక్స్ వారు అచ్చొత్తారు. వెల : నూర్రూపాయలు. విశాలాంధ్రా లో దొరుకుతాయి. చాలా పాత న్యూస్ ! బ్లాగర్లు అంటే చాలోటి మంది పుస్తకప్రియులు కాబట్టి, అందునా మాయాబజార్ కున్న అపారమైన జనాకర్షణా సామర్ధ్యం తెలిసిందే కాబట్టి, పుస్తకం (Subject) గురించి పెద్దగా పరిచయం చెయ్యక్కర్లేదు. <br /><br /><br />మాయాబజార్ గురించి, చాల సమాచారం అందుబాటు లో ఉంది. ముఖ్యంగా కలర్ మాయాబజార్ విడుదల కు ముందు ప్రచార సాధనాల్లో హోరెత్తిన సమాచారం ఇంకా పచ్చిగానే వుంది. ఒక 'చందమామ' లా - 'మాయాబజార్' - ఓల్డ్ వైన్ లా పాతబడే కొద్దీ రుచి గా, వయసు పెరిగిన కొద్దీ గ్లామరస్ గా, క్రేజ్ పెంచుకుంటూ వస్తూంది. <br /><br />కాబట్టి - ఈ పుస్తకం లో ప్రస్తావించదగిన అంశాల గురించి టూకీ గా : <br /><br /><br />సినిమాని నవల రూపంగా చదవడం కొత్త పద్ధతి కాపోయినా, ఇదో కొత్త (శాస్త్రీయమైన) అనుభవం. ముందుమాట నాటకీయంగా లేకుండా చాలా ఇంఫర్మేటివ్ గా, సౌకర్యవంతంగా మొదలయింది. సినిమా గురించిన సమాచారంలో - ఈ కధను ఆధారంగా చేసుకుని వివిధ భాషల్లో, మూకీల కాలంలో తయారయిన రక రకాల సినిమాల గురించి ప్రస్తావించారు.<br /><br />సినిమా స్క్రీంప్లే - పాటలు, పద్యాలు - ఫోటోలు, స్కెచ్చులూ, తెర వెనుక కబుర్లూ - డీటైల్స్ తో సహా - రమ్యంగా అల్లారు. స్కెచ్చులు - సినిమా ని మన కళ్ళ ముందు వుంచడానికి దాని ప్రస్థానంలో ఉన్న రక రకాల నిచ్చెన మెట్లను - వాటి వెనుక దాగున్న నిబద్ధత, నిజాయితీ, శ్రమను, తెర మీదికిసన్నివేశాల్ని స్పాట్ లెస్ గా తీసుకు రావడానికి నటీ నటుల ప్రతిభ, సాంకేతిక నిపుణుల ప్రతిభ - ఇలా అన్నిట్ని, కళ్ళ ముందు వుంచుతాయి. <br /><br /><br />మూస పోసిన సినిమా ఫార్మ్యులా లు, సినిమా కీ, సమాజానికీ ఉన్న బాదరాయణ సంబధం, సినిమా ని చూసి సమాజం పాడవుతుందా, సమాజం సినిమాని చూసి తగలడిందా అంటూ సాగే జీడిపాకం చర్చలూ - పెరిగిన సాంకేతిక విలువల నేపధ్యంలో నీరసించిపోయిన కధ నీ - చూసి చూసి విసిగెత్తిన ఈ తరం కూడా కలర్ మాయా బజార్ ని ఆదరించడానికి సినిమా నిస్సందేహంగా లో వినోదాత్మకత, ఎప్పటికపుడు ఫ్రెష్ గా అనిపించే కధా ముఖ్య కారణం కావచ్చు. <br /><br />ముగించే ముందు - <br /><br />ఎస్.వీ.రంగారావు ఇంట్రడక్షన్ సీన్ - (ఇప్పటి దర్శకులైతే, మొదట చెప్పులో, బెల్టో దగ్గర్నుంచీ మొదలు పెట్టి - గాలీ, తుఫాను ల్లో సారు వారు పెట్టే అడుగు మీద కేమెరా ఫోకస్ చేసే వాళ్ళెమో) - సినిమాలో నేను ఇప్పటికీ చాలా ఇష్టపడే సీన్ - కధలో ట్విస్టు ఇక్కడే కదా మొదలయ్యేది ! <br /><br />ఆ పద్యం - <br /><br />అష్ట దిక్కుంభి కుంభాగ్రాలపై మన <br />శుంభ ధ్వజము గ్రాల చూడవలదె !<br />గగన పాతాళ లోకాలలోని సమస్త <br />భూత కోటులు నాకె మ్రొక్కవలదె !<br />ఏ దేశమైన నా ఆదేశముద్ర పడి <br />సంభ్రమాశ్చర్యాల జరుగవలదే <br />'హై హై ఘటోత్కచ' 'జైహే ఘటోత్కచ' <br />అని దేవగురుడె కొండాడవలదె ! <br /><br />ఏనె ఈయుర్వినెల్ల శాసించవలదె <br />ఏనె ఐశ్వర్యమెల్ల సాధించవలదె <br />ఏనె మన బంధు హితులకు ఘనతలన్ని <br />కట్ట పెట్టిన ఘనకీర్తి కొట్టవలదె ! <br /><br />- ఏమో - నాకీ పద్యం 'మాయా బజార్' సినిమాకి కూడా సూట్ అయినట్టు అనిపిస్తుంది. ఇలాంటి పద్యాల (పాటలయితే పాపులరే !) కోసమైనా ఈ 'మాయా బజార్ ' సినిమా నవల్ని చదవాలి.<br /><br />దీన్ని మాయా బజార్ అభిమానులయితే తప్పకుండా లైబ్రరీ లో వుంచుకోవాలి. ఎందుకంటే 'వివాహ భోజనంబు !' పాట పూర్వాపరాలు - దీని 'మెక్సికన్ మెర్రీ గో రౌండ్' మూలం కధా కమామీషూ, ఇతర రసవత్తర విషయాలూ తెల్సుకోవద్దూ ?! పాత పాత పోస్టర్లు చూడొద్దూ ? 'రాజ్యాలు పోతేనేం ? ప్రతాపాలెక్కడికి పోతాయ్?' అని నిష్ఠూరాలాడొద్దూ ? సున్నిత హాస్యం, లలితమైన దృశ్యం, మధుర సంభాషణలు - తరచి తరచి గుర్తు చేసుకోవడానికి ఇదో గ్రేట్ ఐడియా !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-8501948859492058196?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-33783417322668904652010-09-15T18:22:00.006+01:002010-09-15T19:04:31.490+01:00నిజానికి వెతుకుతున్న వీడియో దొరకలేదు. 'యెటకారం.కాం' అని ఒక చిన్న స్పూఫ్ తరహా వీడియో - ఏ టీవీలోనో గుర్తులేదు.. చూసి చాలా ఇష్టపడ్డాను. ప్రధానంగా తెలుగు టీవీ పాలిటి చెత్తెస్ట్ యాంకరు కం ప్రొడ్యూసర్ - ఓంకార్ మీద స్పూఫ్లు ప్రత్యేకంగా చెయ్యడం ఈ యెటకారం.కాం ఎజెండా. ఇక్కడ ఆ 'సృజనాత్మకత' ని మెచ్చుకోవాలి. <br /><br /><em>''ఆట''</em> అనే రియాలిటీ డాన్స్ ప్రోగ్రాం కి యాంకరింగ్ చేసి, అంతకు ముందు ఆదిత్య టీవీ లో మ్యూజిక్ వీ.జే గా అపార అనుభవం, టీనేజి అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిల్లో భయంగరమా ఫాలోయింగూ సంపాయించిన ఓంకార్, తెలుగు టెలివిజన్ కోసం చాలా కార్యక్రమాలు స్వయంగా నిర్మించారు, యాంకరింగ్ చేసారు. ఇలాంటి టెలివిజన్ సెలిబ్రిటీ ని టార్గెట్ చెయ్యడం కొద్దో గొప్పో సాహసమే ! <br /><br />యెటకారం.కాం నిర్మించిన వీడియో/టీవీ బైట్ లలో ప్రముఖంగా చెప్పుకోదగ్గది, ఆట పై వెటకారంగా చేసిన వీడియో ! 'ఆట-n' అనే కార్యక్రమం, దాన్లో పాల్గొన్న డాన్సర్లూ, మెంటర్లూ, వాళ్ళ పనికిమాలిన పోట్లాటలూ, (మరి అది రియాలిటీ షో - రియల్ అనిపించేలా కార్యక్రమం మొదలు నుంచీ చివరి దాకా కావాలని ఒకర్నొకరు తిట్టుకు చచ్చే జడ్జీలూ, మెంటర్లూ !), వీటి మీద చాలా వెటకారం గా స్పూఫ్ ఈ స్పూఫ్ వీడియో సాగుతుంది. నిజానికి ఆ వీడియోని ఇక్కడ పెట్టుంటే, చాలా మందికి నచ్చి వుండేది. <br /><br />ఈ వీడియో ఆ 'ఆట' ఆణిముత్యం కాదు గానీ, just, యెటకారం.కాం గొప్పదనాన్ని తెలియచెప్పడానికి పోస్ట్ చేస్తున్నాను. ఈ వీడియో లో(/ల్లో ) ఓంకార్ లా నటించిన అబ్బాయికి నా బ్లాగ్ ముఖంగా అభినందనలు. తొణక కుండా, బెణకకుండా ఓంకార్ లాంటి వ్యక్తిని ఇమిటేట్ చెయ్యడం చాలా కష్టం అని నా ఫీలింగ్. ఆట మీద 'యెటకారం.కాం' వీడియో దొరికితే ఇంకో సారి పంచుకుంటాను.<br />ఈ రోజుకి మాత్రం ఈ వీడియో ని చూసి నవ్వుకోండి. <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rGctpx75new?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rGctpx75new?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3378341732266890465?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-17526929148814477172010-09-11T15:14:00.002+01:002010-09-11T15:43:48.102+01:00ఈద్ కా చాంద్ చాలా బావుంటుంది అని ఒక ప్రధ ! ఈ రోజు ఆకాశం కేసి చూద్దామంటే, భయం. ఆకాశానికి కావాలని మొహం చాటెయ్యడం, నాలాంటి వినాయకుడి కధ నమ్మేవాళ్ళకి బాహా అలవాటు. అలా అని రోజూ చుక్కలు లెక్కెడతామని కాదు.. కానీ, ఈద్ రోజూ, కార్తీక పౌర్ణమికీ, శరన్నవరాతృలప్పుడూ, ఆకాశం, చందమామా, వాళ్ళ వైఫులూ అంటే, కుంచెం ఉబలాటం కలుగుతుంది. <br /><br />కానీ ఈ సారి వాళ్ళకి ఈద్ ముబారక్ అయితే, మనకి 'డాం డమారుక్' అయింది. చందృణ్ణి చూడ్డానికి కుదరదు. మనసు లాగుతుంది. కాబట్టి కాలక్షేపానికి ఇంకో సోర్సు వెతుక్కోక తప్పదు. టీ.వీ. బోరు కాబట్టి, చక్కగా ఇంటర్నెట్ పై పడ్డాను. <br /><br />ఎప్పుడో జయా టీవీ లో అనుకుంటాను శ్రీమతి విశాఖా హరిజి గారి హరికధ విన్నానేమో - ఒక్క ముక్ఖ అర్ధం కాకపోయినా, చాలా ఎంజాయ్ చేయటం మంచి అనుభూతి. అసలు తామిళ్ వాళ్ళ హరి కధ ఎంత బావుంటుందో ! అనిపించింది. <br /><br />మన టెల్గూ హరికధ కొంచెం ఎక్కువ గా జనాల్లోకి చొచ్చుకుపోవడానికనుకుంటాను.. పిట్టకధలూ, గెంతులాటలూ - ఇలా క్లాసికల్ చిత్రాన్నుంచీ, పక్కకు జరిగినట్టు నా అనుమానం. హరికధా పితామహులు చాలా మంది ఎన్నో రకాలుగా ఈ కళ ను ప్రభవిల్లజేస్తూ ఉండొచ్చు గాక. కానీ విశాఖా హరి లాంటి 'కొత్త తరాల్ని ' కూడా కలుపుకు పోతూనే, స్వచ్చంగా, మోడ్రన్ గా, క్లాసికల్ గా, గౌరవనీయంగా, ఒక పాప్ కచేరీలా ఆడియన్స్ ను మంత్ర ముగ్ధుల్ని చేసేది మాత్రం కొందరే ! <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-LQKwbtN8kQ?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-LQKwbtN8kQ?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />ఈ వీడియో చూడండి. <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/G4QT_FUedWY?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/G4QT_FUedWY?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />ఈ హరికధల్ని 'సంగీత ఉపన్యాసం అని అంటారంట. ఎప్పుడైనా టీవీలో కనపడితే మాత్రం, ఈ హరికధల్ని వినబుద్ధవుతుంది. ఈవిడకున్న అభిమాన గణంలో విశేషంగా బ్లాగర్లూ, యువతా వున్నారుట. <br /><br />'విశాఖా హరి' కార్యక్రమాల గురించి, ప్రత్యేకంగా బ్లాగులూ నడుస్తున్నాయి. ఈ వీడియోల్లో ఎందరు స్పెల్ బౌండ్ అయిపోయి వింటున్నారో చూడండి ! కచేరీ ల కన్నా విశాఖా హరి ప్రసంగాలు ఎక్కువ మంది ప్రక్షకులను ఆకర్షించడానికి తను చెప్తున్న / పాడుతున్న విషయం మీద ఆమెకున్న పాండిత్య ప్రతిభ, ఆ వ్యాఖ్యానం కారణం కావచ్చు. మనకూ ఏదయినా కచేరీ లో ఏ బాలమురళీనో పాటల్ని విడమర్చి చెప్తూ పాడుతూ మనల్నీ ఆ ఉత్కృష్ఠ భావ జలధిలో ఓలలాడిస్తుంటే ఎలా వుంటుంది ? <br /><br />తెలుగు హరికధ కూడా ఈ టమిళుల హరికధ లాగా స్టాండర్డ్ ని పెంచుకుని, కొంచెం రూపాంతరం చెంది, ఎక్కువ మంది ప్రేక్షకులని ఆకర్షించేలా మారితే బావుంటుందేమో అని నా General (పామర) అభిప్రాయం. <br /><br />పాండిత్యం ప్రతిభా ఇప్పటికే తెలుగు పండితులకు భక్తీ చానెళ్ళలో, ప్రవచనాల్లో, కావ్య విమర్శల్లో బాగా పనికొచ్చింది. అసలు ఏ చాగంటి వారో సౌందర్య లహరి (అరటి పండు వొలిచినట్టు) చెప్తుంటే, వినే వాళ్ళు మామూలు హరికధా కాలక్షేపం టీవీలో వస్తే ఎందుకు ఇష్టపడరు ? తెలుగు వాళ్ళకి మ్యూజిక్ మీద అంతగా ప్రేమ లేకనా ? కధ అనే ప్రక్రియ ఇష్టపడకా ? ఏమో ! ఏమో ! మీరే చెప్పాలి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1752692914881447717?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-82704438481672836352010-09-11T04:26:00.002+01:002010-09-11T04:31:00.623+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TIr329DXJEI/AAAAAAAACM0/k6azHWYRjfA/s1600/ganesha1%5B1%5D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 292px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TIr329DXJEI/AAAAAAAACM0/k6azHWYRjfA/s320/ganesha1%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515493217142252610" /></a><br /><br />తొండము నేకదంతమును<br />దోరపు బొజ్జయు వామహస్తమున్,<br />మెండుగ మ్రోయు గజ్జెలును<br />మెల్లని చూపులు మందహాసమున్,<br />కొండొక గుజ్జు రూపమున <br />కోరిన విద్యల కెల్ల నొజ్జవై,<br />యుండెడి పార్వతీ తనయ!<br />ఓయీ గణాధిప ! నీకు మ్రొక్కెదన్.<br /><br />తొలుత నవిఘ్నమనుచు<br />ధూర్జటినందన ! నీకు మ్రొక్కెదన్<br />ఫలితము సెయుమయ్య నిను <br />ప్రార్ధన చేసెదనేకదంత! నా <br />వలపటి చేతిఘంటమున <br />వాక్కున నెప్పుడు బాయకుమీ<br />తలపున నిన్ను వేడెదను<br />దైవ గణాధిప! లోకనాయకా !!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-8270443848167283635?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-30679324778575934442010-09-09T18:15:00.000+01:002010-09-09T18:16:56.585+01:00టాంక్ బండ్ సన్నని నడుంచుట్టూ చెయ్యి చుట్టి<br />అందమైన నగర ముఖాన్ని దగ్గరగా తీసుకుని <br />ఆశలతో అలసమైన అబిడ్స్ కళ్ళలోకి చూసి<br />దీపాల వెలుతురు ప్రతిఫలించే చెక్కిళ్ళపై ముద్దు పెట్టుకో <br /><br />సిగలో నౌపహాడ్ నాగరం తళుక్కున మెరుస్తుంది<br />బంజారాహిల్స్ వక్షోజాలుద్రిక్తంగ చలిస్తాయి<br />అలా అలా నైలాన్ చీరకింద మెత్తని గాగరాలో <br />సికిందరాబాద్ జఘనోరు సౌందర్యం నిన్ను కవ్విస్తుంది. <br /><br />వేలవేల బార్లలో కొన్నివేల నిషాగీతాలమధ్య <br />బాళిగొలిపే జవరాలి నృత్యం పరవశింప చేస్తుంది. <br />ఓరగా తెరచిన జనానాల తలుపులలోంచి <br />ఉండి ఉండి నిలవగాలి వస్తుంది<br />హుసేన్ సాగర్ మీద ఒలికిన వెన్నెల లోంచి <br />ఒక విరహిణి మధు విషాదగాధ వినిపిస్తుంది.<br /><br />వాడినపువ్వుల వాసన వేడివేడి పాదాలకు తగులుతుండగా<br />రోడ్లమీద అజ్ఞాతకామం ప్రతిరోజూ రాత్రి ప్రవహిస్తుంది. <br />తెలుగువాళ్ళ తెలివిలేనితనం ధోవతి కుచ్చెళ్ళతో పాటు మోటుగా<br />యం.యల్.ఏ.క్వార్టర్స్ దగ్గర యెబ్బెట్టుగా జీరాడుతుంది. <br />దర్బారులో సిగ్గుల్నీ, వగల్నీ ఒలకబోసే నెరజాణతనం నుండీ <br />దాపరికంలేని పారిశ్రామిక నాగరికతా నగ్నత్వంలోకి <br />ఎదుగుతూన్న నగరసుందరిని ఒదులొదులుగా కౌగలించుకో <br />మదం, మదం, మృగమద పరిమళం మత్తెక్కిన కన్నుమూతలో <br />పెట్రోలు వాసన ఫెళ్ళుమని తగిలి ఉలిక్కి పడతావు. <br /><br />మూసీనది ముతకశృంగారాన్నే, పాపకశ్మలాన్నీ<br />మౌనంగా, దీనంగా మోసుకుపోతూ వుంటుంది, <br />ముసలిగద్ద చార్మినార్ మీద గత వైభవాన్ని తలుచుకుని<br />మూలుగుతూ ''మోసం!'' అని అరుస్తుంది. <br /><br />అయినా యౌవనం తగ్గలేదు, లావణ్యం తగ్గలేదు<br />మెహబూబ్ జిందాబాద్ ! <br />ఫ్యూడల్ రహస్యాల్ని నేటికి దాచుకున్న <br />పుండ్రేక్షు కోదండం హైదరాబాద్ ! <br /><br />-1956 <br />- దేవరకొండ బాలగంగాధర తిలక్ <br />(అమృతం కురిసిన రాత్రి కవితా సంపుటి నుండీ) <br /><br /><br />{హైదరాబాద్ మీద కవిత అనేసరికీ ఇంటరెస్టింగ్ అనిపించి..}<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3067932477857593444?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-49836200132875518572010-09-08T05:14:00.003+01:002010-09-08T05:21:04.770+01:00Note : This is my older post ! [Just remembering the olden days. ]<br /><br />ఇది మున్షీ ప్రేంచంద్ రచించిన చిన్ని కధ. హమీద్ అనే నాలుగేళ్ళ బీద పిల్ల వాడు - తన అమ్మమ్మ తో కలిసి ఉంటూ ఉంటాడు. 30 రోజుల పవిత్ర రోజా పాటించిన తరవాత తరవాత ఈద్ పర్వదినం వచ్చింది. వీధి లో అందరు పిల్లలూ బొమ్మలూ, మిఠాయిలూ కొనుక్కుంటున్నారు. పెద్దలు కొత్త బట్టలు కుట్టించుకుంటున్నారు. ఇంట్లో చిన్న చితకా వస్తువులూ కొనుక్కుంటున్నారు. చంకీలు ఉన్న తమ టోపీల చిరుగులు కుట్టుకుంటున్నారు. పండగ కాబట్టి చిన్న పిల్లలందరికీ వారి పెద్దలు ఈదీ (బహుమానంగా కొంచెం డబ్బు) ఇచ్చేరు. ఆ డబ్బుతో పిల్లలంతా బజారులో / ఈద్ సంత లో ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు. హమీద్ అమ్మమ్మ కడు బీదది, నిస్సహాయురాలైన వృద్ధురాలు! ఆవిడ పాపం హమీద్ కు 3 నయా పైసలు మాత్రం ఇవ్వ గలుగుతుంది. <br /><br /><br /><br />ఈద్ కోసం నిజానికి ఈ పిల్లల బేచ్ లో చాలా రోజుల నుండీ ప్లానింగ్ నడుస్తూ ఉంది. వీళ్ళంతా ఈదీ తో ఫలానా బొమ్మలు కొనుక్కుంటామనీ, ఇంకేదో చిరుతిండి కొనుక్కుంటామనీ కలలు కంటున్నారు. హమీద్ కు ఇవన్నీ కొనుక్కునే స్థోమత లేదు. మిగతా పిల్లల ముందు చిన్నబుచ్చుకుంటాడని అమ్మమ్మ ఎలానో మూడు పైసలు ఇచ్చింది. <br /><br /><br />వీటితో ఏమి కొనుక్కోగలడు ? ఏదీ మూడు పైసలకు రాదు. మిగతా పిల్లలు కొనుక్కున్న రక రకాల బొమ్మలు చూస్తూ, నిరుత్సాహ పడుతూ సంత లో ప్రతీ ఆట వస్తువ విలువా అడుగుతూ తిరుగుతూ ఉంటాడు హమీద్. ఉన్నట్టుండి వాడికి చిమ్మ్ టా (పట్టకారు / Tong ) అమ్మేవాడు కనపడ్డాడు. వెంటనే హమీద్ కు అమ్మమ్మ గుర్తొచ్చింది. హమీద్ కు ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నదల్లా ఆ ముసలి అమ్మమ్మే. ఆవిడ వంట చేసే టప్పుడు / రోటీలు చేసేటప్పుడూ, చేతితోనే రొట్టెలు పట్టుకు కాలుస్తూ ఉంటుంది. ఆవిడకు రొట్టెను పట్టుకునే ఆ పట్టకారు లాంటి చింటా లేదు మరి. <br /><br /><br />వెంటనే బేరం జరుగుతుంది. మూడు నయాపైసలకు చింటా ఇవ్వనంటాడు దుకాణదారు. అయితే, అంతకన్నా ఎక్కువ డబ్బు హమీద్ దగ్గర లేదు. నిరుత్సాహ పడి వెనుతిరిగి పోతున్న పిల్లవాడిని పిలిచి, ఎలాగో ఆ మూడు పైసలకే చింటా ఇచ్చేస్తాడు దుకాణదారు ! <br /><br />సంత నుండీ తిరిగి వస్తున్న హమీద్ ను మిగిలిన స్నేహితులు ఆటపట్టిస్తారు. బొమ్మలు కొనుక్కోమని డబ్బు ఇస్తే, చింటా కొంటావా అని ఏడిపిస్తారు. ఆ నాలుగేళ్ళ బుడ్డోడు మాత్రం ఈ వేళాకోళాలకు అదరడు - బెదరడు. పైగా తన చింటా అందరికన్నా గొప్ప ఆటవస్తువ అని, భుజం మీద పెట్టుకుంటే, గద అవుతుందనీ, విల్లు లా సంధిస్తే, విల్లు అవుతుందనీ.. ఇలా ఎలా కావాలంటే అలా దానితో ఆడుకోవచ్చని వాదిస్తాడు. <br /><br /><br />పిల్లలు - అమాయకులు. మొదట కాసేపు హమీద్ మాటలు నమ్మక పోయినా, కొంత సేపటికి తమ తమ బొమ్మలతో ఆడి, బోరు కొట్టి, వాళ్ళకి హమీద్ దగ్గరున్న చింటా ఆకర్షణీయంగా కనపడుతుంది. ఒక్కొక్కరూ.. 'ఒరే, నీకు నా బొమ్మ ఇస్తాను - కాసేపు నీ చింటా నాకివ్వరా..!' అని అడుగుతూ.. ఎక్స్చేంజ్ చేసుకుని చింటాతో ఆడుకుంటారు. మొదట<em> టాం సాయర్ చచ్చిన ఎలకని ఇవ్వడానికి బెట్టు చేసినట్టు</em> కాసేపు బెట్టు చేసినా... చింటా ఇచ్చి, తను ముచ్చట పడిన స్నేహితుల బొమ్మలతో తనూ కాసేపు ఆడుకుని తన సరదా తీర్చుకుంటాడు హమీద్. <br /><br /><br />ఇలా... సాయంత్రం ఇల్లు చేరేసరికీ, హమీద్ తన స్నేహితులందరి బొమ్మలతోనూ ఆడేసుకునుంటాడు. సరదాగా.. ఉల్లాసంగా ఇంటి సావిట్లోకి అడుగుపెట్టీసరికీ, తన కోసం ఆందోళన తో ఎదురుచూసిన అమ్మమ్మ..'ఇంత ఆలస్యమైందేమిరా.. ఈదీ తో కొన్న బొమ్మ ఏదీ ?' అని అరుస్తుంది. ఆవిడకి చింటా చూపిస్తే.. మొదట కోపగించుకుంటుంది. 'నీకు బొమ్మ కొనుక్కోమని డబ్బులిస్తే, ఇలంటి వస్తువ కొన్నావేమి రా?' అని విరుచుకుపడుతుంది. ఆవిడకి పాపం తల్లీ తండ్రీ లేని తన మనవడంటే, చాలా ముద్దు. ఎన్నడూ వాడి సరదాలు తీర్చగలిగే శక్తి ఆమెకు లేకపోయింది. ఈ ఈద్ కి ఎలా అయినా వాడికి ఏదో ఒకటి కొనిపెట్టాలని ఆమె తాపత్రయం. <br /><br /><br />వెంటనే.. 'నీకు చింటా లేదు కదా అమ్మమ్మా.. రొట్టెలు చేస్తున్నప్పుడు నీ చేతులు కాలడం నాకు తెలుసు. అందుకే ఈ చింటా నీ కోసం తీసుకొచ్చాను !' అని హమీద్ అనగానే, తన పట్ల మనవడికున్న ప్రేమకూ, అభిమానానికి నోట మాట రాక మ్రాన్ పడిపోయి, కొంత సేపటికి కన్నీళ్ళపర్యంతం అవుతుంది ఆ అమ్మమ్మ.<br /><br /><br />కధ నాకు గుర్తున్న మటుకూ స్థూలంగా ఇది. ఈ కధ నాకు మామూలుగా తెలియక పోను. నాకు హిందీ సాహిత్యం తో (లోగ్ లుగాయీ తరహా..) తో పరిచయం అంతంత మాత్రం. అయితే ఈ కధ ను ఎన్నో సంవత్సరాలు స్కూల్ టీచర్ గా పని చేసి రిటైర్ అయిన ఒక స్నేహితురాలు చెప్పారు. ఇది ఎప్పుడో 5 ఏళ్ళ క్రితం సంగతి. ఆవిడ, స్వతహాగా టీచర్ మరియూ మంచి పాఠకురాలు గాబట్టి ఈ కధను చిన్న పిల్లలకు చెప్పినట్టు, రసరమ్యంగా చెప్పారు. <br /><br /><br /><br />మున్షీ ప్రేంచంద్ రచించిన ఈ కధ (ఈద్ వస్తున్నది గాబట్టి గుర్తొచ్చింది. తప్పులు / మరచిపోవడాలూ ఉండొచ్చు ! కానీ హృద్యమైన ఈ కధని అందరితో పంచుకుందామని చెప్పానిక్కడ) ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఉపవాచకంగా స్కూలు పిల్లల కు చెప్పబడుతూంది. అసలు మంచి కధలు కావాలంటే, పిల్లల ఉపవాచకాలు వెదకడం మంచిది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4983620013287551857?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-47815893699452209512010-09-02T06:29:00.001+01:002010-09-02T06:46:41.760+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TH83x1RZSsI/AAAAAAAACKc/tgjCKl4QtOM/s1600/landscape.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 145px; height: 108px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TH83x1RZSsI/AAAAAAAACKc/tgjCKl4QtOM/s320/landscape.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512185798177934018" /></a><br /><br /><br /><br />జీవితంలో తెరలు తెరలుగా ప్రత్యక్షమవుతున్న భయాలను ఒక్కొటిగా ఛేదిద్దామని – నిర్వికారమైన మనస్తత్వాన్ని సాధిద్దామని, బుల్లెమ్మ తో కలిసి ఇంట్లోనే ఉండిపోదామనీ ఏవేవో కోరికలు ! <br /><br />ఒకటి కావాలంటే ఇంకోటి కోల్పోవడం అనే ఆటలో బాధ పడుతున్న మనసును జోకొట్టి, ధైర్యం సమీకరించుకుందామని లాలస ! ఈ ఆట బాగా ఆడాలనే కోరిక లో నన్ను నేనే ఓడించేసుకుంటానేమో అనే సందేహం ! <br /><br />ప్రస్తుతం ఇదీ నేను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4781589369945220951?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-50267413500748319112010-08-20T10:47:00.004+01:002010-08-20T13:11:58.071+01:00నిజంగా - ఈ రోజు ప్రపంచ దోమల దినం. 113 సంవత్సరాల క్రితం <em>సర్ రోనాల్డ్ రాస్</em> అనే బ్రిటిష్ ఆర్మీ డాక్టర్, (on 20 Aug) మలేరియా దోమ కాటు వల్ల వస్తుందని కనుక్కున్నాడు. ఈ సంగతి తెలియక ముందు మలేరియా వ్యాధి బారిన పడి మిలియన్లాది మంది జనం యుద్ధాలలో, ఇతరత్రానూ మరణించేవారు. మొదట మలేరియా నిలవ ఉన్న నీళ్ళ ద్వారా వ్యాపిస్తుందని భావించే వారు. కానీ సర్ రోనాల్డ్ రాస్ మాత్రం ఇది ఒక రకానికి చెందిన దోమ కుట్టడం వల్ల వ్యాపిస్తుందని నిర్ధారించేడు. ఆ సంబడానికి..ఇదే రోజున (ఇదే డాక్టరు) దోమల వల్ల వ్యాధులొస్తాయని కనుక్కున్నారని, ఈ రోజుని దోమల దినం గా జరుపుకుంటారంట ! <br /><br />అప్పటికి దోమల్లో, ఒకానొక రకం దోమని (ఏదయితే మలేరియాకు సంబంధించిన సూక్ష్మ జీవుల్ని తనలో మోస్తూ, కుట్టడం ద్వారా మనుషుల్లో వ్యాధికారక క్రిముల్ని మనిషిలో వొదుల్తుందో) కనిపెట్టి ఉండడం వల్ల రోనాల్డ్ రాస్ ఇంకో విచిత్ర ప్రయోగం కూడా చేసాడంట. మలేరియా రోగిని కుట్టిన దోమల్ని ఒక సీసాలో నీళ్ళతో సహా బంధించి, అవి చచ్చేదాకా ఎదురు చూసి, ఆ నీళ్ళను అతి కష్టం మీద లచ్మన్ అనే ఒక నౌఖరుకిచ్చి తాగమన్నాడంట. ఆ నౌఖరు కి 10 రోజుల దాకా ఎటువంటి జ్వర లక్షణాలూ కనిపించలేదు. ఆఖర్న కొంచెం జ్వరం, తలనొప్పి వచ్చినా, అవి ఫ్లూ కారణం గా వచ్చిందని పరిశోధన లో తేలింది. <br /><br /><br />20 ఆగస్ట్ 1897 లో మన పాత బేగంపేట్ ఎయిర్ పోర్ట్ దగ్గర్లో పరిశోధనా కేంద్రం లోనే <strong>ఆనోఫోలీన్</strong> రకం దోమ టిష్యూ లో మలేరియా సూక్ష్మజీవుల్ని మొదటిసారి చూసాడు రోనాల్డ్ రాస్. ఈ డిస్కవరీకి గాను 1902 లో నోబుల్ బహుమతి గెలుచుకున్నాడు. ఈయన - నోబుల్ గెలిచిన రెండవ వ్యక్తి. నోబుల్ గెలుచుకున్న మొదటి & ఆఖరి ఆర్మీ ఆఫీసరు. నోబుల్ గెలుచున్నవారిలో అందరికన్నా వయసులో చిన్నవాడు. <br /><br />మలేరియా బారిన పడి చాలా మంది ప్రజలు ఇప్పటికీ చనిపోతూనే వున్నారు. ఒక్క దోమకాటు గురించి - ఎక్ మచ్చర్, ఆద్మీ కో హిజ్డా బనా దేతా హై అని ఒక ప్రముఖ హిందీ సినిమా డైలాగు వినే వుంటారు. ఈ ఒక్క దోమకాటే, ఎందరో ప్రముఖుల ఉసురు తీసింది. [కింగ్ టట్ మమ్మీ మీ వూరొచ్చిందా? ఆయన మలేరియాతోనే ఔట్ అయిపోయాడుట. మలేరియా తోనే మన ముగాంబో అమ్రీష్ పురీ కూడా మరణించాడు] మలేరియా ఇప్పటికీ పల్లెల్లోనూ, పట్టణాల్లోనూ విస్తృతంగా వ్యాప్తిలో ఉంది. క్వినైన్ లాంటి ఆంటీ మలేరియల్ మందులు చాలా వరకూ మృత్యువును నివారించగలిగినా, ఇప్పటికీ మలేరియాకు వైద్య పరిభాషలో ''కింగ్ ఆఫ్ ఆల్ డిసీసెస్'' అని బిరుదు ఉంది. <br /><br />కాబట్టి రోనాల్డ్ రాస్ మన సికందరాబాద్ లో చేసిన ముందంజ ని 113 సంవత్సరాల తరవాత కూడా మనం గుర్తుచేసుకుంటున్నాము. పరిశుభ్ర వాతావరణం ఉన్నప్పటికీ, వాతావరణంలో వివిధ తేమ పరిస్థితుల వల్ల, దోమలు నగరాల్ని కూడా చుట్టుముడుతూనే వున్నాయి. ఏజెన్సీ లలో జన జీవనాన్ని అతిగా ప్రభావితం చేసేవి, రక్షితమంచినీరు లేకపోవడం వల్ల కలిగే కలరా, ఇంకా, దోమ కాటు వల్ల సంభవించే మలేరియా ! <br /><br />మలేరియా మరణాలు ఇప్పటికీ సంభవిస్తున్నాయి. ఎన్నో ఎన్.జీ.వో.లు దోమల మీద యుద్ధాన్ని ప్రకటించాయి. దోమల్ని చంపే వివిధ రకాల సాధనాలు మార్కెట్లో సౌకర్యవంతమైన పరిమాణాన్ని సంపాయించుకున్నాయి. మిలిండా గేట్స్ ఫౌండేషన్ మన దేశంలోనే దోమకాటును నివారించడానికి ఎన్నో దోమతెరలను పంపిణీ చేస్తోంది. ఇంతకీ రోనాల్డ్ రాస్, ఇండియన్ మెడికల్ సర్వీసు లేదా ఇప్పటి కాలం ప్రకారం భారత-బ్రిటీష్ సైనిక సాంప్రదాయాల ప్రకారం 'సైనిక వైద్యుడు' కాబట్టి ఇక్కడి ఆర్మీ మెడికల్ విభాగం, ఒస్మానియా యూనివర్సిటీ (Medical College), రోనాల్డ్ రాస్ ఇన్స్టిట్యూట్ లో ప్రపంచ దోమల దినోత్సవాన్ని నిర్వహిస్తున్నాయి. రోనాల్డ్ రాస్ కి ఒక అరడజను వీరతాళ్ళు ! <br /><br />అయితే ఈ రోజుకి ఏ రోనాల్డ్ రాస్ పేరో, మలేరియా పేరో పెట్టకుండా, మస్కిటో డే అని ఎవరు పేరు పెట్టేరో గానీ విచిత్రంగా ఉంది. ఇలా పేరు పెట్టడం వల్ల 'దోమల మీద అవగాహన పెరుగుతుందని అనుకున్నారేమో ! కరెంటు పోయినా, సాయంత్రం వీధి తలుపు తెరిచినా ఇంట్లో దూరి పిల్లా పీచూ తేడా లేకుండా కుట్టి సాధించే దోమలంటే ఎవరికి ఇష్టం ? అయినా సరే, దోమలు ప్రాణాంతకాలు కాబట్టే, దోమల్ని దూరంగా వుంచడం, అవి పెరగకుండా పరిసరాలు శుభ్రంగా వుంచుకోవడం, దోమ కాటుకు వీలయినంత మటుకూ గురికాకుండా వుండడం - వగైరా ప్రివెంటివ్ విధానాల పట్ల దృష్టి సారించాలి మన సమాజం అని, ఆ పేరు పెట్టుండొచ్చు. <br /><br />ఇదీ సంగతి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-5026741350074831911?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-46533669418062207582010-08-17T13:24:00.006+01:002010-08-17T14:21:32.656+01:00ఈ మధ్య మా వూర్లో వర్షం దంచుతుంది. దాదాపు ప్రతి రోజూ సాయంత్రం ఠంచన్ గా హాజరయ్యే వర్షం ఆఫీస్ నుంచి తిరిగొచ్చే వాళ్ళకు విసుగు పుట్టిస్తుంది. సీజన్ మార్పుల వల్ల అందరికి జ్వరాలూ, జళుబులూ వగైరాలు. మా బుల్లెమ్మకి కూడా ఆ మధ్య (పోయిన వారం అంతా) విపరీతమైన జళుబు చేసింది. 'సర్ది ఎక్కువయింది ఎట్లా దమ్ము తీస్తున్నదో !' అని మా పనమ్మాయి చాలా నొచ్చుకుంది. Now she is alright. <br /><br />అసలు వర్షాన్ని చూడాలంటే - మా బెడ్రూం కిటికీ లోంచి పశ్చిమాన నల్లని మేఘ నిశ్శబ్దంగా పరుచుకుంటూ ఉండడం చూడాలి. పై అంతస్థు లో ఉన్నందుకు ఇదో ఎడ్వాంటేజ్ ! మా పేటనంతా నిజానికి 'విలేజ్' అని పిలుస్తారిప్పటికీ ! విలేజి లానే వుంటుంది లెండి. ఈ రోజే వర్షం మొదలుపెట్టబోయే ముందు బాల్కనీ లో కెళ్ళి నజారా అంతా చూసాను. <br /><br />కనుచూపు మేరలో చెట్ట్లకి హడావిడి గా చేరుకుని, సర్దుకుంటున్న కొంగలూ, చిలుకలూ - వగైరా పక్షులూ, ఈ మధ్యే కట్టిన మైసమ్మ గుడీ, అదిగో అల్లక్కడ మూడో అంతస్థు స్లాబు వేస్తున్న కొత్తెపార్టుమెంటూ, ఇటు పక్క కేరళా వాళ్ళ డాబా-గార్డెనూ (వైజాగు డాబా గార్డెను కాదు) పక్క వాళ్ళింట్లో ఊగుతున్న వెదురు మొక్కా, వెనకింటి యాదవుల ఆవూ, కాలనీ లో షికారొచ్చిన గజ్జెల ఒంటె ! బావుంది ! అబ్బో ! మా కాలనీ కూడా పర్లేదే అనుకున్నాను. <br /><br /><br />కాంటెంపరరీ విషయావలోకనం చేసుకుంటూ కూర్చున్నాను. ఆఫీసు లో బాసుడు చాలా కరుణామయుడూ, స్నేహితుడూ అయిపోయినాడు. అదో టెన్షన్ ! ఎప్పుడు కసురుకుంటాడో మళ్ళీ ! నిన్న సీరియల్లో ఎప్పుడూ ఏడుస్తూ దేభ్యం మొహం వేసుకుని కనిపించే హీరోయిను పిల్ల బ్రహ్మాండమైన డైలాగు వేసేసింది. బుల్లెమ్మకి పాలు తాగిస్తున్నా కూడా డవిలాగు విని చెప్పట్లు కొట్టాను నేను. ఇదిగో - సీరియళ్ళు చూసే ఆడవాళ్ళంటే చాలా వెరైటీ అభిప్రాయాలు (రేరాజ్ గారి బ్రాహ్మినికల్ ఏటిట్యూడ్ తరహాలో) ఏర్పరిచేసుకునే అక్కయ్యలందరికీ విన్నపం ! అదంతే ! జీవితం లో కలాపోసన ఇలా కూడా కాస్త చేస్తుండాలి. కార్టూన్ లు ఇష్టపడే పెద్దవాళ్ళంటే నాకూ కొన్ని నిశ్చితాభిప్రాయాలు (మంచివే !) వున్నాయి. నేనూ వీలయినప్పుడల్లా కార్టూన్లు చూడడానికి ప్రయత్నిస్తాను గానీ - కుదరదు. బుల్లెమ్మ పెద్దయ్యకా ఇంక అదే కదా జీవితం అంచెప్పి ముందు జాగ్రత్త గా ఈ సీరియల్ వాచింగ్. <br /><br /><br />ఇంతకీ డైలాగు సంగతి టూకీగా విషయం చెప్తా. హిందీ సీరియల్లో హీరోయిను అనగానే 'సంస్కారం - ఇంకేదో కారం, అమాయకత్వం, నెమ్మదీ, అణకువా, భయభక్తులూ, నిష్ఠా, గౌరవం' వగైరాలు ఒక ఫార్ములా ప్రకారం ఉండాలా ! అయినా కూడా ఈ హీరోయిను - చూడండి ! నాగపంచమి కి పాములకి పాలు పట్టించకూడదు. అవి పాలు తాగవు. మనం జబర్దస్తి పోస్తే, అవి చచ్చి పోతాయి, ఈ పాములు పట్టడం కోసం చాలా మంది అడవిలోకెళ్ళి వళ్ళు చచ్చూరుకుంటారు, నాలుగు పాముల్నీ చంపుతారు. ఈ పండగ మనకి అవసరమా ? అని అంధ విశ్వాసాలకి వ్యతిరేకంగా మాటాడింది. నేనిక్కడ ఫ్లాట్టు గా ఇంప్రెస్ అయిపోయా. <br /><br />ఆశ్చర్యం కలిగినా, సరే ! పోనీలే ! అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి రివల్యూషనరీ అభిప్రాయాలు జనాలకి పరిచయం చేయాలిలే అని ఊరుకున్నా ! రాత్రి ఇంకో డ్రామా చూస్తా. ''ప్రతిజ్ఞా'' - ఇందులో హీరోయిన్ మీద అత్యాచారాలు (మన తెలుగు అత్యాచారం కాదు లెండి) జరుగుతుంటాయి. కోడల్ని చంపడానికి మామగారూ, అత్తా, బావగార్లు పన్నాగం పన్నుతూ ఉంటారు. కింద స్క్రోలింగ్ లో డిస్క్లెయిమర్ నడుస్తూ ఉంటుంది. ''స్త్రీల పై జరిగే అత్యాచారాలను ఈ చానెల్ వ్యతిరేకిస్తుందీ..etc'' అని ! హిందూ లో మీడియా మేటర్స్ లో అనుకుంటా. ఈ సీరియళ్ళలో ఎప్పుడూ కష్టాలకు గురి అవుతుండే అమ్మాయిలను (హీరోయిన్లను & their submissive nature) ఆదర్శంగా తీసుకునే తరం (esp Girls) తయారతుతుందంట ! <br /><br />తరవాత ఇంకో బాల్కనీ లో నే పెంచుతున్న మొక్కలను ఓ సారి రివ్యూ చేసాను. అది శ్రీజ గార్డెను. ఆరంటే ఆరే మొక్కలున్నాయి. వాట్ని చూపించాలి రోజూ మేడం కి. ఈ మద్య ఒంట్లో బాలేదు కదా ? బుల్లెమ్మ ని బయటికి తీసుకురావట్లేదు. అవి మీ బుల్లెమ్మ ఏదీ అని అడిగినట్టు అనిపించితేనూ లోపలికొచ్చి చూసా. బుల్లెమ్మ టీవీ చూస్తుంది. తనో ఏడ్ పిచ్చిది. Advertisements అంటే కళ్ళార్పకుండా చూస్తుంది. అప్పుడే టీవీ ఏంటి అని ఒక వైపు ఒక 'నేను' అద్దంలో కనబడి హెచ్చరించినా, ఇంకో 'నేను' అదే అద్దంలో ఎలగోలా ఎడ్జస్ట్ అయ్యి, ''ఆ, లైట్ తీస్కో ! టీవీ లేకపోతే ఎలా తోచుతుంది ?' అని ప్రశ్నించింది. <br /><br />ఎలానూ వర్షం మొదలయింది కాబట్టి టీలో మిరియాలూ, తులసాకులూ దంచి, కొంచెం పుచ్చుకుని మెయిలు చూసుకున్నా. నా మెదడు లానే మెయిల్ బాక్సు కూడా ఎంప్టీ. చీ! అసలు సుజాత అనబడు 'నేను' ఉన్నానని బ్లాగ్ మిత్రులందరూ మర్చిపోయుంటారు. వీళ్ళ సంగతి చూద్దాం అని బ్లాగర్ తెరిచాను. ఒక్కటంటే ఒక్క కామెంటూ ఉండదు. సెన్సేషనల్ గా ఏదయినా రాద్దాం అని, చాత కాదని అర్ధం అయ్యి, ఇలా టైం పాస్ కబుర్లు చెప్తున్నా ! బ్రిడ్జెట్ జోన్స్ డైరీ ఎవరన్నా చదివారా ? ఆర్తీ అగర్వాల్ తో ఆ సినిమా ఎవరయినా తియ్యొచ్చు కదా తెలుగులో ! <br /><br />ఈ మధ్య టీవీ లో చూసిన మంచి సినిమా ''ద క్యూరియస్ కేస్ ఆఫ్ బెంజిమన్ బట్టన్''. సినిమా అయ్యాక కన్నీళ్ళు పెట్టుకుని, నిజంగా ఇన్వాల్వ్ అయ్యి, మనసుతో అనుభూతించిన సినిమా. అందులో ఒక హమ్మింగ్ బర్డ్ కనిపిస్తుంటుంది ! (రెండే రెండు సార్లు) అలాంటి హమ్మింగ్ బర్డ్ ఈ మధ్య మా ఇంటి వెనుక కేబుల్ వైరు మీద వాలి కనిపించింది. అది పిచ్చుకా లేదా పిచ్చుక లో తెలంగాణా రకమా అని చాలా నిశితంగా చూసి, కేమెరా తెచ్చుకునే లోగా ఎగిరిపోయింది. సికిందరాబాదు లో హమ్మింగ్ బర్డ్ లాంటి పక్షి ఉండ వచ్చునా ? ఎవరయినా ఆర్నథాలజిస్టులను అడగాలి. అది ఏ పక్షి అన్నా కానీండి గానీ బుజ్జిగా, సున్నితంగా ఎంత బావుందో ! (హమ్మింగ్ బర్డ్ కాదు లెండి) <br /><br />ఇంకా .... <br /><br /><br /><br />....<br /><br /><br />...<br /><br /><br />Ok. I understand.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4653366941806220758?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-37683971840930521782010-07-26T19:25:00.005+01:002010-07-26T19:36:49.009+01:001) మార్క్ ట్వైన్ రాసిన 'ప్రిన్స్ ఎండ్ ద పాపర్' - అయితే ఇంగ్లీషు ఒరిజినల్ గానీ లేదా మన నండూరి వారి 'రాజు - పేద' అనే తెలుగు అనువాదం గానీ చాలా మంది పెద్ద పిల్లకాయల దగ్గర వుండొచ్చు. ఇదే సబ్జెక్టుతో అప్పుడెప్పుడో, మా టీవీ లో ఒక సినిమా చూసాను. బహుశా ఆ సినిమా పేరు కూడా రాజు-పేద నే అనుకుంటాను. ఇందులో బీద అబ్బాయి (టాం కాంటీ) తండ్రి (జాన్ కాంటీ) పాత్ర లో నూనుగు మీసాల 'ఎన్ టీ ఆర్' నటించారు. 'ఎన్ టీ ఆర్' ని ఇలా నెగటివ్ పాత్ర లో చూసి ఆశ్చర్య పోయానపుడు. బహుశా ఆయన కెరీర్ మొదట్లో చేసిన సినిమా అయి ఉండొచ్చు. దురదృష్టవశాత్తూ ఆ రోజు కేబుల్ వాళ్ళకు పోయిందో, మాకు పోయిందో గానీ కరెంటు పోయి సినిమా చూడ్డం జరగలేదు. ఆ సినిమా ఏమిటి ? మళ్ళీ చూడాలంటే ఎలా ? ఆ సినిమా మళ్ళా ఎప్పుడూ టీ.వీ.లో ప్రసారం అయినట్టు లేదు. ఏమి సాధనం ? <br /><br />2) మంగళంపల్లి బాలమురళీ కృష్ణ, శ్రీమతి వేదవతీ ప్రభాకర్, శ్రీమతి చాయాదేవి పాడిన ఒక మాంచ్హి భజన వుంది. టీ.టీ.డీ వాళ్ళు ఎప్పుడో నా చిన్నప్పుడు విడుదల చేసిన, పేరు మర్చిపోయిన ఒకానొక కేసెట్లో మా ఇంట్లో ఉండేది. ఆ కేసెట్టు అరగ్గొట్టాకా, టేపు పాడయ్యి, మిగతా కేసెట్ల సంత లో కలిసిపోయాకా, మళ్ళా ఆ భజన దొరకనేలేదంటే నమ్మండి. <br /><br />ఆ భజన మొదటి లైన్లు <br /><br />''కమలా వల్లభ - గోవింద మాంపాహి <br />కళ్యాణ కృష్ణా - గోవిందా <br /><br />యశోదబాలా - గోవింద మాంపాహి <br />కళ్యాణ కృష్ణా - గోవిందా <br /><br />భక్త మనోహర - గోవింద మాంపాహి <br />కళ్యాణ కృష్ణా - గోవిందా '' <br /><br />ఇలా మూడు చరణాల లాంటివి - ఇంటర్నెట్టు వచ్చాకా వెతుకుతూనే వున్నాను. ఎక్కడో ఏ మహానుభావులో దాచి ఉంచి వుంటారుగా అని ! నా బావి పరిధుల్లో ఈ పని కాలేదు. ఎప్పటికైనా ఈ భజనను ఎలా అయినా సంపాదించి వినాలని చాలా ఆశ పడుతున్నాను. <br /><br />అందుకే నా humble request ఏంటంటే : పై రెండు ప్రశ్నలకీ సమాధానం తెలిసిన స్నేహితులు దయచేసి నన్ను గైడ్ చెయ్యగలరు !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3768397184093052178?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-27854813433433019422010-07-25T16:59:00.008+01:002010-07-25T19:21:40.464+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TEyAOnzd0AI/AAAAAAAACEc/N4V-HK0EC4I/s1600/41912%5B1%5D.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 154px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/TEyAOnzd0AI/AAAAAAAACEc/N4V-HK0EC4I/s320/41912%5B1%5D.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497910233803902978" /></a><br /><br />ఇది ఒక Memoir. ఒక ఆటో బాలాగ్రఫీ. అసలిలాంటి పుస్తకాలు చదివినప్పుడు - ఏదో అత్భుత లోకాల్లోకి మనమూ బాలలమై విహరిస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఎప్పట్లాగే నా పరిశీలన ప్రకారం ఈ బాలాగ్రఫీలకే సాహిత్యంలో మంచి గుర్తింపూ, ఆరాధనా లబించింది. బాలాగ్రఫీ అంటే మరేం లేదు. ఆయా ప్రముఖ రచయితలు (ఇస్తాన్ బుల్ లాగా, నేనింతకు ముందు రాసిన ఏంజెలాస్ ఏషెస్ లాగా) తమ చిన్నతనంలో తామెదుర్కొన్న కష్టాల్నీ, కన్నీళ్ళనూ కమనీయంగా గుర్తుచేసుకుని, వాటిని మనతో పంచుకునే సొంత కధ(లు). <br /><br />వెధవది ఎప్పుడూ కష్టాలేనా అని అనుకోనక్ఖర్లేదు. యూరోపియన్ లేదా ఆంగ్ల సాహిత్యంలో తరచూ కనిపించే యుద్ధం (మొదటిదీ, రెండోదీ) మనన్ని ఒక్కో సారి విసుగెత్తించినా, ఈ తరం పిల్లలు ఎంత ఆనందకరమైన కాలంలో పుట్టారో, (అంతెందుకు ? మనం కూడా!) ఒక్క సారి గుర్తుచేసుకో బుద్ధవుతుంది. <br /><br />అయితే ఈ చెప్పబోయేది యుద్ధ కధ కాదు. యుద్ధం కన్నా ముందు వార్సా (Warsaw) లో ఒక రబ్బై (Rabbi) గారబ్బాయి చెప్పుకున్న ఒక చిన్నఆత్మ కధ. రచైత పేరు ఇసాక్ బాషెవిస్ సింగర్ (Isaac Bashevis Singer). ఈ పుస్తకం ఒరిజినల్గా యిద్దిష్ లో 'బెథ్ డిన్' అనే పేరుతో ప్రచురించబడింది. ఇదో చిన్న చిన్న వ్యాసాల సంకలనం. ఈ వ్యాసాలు అప్పటి వార్తా పత్రికల్లో సీరియల్గానూ, పలు సందర్భాలలో ప్రత్యేకంగానూ అచ్చయ్యాయిట. వీటిని క్రోడీకరించి, మొత్తం కధనంతటినీ గుది గుచ్చి (ముత్యాల సరాల్లాగా) ఒక పుస్తకరూపం ఇద్దామని సంకల్పించి సింగర్ ఈ బెథ్ డిన్ ని రాయడం జరిగింది. ఈయన ప్రముఖ రచయిత. నోబుల్ గ్రహీత. అందుకేనేమో, ఈ పుస్తకం ముందుమాటలో - ఈ రచనలో తన శైలి కన్నా భిన్నంగా రాసినట్టు అనిపిస్తుందనీ, తన చిన్నతనం నుంచే కామోసు ఈ జ్ఞాపకాలని గురించి ఇలా రాద్దామని అనుకుంటున్నాననీ చెప్పుకుంటాడు. ఈ బెథ్ డిన్ కు ఆంగ్ల అనువాదమే 'ఇన్ మై ఫాదర్స్ కోర్ట్'. <br /><br />1966 లో మొదటిసారి అచ్చయిన ఈ పుస్తకం పురాతన జ్యూయిష్ సాంప్రదాయమైన 'బెథ్ డిన్' (Beth Din) ని గుర్తు చేస్తూ నడుస్తుంది. జూదులలో రబ్బై ది సామాజికంగా, (ఎలానూ మతపరంగా కూడా) ఒక విశిష్ఠ స్థానం. ఈ రబ్బై చెప్పిందే వేదం అని కాకుండా, మతం పట్లా, దేవుడి పట్లా, పాప పుణ్యాల పట్లా విశ్వాసులైన యూదు మతస్థులు ఎంతో పవిత్రంగా ఆయన ఆశ్రయంలోకి వస్తూ ఉంటారు. జీవితం లో సమస్యలనెదుర్కొంటున్నవారూ, సలహా కావలసిన వారూ, న్యాయపరమైన, మతపరమైన వ్యాజ్యాల పరిష్కారం కోసం వచ్చే వారూ - ఇలా రబ్బైని ఆ యూదు సమాజం నమ్ముకుంటుంది. ఈ మతగురువు వారికి న్యాయ బద్ధంగా, మతపరంగా వివిధ చట్టాల ప్రకారం, ధర్మ గ్రంధాల ప్రకారం తగిన సూచనలు ఇస్తూ ఉంటాడు. కేవలం ఆయనమీదా, దేవుని మీదా, గౌరవం గలవారే ఈ వ్యవస్థ ప్రకారం ఆయా తీర్పుల్ని సమ్మతిస్తూ, నడుచుకుంటారు. ఎవరికి సమ్మతం లేకపోయినా, ఆ తీర్పు కి విలువ వుండదు కదా. అయితే ఇప్పుడీ ప్రాక్టీస్ యూదులలో లేదుట. రచయిత వివరించిన దాని ప్రకారం.. ఇది ప్రాచీన కాలాల నాటిది. రాజకీయ సామాజిక అధికార అంచె పోటీలలో జ్యూయిష్ సమాజం చిక్కుకుపోక మునుపు మాట. <br /><br />ఇసాక్ తండ్రి, తాతలు వార్సా (Warsaw, Poland) లో తరాలుగా రబ్బైలు. తల్లి కూడా ఒక ప్రముఖ రబ్బై కుమార్తె. ఇసాక్ బాల్యమంతా తండ్రి, తల్లి ల అమ్మాయకపు ప్రేమ, మత విశ్వాసం వగైరాలతో వార్సా లో నెంబర్ టెన్, క్రొచ్ మల్నా వీధి లో నిక్షేపంగా గడుస్తూంటుంది. యుద్ధపు నీలి నీడలు వార్సా లో పడలేదింకా ! (ఈ సింగర్ కుటుంబం యుద్ధం నేపధ్యంలో ఎన్నో యూదు కుటుంబాలలానే అమెరికా వలస వెళ్తుంది) <br /><br />ఇన్ మై ఫాథర్స్ కోర్టు లో ఈ క్రోచ్ మాల్నా వీధి లో దగ్గర దగ్గర గా కాపురం ఉండే అందరి కధలూ ఇసాక్ కళ్ళతో, మనసుతో చదవచ్చు, చూడొచ్చు. మూఢ మత విశ్వాసం, అంధ విశ్వాసం, పేదరికం, నిజాయితీ, దేవుడి పట్ల నమ్మకం, ఇప్పుడు మనం మర్చిపోతున్న నైతికత, పాపభీతి - వగైరాలన్నీ వివిధ చిన్న చిన్న కధల్లో తెలుసుకోవచ్చు. <br /><br />మచ్చుకి : ఇసాక్ తండ్రి రబ్బై కాబట్టి, ఇంట్లో ఆయన ఆదివారం ప్రార్ధనలు, పెళ్ళిళ్ళూ వగైరా నిర్వహిస్తూ ఉంటాడు. ఇదే ఆయన చెప్పే 'ఫాధర్స్ కోర్టు'. ఇదే ప్రార్ధనా మందిరం, ఇదే ఇల్లు, ఇదే న్యాయ స్థానం. వారం వారం జరిగే సబ్బాత్ మాత్రమే కాకుండా ఊర్లో జరిగే శుభ కార్యాలన్నింటికీ ఇదే వేదిక. ఏ వేడుక అయినా కుటుంబ సభ్యులకు విపరీతమైన పని. వంట, వడ్డనా, శుభ్రం చేసుకోవడం, వగైరా. కుటుంబ సభ్యులందరూ ఈ వేడుకలకీ, వ్యవహారాలకీ సాయం అందిస్తూ ఉంటారు. ఒకసారి సబ్బాత్ తరవాత ఇంట్లో వాళ్ళంతా ఒళ్ళెరగక నిద్రపోతారు. ఇసాక్ తండ్రి స్నేహితుడొకడు, ఆ అర్ధరాత్రి ఏదో పనుండి పొరిగూరికి ప్రయాణమౌతాడు. సబ్బాత్ సందర్భంగా వెలిగించిన కేండిల్స్ లో ఒకదానివల్ల మంటలు చెలరేగుతాయి. ఆ ఇంట్లో వెచ్చగా రజాయిల మధ్య పడుకున్న కుటుంబానికి ఈ సంగతే తెలీదు. పై అంతస్థు అంటుకున్న విషయం ఆ చీకట్లో కనిపెట్టిన స్నేహితుడు అర్ధరాత్రి తలుపులు బాది కుటుంబాన్ని మేల్కొలిపేదాకా ! అలా మృత్యువును అంత దగ్గర నుంచీ చూసిన ఆ కుటుంబం స్నేహితుని సాయంతో ప్రాణాలతో బయటపడడం ఒక మర్చిపోలేని సంఘటన. <br /><br />ఇంకోటి : ఆ ఇంటికొచ్చే ముసలి చాకలామె. పండు ముసలిదైన ఆ చాకలామెకు మాట మీద నిలబడ్డం అంటే నమ్మకం. వొంగిపోయిన వీపు మీద బట్టల మూట పట్టుకెళ్తూ వుంతుంది. పోనీ ముసలామెకు పని ఇవ్వకూడదనుకుంటే, ఆ పని ఒక్కటే ఆమెకు ఆధారం. (ఆ రోజుల్లో కూడా) ముసలామెను కొడుకులు చూడరు. తన కాయకష్టం మీదే బ్రతకాలి. ఒక సారి ఆ ముసలామె ఎన్నాళ్ళకూ రాదు. ఆమె కోసం అంతా ఎదురు చూస్తుంటారు. వార్సాలో చాకలాళ్ళుంటుండే పేటకు వెళ్ళి ఆమె గురించి ఆరా తీస్తారు. నిజానికి వాళ్ళకు ఆమె ఎక్కడ వుంటుందో తెలియదు. <br /><br />ఇలా ఆసక్తి రేకెత్తించే అమాయక కధలతో పాటూ, 'బెథ్ డిన్' లో భాగంగా ఇసాక్ సింగర్ తండ్రి వద్దకొచ్చె వివిధ కేసులు, కేండిడేట్లూ - వాళ్ళ సమస్యలూ, పరిష్కారాలూ - అలలలా కదిలిస్తూ, ఏనాటి వార్సా కో మనల్ని తీస్కెళిపోతాయి. దాంతో పాటూ, జెర్మనీ లో, రష్యాలో, ఆ రోజుల్లో యూదుల జీవితం, కొంచెం చరిత్రా, ఆనాటి సమాజం తో పాటూ, బండీ మీద తిరగాలనే బాల్య చాపల్యం అన్నీ చదవచ్చు. <br /><br />ఇసాక్ సింగర్ రచనా శైలి కట్టిపడేసేదే. ఈ రోజుల్లో చెప్తారే అలా ''కిందపెట్టలేనటువంటిది'' (unputdownable) కాదు గానీ ఈ 'ఇన్ మై ఫాదర్స్ కోర్ట్' మాత్రం అమాయకత్వాన్ని, నిజాయితీ ని ఇష్టపడే వాళ్ళకి వొదలకుండా, సాంతం చదవబుద్ది కలిగిస్తుంది. అందుకే ఎప్పుడన్నా దొరికితే, చదవండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2785481343343301942?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-56216884444722675582010-05-05T19:13:00.000+01:002010-05-05T19:14:09.188+01:00<div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1auKu2fI/AAAAAAAABhY/a2XVN0Xrz-Q/s1600/DSCN0541%5B2%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1auKu2fI/AAAAAAAABhY/a2XVN0Xrz-Q/s320/DSCN0541%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1bO7rHUI/AAAAAAAABhg/r2Sb2X1vj7U/s1600/DSCN0593%5B2%5D.JPG'><img src='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1bO7rHUI/AAAAAAAABhg/r2Sb2X1vj7U/s320/DSCN0593%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1bmk9jgI/AAAAAAAABho/Zg5M_PKdX74/s1600/DSCN0573%5B2%5D.JPG'><img src='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1bmk9jgI/AAAAAAAABho/Zg5M_PKdX74/s320/DSCN0573%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1b2lanmI/AAAAAAAABhw/FKCBPK3KMZQ/s1600/DSCN0561%5B1%5D.JPG'><img src='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G1b2lanmI/AAAAAAAABhw/FKCBPK3KMZQ/s320/DSCN0561%5B1%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><div style='clear:both; text-align:CENTER'><a href='http://picasa.google.com/blogger/' target='ext'><img src='http://photos1.blogger.com/pbp.gif' alt='Posted by Picasa' style='border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;' align='middle' border='0' /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-5621688444472267558?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-8986390648233671062010-05-05T19:11:00.000+01:002010-05-05T19:11:37.235+01:00<div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G00qUiT4I/AAAAAAAABg4/kbeZ8BQwaHg/s1600/DSCN0568%5B1%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G00qUiT4I/AAAAAAAABg4/kbeZ8BQwaHg/s320/DSCN0568%5B1%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G01VXjxWI/AAAAAAAABhA/Pk-vJZv7mc0/s1600/DSCN0567%5B2%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G01VXjxWI/AAAAAAAABhA/Pk-vJZv7mc0/s320/DSCN0567%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G01s8SHTI/AAAAAAAABhI/ZcYM7x6j14g/s1600/DSCN0564%5B2%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G01s8SHTI/AAAAAAAABhI/ZcYM7x6j14g/s320/DSCN0564%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G0198C9eI/AAAAAAAABhQ/Lhya-1zfdi4/s1600/DSCN0590%5B1%5D.JPG'><img src='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-G0198C9eI/AAAAAAAABhQ/Lhya-1zfdi4/s320/DSCN0590%5B1%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><div style='clear:both; text-align:CENTER'><a href='http://picasa.google.com/blogger/' target='ext'><img src='http://photos1.blogger.com/pbp.gif' alt='Posted by Picasa' style='border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;' align='middle' border='0' /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-898639064823367106?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-72766224698128038132010-05-05T19:06:00.000+01:002010-05-05T19:06:54.080+01:00<div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-GzuDkMPmI/AAAAAAAABgY/-ZCR7VzvKjA/s1600/DSCN0508%5B1%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-GzuDkMPmI/AAAAAAAABgY/-ZCR7VzvKjA/s320/DSCN0508%5B1%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-Gzumq5gKI/AAAAAAAABgg/a7WHHeXvMgk/s1600/DSCN0510%5B2%5D.JPG'><img src='http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-Gzumq5gKI/AAAAAAAABgg/a7WHHeXvMgk/s320/DSCN0510%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-Gzu1Vhd4I/AAAAAAAABgo/OVDZ403cVfk/s1600/DSCN0514%5B2%5D.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-Gzu1Vhd4I/AAAAAAAABgo/OVDZ403cVfk/s320/DSCN0514%5B2%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-GzvCnR_aI/AAAAAAAABgw/7cAWEWEUlGo/s1600/DSCN0531%5B1%5D.JPG'><img src='http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S-GzvCnR_aI/AAAAAAAABgw/7cAWEWEUlGo/s320/DSCN0531%5B1%5D.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><div style='clear:both; text-align:CENTER'><a href='http://picasa.google.com/blogger/' target='ext'><img src='http://photos1.blogger.com/pbp.gif' alt='Posted by Picasa' style='border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;' align='middle' border='0' /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-7276622469812803813?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-33611079225945948912010-04-02T16:09:00.011+01:002010-04-02T17:23:09.087+01:00నా మెదడు కు ఈ మధ్య ఇన్ పుట్ తక్కువయిపోయి ప్రోసెస్సింగ్ సమస్యలు తలెత్తాయి. నిన్న ఏప్రిల్ ఫస్టు న మా అనిత ఫోన్ చేస్తే, 'మన పండగ' (Fools Day) శుభాకాంక్షలు చెప్పి కూడా ఘోరంగా ఫూల్ అయిపోయా. చిన్నపుడు ఏ కాలం (era) లోనో ఫూల్ అయిన సందర్భాలున్నా, పెద్దయ్యాకా మోసపోవడం అయితే జరిగింది గానీ, ఏప్రిల్ ఫూల్ కావడం దాదాపుగా జరగలేదు. ఇంతకీ అనిత ఫోన్ చేసి, మా (ఇంకో ఫ్రెండ్) ప్రత్యూష టీవీ లో వస్తూందని చెప్పింది. ది హిందూ లో లాగా బ్రాకెట్టులో పదాలు ఉచ్చరింపబడలేదు గానీ అర్ధం అదే ! నేను నిజంగానే నమ్మీసి, టీవీ పెట్టుకుని, ఆ ఫలానా చానెల్ చూసా. మధ్యాన్నం అయే ముందు అన్ని తెలుగు చానెళ్ళలోనూ వంటా, వార్పూ వగైరా లేడీసు కార్యక్రమాలు కావడంతో ఆ 'అభిరుచి ' ప్రోగ్రాం చూసి చాలా ఆశ్చర్యపోయాను. ఒకవేళ మా ప్రత్యూష నిఝంగా టీవీ లో వంట చేసేస్తుందేమో అని అమాయకంగా ఊహించేసుకున్నాను. కానీ న్యాయంగా, సహజంగా - లాజికల్గా - ఇంకెలాగా కూడా అలా (ప్రత్యూష టీవీ లో వచ్చిమరీ వంట చెయ్యడం) జరగకూడదు కాబట్టి నేను ఫూల్ అయ్యానని వెంటనే గ్రహించాలి. <br /><br />అయినా - మెదడు లో రసాయన చర్యలు జరగక, లైట్లు ఆలశ్యంగా వెలిగాయి. ఆ 'అభిరుచి' లో నిఝంగానే ప్రత్యూష అనే అమ్మాయి ములక్కాడ ముక్కలు శనగపిండి లో ముంచి రెండంటే రెండే - అలా సున్నితంగా నూనెలో వేయిస్తూంది. అప్పటికీ మా అనిత ని మళ్ళీ పిలిచి నా (చానల్ వినడంలో) పొరపాటేమయినా ఉందేమో అని చెక్ చేసుకోబోయి ఇంకోసారి ఫూలున్నర అయ్యాను. ఈ కోతి వేషాలు మానేసి చాలా ఏళ్ళయిపోయింది. ఫూల్ అయితే అయ్యాను గానీ.. భలే గా అనిపించింది. నేనూ, మేమూ, మా గాంగూ - మేం చేసిన అల్లరి, మేం చూసిన సినిమాలూ, మా ఆశలూ, ఆవేశాలూ, కలలూ - జీవితం అంతా గుర్తొచ్చింది ! ఫూల్స్ డే కు ధన్యవాదాలు. <br /><br /><br />ఈ రోజు పేపర్లో చూసారా ? ఇంకోసారి జనాభా లెక్కలు మొదలయ్యాయి. నిర్మాణ్ భవన్ ఎదురుగా ఆరుబయట మోనిటర్ లో డిజిటల్ అంకెలు (జనాభా సంఖ్య) వేగంగా - (ఈ బిగ్ బాంగ్ ప్రయోగం లాగా వేగవంతం చేయబడ్డట్టు) గిర్రున తిరుగుతూండటం గుర్తొచ్చింది. 2000 వ సంవత్సరంలో దేశ జనాభా 'ఒక బిలియన్ ' మైలురాయి ని దాటినపుడు డిల్లీ లో హంగామా చేసారు. ఆస్థా అనే పాప డిల్లీ ఆస్పత్రిలో పుట్టింది. తను దేశం లో 1000000000000 వ సభ్యురాలిగా దేశం గుర్తుంచి ఏవేవో బెనిఫిట్స్ ప్రకటించింది. ఇపుడు జనాభా లెక్కలు ముగిసాకా - ముందుగా స్త్రీ, పురుష నిష్పత్తీ, దాని తరవాత దేశవ్యాప్తంగా పిలకాయలూ, వారి విద్యా, ఆరోగ్య పరిస్థితులమీద దృష్టి పెడతారు. అపుడు పురిట్లో చనిపోతున్న పిల్లలు ఇందరూ, బడికి పోని పిల్లలు ఇందరూ - సరయిన భోజనం లేక చనిపోతున్న పిల్లలు ఇంతా అని లెక్కలు చెప్తారు చూడండీ ! చాలా బాధ కలుగుతుంది. కర్మ వశాన జరిగేది ఎలానూ జరిగినా, ఇలాంటి సామాన్య సామాజిక పరిస్థితులు మన చేతులు దాటిపోవడానికి కారణం అలవికాని జనాభా విస్ఫోటనమే కదా ! ఇపుడు కపిల్ సిబాల్ విద్యా హక్కు అంటూ ఏవేవో ప్రకటనలు చేస్తున్నారు. సిద్ధాంతపరంగా మనం చాలా మంచి ప్రయత్నం లోనే ఉన్నాం. కానీ వాస్తవ పరిస్థితుల్లో, క్షేత్ర స్థాయిలో ఎన్నో అడ్డంకులు. అలా అని భయపడుతూ కూర్చోకుండా, కనీసం ప్రభుత్వం అనే వ్యవస్థ ఆలోచిస్తున్నందుకు అభినందించాలి. <br /><br /><br />మా అత్తయ్య ప్రభుత్వ పాఠశాల లో హెడ్ టీచరు గా పనిచేస్తుంది. తన సర్వీసులో ఎన్నో పల్లెలూ, పంచాయితీలలో ఎన్నో బడులు చూసింది. చిన్నపుడు అత్తయ్య చెప్పే స్కూలు కబుర్లు వినడానికి చాలా ఆసక్తి కరంగా ఉండేది. ఈ రోజుల్లో ఇపుడు వాళ్ళ బళ్ళో రోజుకు 800 మంది పిల్లకు భోజనం పెడతారు. విజయవంతమైన మధ్యాహ్న భోజన పధకం ఎందరో పిల్లల్ని బడికి తీస్కొస్తుంది. దాంతో పాటూ, సాధారణంగా నాగరికమైన శుభ్రం, శుచీ పాటించని ఆ పల్లె పిల్లకి - 'ఒరేయ్ పిల్లలూ, రేపట్నించీ మీరు తల దువ్వుకుని, స్నానాలు చేసి, ఉతికిన బట్టలు వేసుకుని రాకపోతే భోజనం పెట్టం చూడండి !' అని బెదిరించడానికి తనకి కష్తం గా అనిపించినా, పిల్లలకి బేసిక్ హైజీన్ నేర్పించడానికి ఈ సాంబారన్నం ఎంతో పని చేసిందని చెప్తుంది అత్తయ్య. నాకు నామిని సుబ్రమణి గుర్తొస్తాడపుడు. ఏమి చెయ్యడం ? <br /><br />అబ్భ ! బోల్డంత 'గుర్తు రావడాల తో నింపేసానా ? మరంతా ఫూల్స్ డే మహిమ ! కధల్లో కధలు - ఆ ఫలానా మొదటి కధ చదివిన వారికే అర్ధమవుతాయి కదా ! అందుకే ఆలోచనలన్నీ ఎట్నుంచి ఎటో - అట్నుంచి ఇటు ఇలా తిరుగులాడాయి. బుల్లెమ్మ బజ్జుంది. ఇంతకన్నా మంచి సమయం దొరకదు అనిచెప్పి ఆలోచనలన్నీ తెరుచుకున్న కిటికీలలోకి తోసేసా. అదీ సంగతి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-3361107922594594891?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-10516100784392735612010-03-23T07:19:00.010Z2010-03-23T08:27:19.658Zమనిషి - ధర్మా ధర్మ విచక్షణ ఉన్న జంతువు. జంతు లోకానికెల్ల సాధువు. అనంత సృష్టి లో అన్ని ప్రాణుల్లోకీ తెలివయిన వాడు. నాగరికుడు. పుణ్య పాపాల ఖాతరున్నవాడు. సంఘ జీవి. ధార్మికుడు. మార్మికుడు. దేవుణ్ణి ప్లీస్ చేసి, స్వర్గం లో ప్లేస్ కొట్టేసి, ఏ రంభ తోనో ఫ్రీ గా మదిరా సేవనం చేస్తూ పరలోకంలో కాలం గడిపెయ్యలని స్థూలంగా ఏ మతానికి చెందిన మనిషయినా ఇహలోకంలో తెగ తాపత్రయయపడుతూ ఉంటాడు. దేవుణ్ణి మెప్పించేది ధర్మ మార్గమే. అయితే ధర్మానికి ఒక్కో కాలంలో ఒక్కో నిర్వచనం ఉంది. హిందూత్వం లో (హిందూ మతం లో) - త్రేతాయుగంలో, ద్వాపర యుగంలో, .. అలా ఒక్కో యుగంలో ధర్మం నీరసిస్తూ వచ్చి, కలియుగం వచ్చేసరికి, నీరసించి కళ్ళు తేలేస్తుంది. అందుకే ఏవైనా ఘోరం జరిగితే, మనవాళ్ళు 'కలిధర్మం.. కలియుగం నాయనా !' అని గునుస్తుంటారు. <br /><br />ధర్మం అంటే ఒక రూల్. ఇది మంచిది, ఇది కాదు అంటూ చెప్పే ఒక ఇది. అయితే ఈ ధర్మాన్నంటుకునే న్యాయం, అన్యాయం అంటూ కూడా ఉన్నాయి. ఒకపుడు బిచ్చమెత్తుకోవడం నేరం. బిచ్చగాళ్ళు, కడుపేదలు, అన్ననికి బిచ్చమెత్తుకుంటే, వాళ్ళని తీస్కెళ్ళి న్యాయం పేరిట వధించడం జరిగేది. పాశ్చాత్య లోకంలో మధ్య యుగాలలో నేరాలకి ఘోర శిక్షలుండేవి. మంత్రగత్తెలని అనుమానం వచ్చినాళ్ళని నిట్టనిలువునా సజీవంగా చంపేసేవారు. అసలు ఏ నేరానికైనా అమానవీయ, రాక్షస శిక్షలు ఉండేవి. నిలువునా, ప్రాణమున్న మనుషుల్ని చీరడం, ఫిరంగులకి కట్టి పేల్చడం.. ఇలా శిక్ష అమలుచేసే విధానాల్లో ఇప్పటికీ ప్రపంచంలో అన్ని ప్రదేశాల్లోనూ కౄరత్వం - కొనసాగుతూనే ఉంది. <br /><br />దైత్యులంటే భయపడే మనల్ని (మానవులని)చూసి దైత్యులేమనుకుంటారో ఎవరైనా ఊహిస్తే ఎలా ఉంటుందో ఆలోచించండి. ఇప్పటికీ యుద్ధాలూ, టెర్రరిజం, ఇంకేదో ఇజం.. ఇంకేదో రొచ్చు అనుకుంటూ, నిత్యం వేలాది మంది మన సాటి మానవుల్ని శారీరకంగా, మానసికంగా చిత్రవధ చేస్తున్నదీ, అమానుషంగా చంపుతున్నదీ ''మనిషే''. ఇందులో 'అ-మానుషం' అంటూ ఏమీ లేదనీ.. మనిషి నైజమే అమానుషత్వమనీ ఒక సైతాను తేల్చిచెప్తే ఎలా వుంటుంది ? <br /><br /><br />మార్క్ ట్వెయిన్ రాసిన ఈ క్లాసిక్ ని ఇంతకుముందు (మూలం) చదవలేదు. మొన్నామధ్య హీరో వచ్చి నండూరి రామ్మోహన్ రావు గారి అనువాదం 'విచిత్ర వ్యక్తి తెచ్చి ఇచ్చాకా, ఇన్నాళ్ళకి కుదిరింది. చదివాకా, అబ్బురం .. ఆశ్చర్యం, ఆనందం లాంటి ఫీలింగ్స్ అన్నీ ఒక్కసారి కమ్ముకున్నాయి. ఇంతోటి సాటిస్ఫేక్షన్ కలిగించిన ఈ బుల్లి పుస్తకాన్నీ దాచుకుని, మా బుజ్జాయికి ఈ కధ అర్ధం చేసుకునే వయసు వచ్చాకా చదివించాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఎందుకంటే, కావడానికి ఇది పిల్లల కధే అయినా, సారాంశంలో ఎంతో డెప్త్ ఉంది. <br /><br />పిల్లల కధ కదా, పిల్లలే హీరోలు. వీళ్ళు ముచ్చు ముగ్గురు. దయ్యాలంటే భయపడని ఈ పిలకాయల దగ్గరకు సైతాను (ఒకప్పుడు దేవత అయిన సైతాను దేవునితో విభేధించి, నరకంలోకి తోయబడతాడు - అప్పణ్ణించీ మనుషుల ను సైతాను వశపరచుకుని, వాళ్ళని దేవుని దారి నుంచీ తప్పించి నరకంలో పాపులేషన్ పెంచాలని ప్లాన్లో ఉంటాడు. కాబట్టి సైతాను అంటే మనుషులకి భయం) అన్న కొడుకొకడు (ఇతని ఇంటిపేరూ సైతానే కదా మరి) పరిచయం అవుతాడు. ఈ సైతాను అపుడపుడూ కనిపిస్తూంటాడు. వింతలు చేస్తుంటాడు - మిగతా వారికి అదృశ్యంగా ఉండి, ఈ ముగ్గురు పిలకాయలకు మాత్రమే కనిపిస్తూ, వీళ్ళతో స్నేహిస్తూ, తానూ వినోదిస్తూ, జీవితం అంటే విపులంగా ఏవేవో చెప్తూ ఉంటాడు. <br /><br /><br />సైతాను అంటే అభిమానం పిల్లలకి. కానీ సైతాను అభిప్రాయాలు చూసి భయపడుతుంటారు. సైతానుకు మానవత్వం లేదు. మనుషులంటే పురుగులుగానో, కీటకాలుగానో భావన. నయా పైసా అభిమానం వుండదు. అసలు ధర్మాధర్మ విచకషణ వున్న ఏ ప్రాణి అన్నా సైతానుకు మంట. సైతాను తన ఆనందంకోసం మనుషుల్ని ఘోరాలకు గురిచేస్తుంటాడు. తనే ఒక చిన్న లోకం సృష్టించి, పిల్లలు చూస్తుండగానే ఆలోకంలో భూకంపం పుట్టిస్తాడు, తను సృష్టించిన మానవుల్ని తానె కౄరంగా చంపి వినోదిస్తాడు. అయితే, సైతాను చేతలకి ఒక అర్ధం ఉంటుంది. <br /><br />ఎందుకంటే, ధర్మం అనే ఒక బ్రహ్మపదార్ధాన్ని పట్టుకుని, దాని ముసుగులో సాటి మానవుల్ని చంపుకు సాధించే మానవజాతి అంటే సైతానుకు కోపం. ఈ ముగ్గురు పిల్లలూ సైతాను స్పెల్ లో ఉండినా, సైతాను ఆలోచనలతో కొద్దో గొప్పో విభేధిస్తున్నారు. అయినా వాళ్ళ ఊళ్ళో, వాళ్ళ కళ్ళముందు జరిగిన కొన్ని సంఘటనలు మనుషుల దారుణ మనస్తత్వాల గురించి తెలిసేలా చేసి, పిల్లల కళ్ళు తెరుచుకుంటాయి. అయితే మనుషులకి మేలు చెయ్యాలంటే, సైతాను ఎంచుకునే మార్గం విచిత్రంగా వుంటుంది. ఒకసారి ఈ మువ్వురిలోనే నికాలాస్ అనే కుర్రాడికి మేలు చేసేందుకు నికోలాస్ ని మృత్యువుకు అప్పగిస్తాడు. మృత్యువు మనిషి బాధలకీ, కష్టాలకీ ఆఖరి మజిలీ అని సైతాను వాదన. <br /><br /><br />'విచిత్ర వ్యక్తీ' మిస్ కాకూడని పుస్తకం. నండూరి వారి అనువాదం కట్టిపడేసే సమ్మోహకత్వంతో - సైతాను వాదనను పిల్లల సంఘర్షణనూ - హేతుబద్ధంగా మన ముందుచుతుంది. వివిధ సంఘటనల అల్లిక, సైతాను కొంటె చేష్టలు, సైతాను నిరంకుశత్వం - హేతువాదం - ఇవన్నీ నమ్మశక్యం కాని ఏదో లోకంలోకి - యాలీస్ లాగా మన చేతులు పట్టుకుని లాక్కుపోయి చివరి పేజీ కొచ్చేసేరికీ సైతాను సిద్ధాంతంతో అంగీకరించేలా చేస్తాయి. <br /><br /><br />సైతానుకు వచ్చిన సందేహాలే చిన్నపుడో, పెద్దపుడో, మనకూ వచ్చుంటాయి. దేవుడు కొందర్ని మంచిగా, కొందర్ని బీదగా, కొందర్నే ఆరోగ్యంగా, కొందర్ని ఆయుక్షీణంగా ఇలా ఎందుకు చేస్తాడు ? మనమంతా దేముని బిడ్డలే అయినపుడు ఆయన ఎందుకిలా కొందరికి తీరని కష్టాల్నిచ్చేడు ? .. ఇలా! ముఖ్యంగా భారతీయ/హిందూ కర్మ సిద్ధాంతంతో మన పెద్ద వాళ్ళు సాధారణంగా సర్ది చెప్పేరు. <br /><br /><br />హేతువాదులు - దేవుడా - అచ్చి చ్చీ - వొట్టిదే ! అంటారు. విచిత్ర వ్యక్తి లో సైతాను ప్రసంగాలు ఈనాటి మన విశ్వానికీ వర్తిస్తాయి. మానవుడు తప్పులు చేస్తూ, ఆ తప్పుల్ని జస్టిఫై చేసుకోవడానికి ఎదుటి వ్యక్తిదే తప్పు అంటూ ఎలా రంకెలు వేస్తూడో, యుద్ధాలు ఎలా చేస్తాడో - మనుష్యుల మంద (మోబ్ మెంటాలిటీ) మనస్తత్వం ఎలా ఉంటుందో సైతాను గొంతులో వింటే మనిషెంత భయంకర ప్రాణో అర్ధం అవుతుంది. <br /><br /><br />అమెరికన్ పాఠకులకు (మూలం) మార్క్ ట్వెయిన్ ఇంకోసారి ప్రత్యక్షమై బుద్ధి చెప్పినట్టుంటాయి కొన్ని పేరాలు. ఇపుడు జరుగుతున్న ఇరాక్ యుద్ధం, దీని లో యూ.ఎన్.వో పాత్ర, ఇప్పటి రాజకీయ వాతావరణం..అన్నిట్నీ ఏదో దివ్యదృష్టి తో చూసినట్టు, అరటిపండు వొలిచి చేతిలో పెట్టినట్టు రామ్మోహన్ రావుగారి అందమైన తెలుగు నుడికారంలో వింటూంటే, పాప పుణ్యాల రంధి లో పడి ధార్మిక ప్రేలాపనలతో ఇదే ధర్మం అంటూ విరచుకు పడే మన లో ఉన్న ఫెనాటిసిజాన్ని, చాందసత్వాన్ని, మేనర్స్ లేని జంతు గుణాన్నీ చూసి సిగ్గుపడతాం. <br /><br />అందుకే మనిసికి మనిషి జడ్జ్ ఏమిటి ? ఖర్మ కాకపోతే ! మనిషి ఇంకో మనిషి చంపేడని, మూడో మనిషి నిర్ణయించి, నాలుగో మనిషి చేత చంపించడం న్యాయం కదూ ! ఎవడో ఎవణ్ణో చంపుతాడేమో అని ఇంకోడు ఆ మొదటి వాణ్ణి ఆనవాలు లేకుండా చంపి పెట్టడం దౌత్యం ! జార్జి బుష్ నీ, ఒసామా బిన్ లాడెన్ నీ పట్టుకుని బంధించి ఈ పుస్తకం చదివంచాలి అనిపిస్తుందెవరికైనా!!<br /><br />పనిలో పనిగా, ఈ పుస్తకం లో ముందుమాటల్లో ప్రస్తావించిన నండూరి వారి అన్ని అనువాదాలూ చదవాలని తీవ్రమైన ఆశాభావాన్ని వ్యక్తపరుస్తున్నాను. గోపీచంద్ కలెక్షన్ లాగా పబ్లిషర్లు ఈ తరం 'తెలుగు చదివే' పిలకాయలకోసం అవన్నీ ఒక సెట్టులాగా తీసుకొస్తే భలే కమ్మగా గడిచిపోగలదు ఈ ఎండాకాలం.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1051610078439273561?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-65055307008679369692010-03-04T06:14:00.007Z2010-03-04T07:26:07.289Zసాహిత్యంలో ఎప్పటికైనా పావర్టీ గొప్ప ఇదైన సబ్జెక్టు. మనిషికీ మనిషికీ ఉన్న సామ్యత ని తెలియచేసేది, మనసుల్ని ఒద్దిక చేసేది కూడా ఈ దారిద్ర్యమే. ఇంత దాకా సాహిత్యంలో చాలా ఎక్కువ ప్రసిద్ధ రచనలు, ముఖ్యంగా ఎందరో మహానుభావుల ఆత్మ కధలు ఈ పావర్టీనే అల్లుకుపోయాయి. ఆయా రచయితలు తమ బాల్యం లో అనుభవించిన దారిద్ర్యం, కష్టాలూ - ఆ కష్టాల్లో మమతలూ, కలతలూ, త్యాగాలూ, ప్రేమలూ - ఇలా ఎన్నో నిరుపమానమైన జీవితపు రంగుటద్దా ల్లో తమ కధ ని - కాదు కాదు ఆ బీదరికపు కధ ని చెప్పుకొస్తే, మనం కళ్ళార్పకుండా చదువుతాం. కష్టాల్లోనే చాప్లిన్ తరహా హాస్యాన్ని ప్రదర్శిస్తే ఎంతో ఆనందిస్తాం. <br /><br />ఇదెందుకో యూనివర్శల్ ట్రూథ్ ! మన దేశంలో ఇంకా ఎందరో బీదలు. రోజురోజుకీ పెరుగుతున్న బీద వారి సంఖ్య. బీదరికం ఒక శిక్ష. ఒక చాలెంజ్. కేవలం సరయిన ఆధారమూ, ఆదాయమూ లేక పిల్లలకు కడుపు నిండా తిండి పెట్టలేక, స్కూళ్ళకు పంపలేక కళ్ళల్లో కన్నీటితో బ్రతుకు పోరాటం చేస్తున్న తల్లులకూ తండ్రులకూ ఈ బాధ తెలుస్తుంది. ఏ వైద్యమో అందివ్వలేక కన్న పిల్లల ప్రాణాలు గాల్లో కలిసిపోతుంటే చూస్తూ ఉండిపోవాల్సిన నిస్సహాయత బీదలది.<br /><br /><br />అందుకేనేమో - ఎన్నో ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందిన సాహిత్య లోకపు అవార్డులు తమ రచనలతో బీదరికపు స్మృతులని పాఠకులతో పంచుకున్న రచనలని వరించాయి. కొడవటిగంటి కుటుంబరావు గారు తన 'చదువు ' లో అన్నట్టు 'ఇక ఇందే ఆఖరు.. జీవితం ఇంతకన్నా ఘోరంగా దిగజారడానికి వీల్లేదు!' అనుకునే అసంఖ్యాక సందర్భాలు ఎదురయ్యే జీవితం గురించి చదువుతుంటే, అలాంటి జీవితం లోంచి కూడా కుసుమాలు వికసిస్తాయి అనే ఆశ, నమ్మకం కలుగుతుంటే - అదో చక్కని ఫీలింగ్. జాలి, సానుభూతి కోసం కాకుండా రచయితలు ఆయా రచనల లో ఇంకేదో వ్యూహాన్ని అనుసరిస్తారు. అందుకే కొన్ని రచనలు, వాటి సౌరభాలతో మనల్ని కొన్ని రోజుల పాటూ కమ్ముకునే ఉండిపోతాయి. <br /><br />ఎన్నాళ్ళుగానో ఈ పుస్తకం (Angela's Ashes) గురించి రాద్దామని అనుకున్నా, ఈ నిరుత్సాహ పరిచే బీద రచన ని గురించి ఏమి రాయడం అనిపించేది. కానీ ''ఏంజెలాస్ యాషెశ్' లో ఏదో ఉంది. ఇది ఐరిష్ దారిద్ర్యాన్ని గురించి వచ్చిన అత్యుత్తమ రచనలలో ఒకటి. యుద్ధ సమయంలో, గ్రేట్ డిప్రెషన్ లో - ఉద్యోగాలు పోయి, ఆదుకునే దిక్కులేక, దుర్భర దారిద్ర్యంలో వలస పోయిన అమెరికా నుంచీ అయిన వాళ్ళ దగ్గరకి ఐర్లాండు చేరి, అక్కడ కూడా ఉద్యోగాలు దొరకక, పసి పిల్లలతో నానా అవస్థలూ పడిన ఐరిష్ కుటుంబపు కధ. <br /><br />ఈ కుటుంబంలోని జంట ప్రేమ వివాహం చేసుకుంటారు. ఉత్తర ఐర్లండ్ లో స్వతంత్ర పోరాటంలో సాయుధుడై పోరాడిన ఐరిష్ తండ్రి మెక్ కోర్ట్, తన తల కి వెల కట్టబడి, ప్రభుత్వం నుంచీ,దేశం నుంచీ అమెరికా పారిపోయి, అక్కడ పరిచయమయిన ఇంకో ఐరిష్ యువతి యేంజెలా ను పెళ్ళి చేసుకుంటాడు. వీళ్ళ పెద్ద కొడుకే (ఫ్రాంక్ మెక్ కోర్ట్) ఈ నవలా రచయిత. <br /><br /><br />స్వదేశానికి తిరిగి రావడానికి యేంజెలా తల్లి ఎలాగో టికెట్లు పంపిస్తే, షిప్ లో ఐర్లెండు చేరిన ఈ కుటుంబం అప్పటి నించీ మరిన్ని కష్టాల్ని ఎదుర్కొంటుంది. యుద్ధం వల్ల ఎక్కడా ఉద్యోగాలు ఉండవు. అందునా ఐర్లండ్.. ఇక్కడ చాలా మంది పురుషులు ఇంగ్లండు కి వెళ్ళి, ఆ దేశ సైన్యంలో చేరుతారు. ఇండియా కి, ఇతర ఆసియా దేశాలలోనూ డెప్యూట్ చెయబడతారు. వీళ్ళకి యుద్ధమే జీవనాధారంగా తయారైంది. <br /><br />వీళ్ళ పెళ్ళి ఎంతమాత్రం ఇష్టం లేని ఇద్దరి తల్లి దండ్రులూ, చిన్న పిల్లల మొహం చూసి కూడా ఎంతమాత్రం సహాయం చేయరు. మెక్ కోర్టులయితే, ధనికులయినా కనీసం ఆశ్రయం ఇవ్వడానికి కూడా నిరాకరిస్తారు. ఫ్రాంక్ భాషలో ఆ చిన్న హృదయం, తమ కష్టాలను అర్ధం చేసుకునే వయసు లేకపోయినా, తల్లి తండ్రుల నిస్సహాయతని, భయాలనూ చక్కగా వర్ణిస్తుంది. <br /><br />ఫ్రాంక్ తండ్రి తాగుబోతు. కొన్నాళ్ళకి ఆ కుటుంబం ఎట్లాగో స్థిరపడినా, తన సంపదనంతా తాగడానికే వెచ్చించడంతో, ఆకలి, దాహం, చలి - ఇలా అన్ని కష్టాలూ ఆ కుటుంబాన్ని ముంచెత్తుతాయి. వీటిల్లో ఏంజెలా ఎన్నో సార్లు తన పిల్లల్ని అనారోగ్యాలనుచీ కాపాడుకోలేక, చనిపోతున్న పిల్లలని తలుచునుని రోదిస్తూ, బ్రతికి ఉన్న పిల్లలతో ఎలానో కాలక్షేపం చేస్తుంటుంది.<br /><br />కొన్నాళ్ళకి ఫ్రాంక్ తండ్రి పని కోసం, బ్రతుకు తెరువు కోసం ఇంగ్లండ్ వెళ్తాడు. కొన్నాళ్ళు డబ్బు సరిగానే పంపినా తరవాత తాగుడుకి బానిసై, జబ్బుపడి తిరిగొచ్చి, ఐర్లండ్ లోనే కన్నుమూస్తాడు. అనాధ అయిన ఈ కుటుబానికి అద్దె చెల్లించుకునే స్తోమత లేక ఒక పెళ్ళికాని చుట్టం ఇంటికి తరలాల్సి వస్తుంది. అక్కడ ఈ చుట్టం (అంకుల్) కారణంగా పిల్లలూ, ఏంజెలా కూడా ఎన్నో అవమానాలకు గురి ఔతారు గానీ, ఆఖరుకి తన పిల్లల కోసం యేంజెలా అవన్నీ పంటి బిగువున భరిస్తూ ఉంటుంది. అతనికి ఉంపుడుగత్తెగా ఉండాల్సి వచ్చినా, పిల్లలకి వెచ్చగా ఉండడానికి ఒక గూడంటూ ఉంటుంది కదా అని అతని ఇంట్లో పనిమనిషి లా పడి ఉంటుంది. చిరిగిన సాక్సులూ, కప్పుకోవడానికి వాడే చిరిగిన కోట్లూ - కప్పులు లేక పాత జాం జార్లలో టీ తాగడం, చర్చి చదువులూ, ఇలా నానా కష్టాలూ పడుతున్న పిల్లలు కనీసం ఈ అంకుల్ ఇంట్లో ఉంటే రాత్రి వెచ్చగా ఉంటారనే తల్లి ప్రేమని ఏ కొడుకు మర్చిపోగలడు ? <br /><br />పెద్దయ్యాక పిల్లలు (చనిపోయినవాళ్ళు పోగా మిగిలిన వారు) ఎలానో ప్రయోజకులౌతారు. 19 ఏళ్ళ వయసులో Frank అమెరికా ప్రయాణం అవుతాడు. అమెరికా చేరాకా కొత్త జీవితం లోకి అతను చదువుకోవడం మీద కోటి ఆశలతో అడుగుపెట్టడంతో ఈ నవల ముగుస్తుంది. దీనికో సీక్వెల్ కూడా ఉంది. దాని పేరు 'Tis.<br /><br />ప్రాధమికంగా ఈ రచనలో రచయిత ప్రతి పేరాగ్రాఫ్ లోనూ ఎంతో డీటైల్ తో - ఎక్కడా పొరపాటనేది దొర్లకుండా, ఐరిష్ జీవితాన్ని, బీదరికాన్నీ వర్ణిస్తాడు. ఆకలికి ఏడుస్తున్న తమ్ముళ్ళ నోటికి నీళ్ళు నింపిన బాటిళ్ళిచ్చి ఊరుకోపెట్టడం, ఇటాలియన్ పచారీ కొట్టువాణ్ణి ఈ మాటా,ఆ మాటా పెట్టి మభ్య పెట్టి అకణ్ణించీ అరటిపళ్ళు ఎత్తుకొచ్చి తన కన్నా చిన్న వాళ్ళకి తినిపించడం, ఇంట్లో ఫైర్ కోసం, రోడ్డు పక్కన బొగ్గులేరడం, పొద్దున్న పేపర్ బాయ్ గా పనిచెయ్యడం, తల్లి తండ్రుల ప్రేమనీ, వాళ్ళు పెద్దలనుంచీ ఎదుర్కున్న కష్టాలు అనిటినీ - చాలా హృద్యంగా వివరిస్తాడు. <br /><br />యేంజెలాస్ యాషెస్ - నవల కాదు. ఇది ఫ్రాంక్ మెక్ కోర్ట్ తన బాల్య స్మ్ర్తులతో రాసిన ఆత్మ కధ అని చెప్పొచ్చు. దీనికి 1997 లో పులిట్జెర్ ప్రైజ్ లబించింది. అన్ని కష్టాల్లో, అంత బీదరికంలో నేను బ్రతికి బట్టకట్టడం విశేషమే. ఈ తరానికి తెలియని ఆ జీవిత పోరాటాన్ని మా అమ్మ స్మ్రుతికి అంకితం ఇస్తున్నా అంటాడు రచయిత. అయితే ఇన్ని కష్టాల్లో కూడా ఫ్రాంక్ ప్రదర్శించిన మంచి లక్షణం - దుఃఖం లో మునిగిపోకపోవడం. సెల్ఫ్ పిటీ లో కొట్టుకుపోకపోవడం. రచన అంతా మేటర్ ఆఫ్ ఫేక్ట్ గా కొనసాగుతుంది. అలా అని ఆ విషాదం మన హృదయాన్ని స్పృశించకపోదు. అదీ ఈ రచన ప్రత్యేకత. 2009 లో నేను చదివిన అన్ని పుస్తకాల్లో ఇదే ఎక్కువ నచ్చింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-6505530700867936969?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-43654858318160381202010-03-02T07:51:00.008Z2010-03-03T10:47:12.195Zమన ఇంత పెద్ద భారద్దేశం లో, ధర్మం ఒకప్పుడు నాలుగుపాదాలా నడిచేదంట. ఇపుడు కాలం మారింది. కలి మహిమ ! ఎంత ప్రజారాజ్యమైనా జనం ప్రభువుల పదఘట్టనల మధ్య చిత్తుకాయితాల్లా నలుగుతున్నారు. పుర్రెకో బుద్ధి అన్నట్టు, ప్రస్తుతం మనకో న్యాయం, ఊరందరికీ ఇంకో న్యాయం అమల్లోకి తెచ్చేం. <br /><br />పుణ్యక్షేత్రాల్లో తీర్ధ ప్రజ, మామూలు గుళ్ళలో కూడా తొక్కిడి, టెలివిజన్లో భక్తి - బాబాలూ, అమ్మలూ - ఇవన్నీ చూసి, మాలతీ చందూర్ ని ఎవరో అడిగారు ; ప్రజల్లో దైవభక్తి ఇంతగా ఎందుకు పెరిగిందీ ? అని. ఆవిడ నిష్కర్షగా చెప్పింది - ప్రజల్లో పెరిగింది భక్తి కాదు - పాప భీతి అని. పాపభీతి సంగతేమో గాని, నేరాలు వివిధ క్షేత్రాల్లో, పరిధుల్లో - ఆయా రేట్లలో పెరుగుతూనే ఉన్నాయి. <br /><br />మనకో న్యాయ వ్యవస్థ ఏడిచింది గానీ మొదట్నుంచీ ప్రజలకి కోర్టులంటేనే ఏవో పడని పాట్లు గుర్తొస్తాయి. కోర్టులో కేసులు తరతరాలుగా పేరుకు పోవడం, న్యాయం దొరకడం ఆలీశెం అయిపోవడం వల్లనా కోర్టు - గాడిదా సామెతలు పుట్టాయి. తడిసి మోపెడయ్యే వ్యాజ్య ఖర్చులు తలుచుకుని, కేసు గెలిచినవాడు ఇంటికెళ్ళి, గెలవని వాడు కోర్టు బయటా ఏడుస్తారని జోకులు పుట్టాయి. <br /><br />ఇలా న్యాయం దుర్భరమైపోతే ప్రజలకి దొరికేది, మిగిలేది - అన్యాయమే. కానీ అన్యాయాన్ని ఎదిరించే దమ్మున్న, నిబద్ధత ఉన్న మనిషొకడు నిర్ణయాత్మక, క్రియాశీలక పదవి లో ఉంటే ? రాజకీయాలకు అతీతంగా, అదరక బెదరక - అవినీతితో కుళ్ళిన న్యాయ వ్యవస్థ కి వన్నెను తీసుకొచ్చిన జడ్జి ఒకరు ఉంటే ? <br /><br />సరిగ్గా ఇలాంటి లక్షణాలున్న నిజంగానే గౌరవనీయులైన ప్రధాన న్యాయ మూర్తి అజయ్ ప్రకాష్, గత అక్టోబర్ లో పదవీ విరమణ చేశారు. పత్రికలలో ఆయన మీద కురిసిన ప్రశంసలు చదివి చాలా ఆశ్చర్య పోయి ఈ మనిషిని గురించి ఇంకొంచెం ఎక్కువ తెలుసుకుందామని ప్రయత్నం చెయ్య బుద్ధయింది. అజయ్ ప్రకాష్ షా సుదీర్ఘ కెరియర్ లో మచ్చుకి కొన్ని మెచ్చు తునకలు : <br /><br />గోధ్రా అల్లర్ల అనంతరం, గుజరాత్ ప్రభుత్వం - దూరదర్శన్ లో ప్రసారం కానివ్వకుండా అడ్డుకున్న టెర్రరిజం, అయోధ్య ల పై తీసిన డాక్యుమెంటరీలు 'ఇన్ మెమొరీ ఆఫ్ ఫ్రెండ్శ్ & 'రాం కే నాం' లను ప్రసారం చెయ్యాల్సిందిగా గుజరాత్ ప్రభుత్వాన్ని ఆదేశించడం. ఫ్రీడం ఆఫ్ స్పీచ్ - భారత పౌరుడుకి ఉన్న ప్రాధమిక హక్కు అని ప్రభుత్వానికి గుర్తు చేసారు ఈ న్యాయ మూర్తి. <br /><br />విదేశాల్లో వికలాంగులను, వారికున్న సదుపాయాలను, పౌర జీవితం, నాగరికతా, వికలాంగుల కోసం పబ్లిక్ ప్లేసులను ప్రత్యేక సదుపాయాలతో సౌకర్య వంతంగా తీర్చిదిద్దడం చూసిన వారికి, మన దేశంలో వికలాంగులు పడే బాధలు చూస్తే ఎలా అనిపిస్తుంది ? మన దేశంలో ఇలాంటి వారికి మనం కల్పించే సౌకర్యాలు తక్కువ. బస్సు ల్లో, రైళ్ళలో, పని చేసే చోట్లలో - మానసిక అవకరం ఉన్నవాళ్ళకి, శారీరక వైకల్యం ఉన్నవాళ్ళకీ, రోజువారీ జీవితమే ఒక కార్గిల్ యుద్ధంలా తయారు చేసి పెట్టేం మనం. మరి వాళ్ళకి ఉన్న హక్కుల్ని ఎవరు గౌరవిస్తారు ? జస్టిస్ అజయ్ ప్రకాష్ మాత్రం ఆ పని చేశారు. ఎన్నో తీర్పుల్లో రవాణా సంస్థలనీ, ప్రభుత్వాల్నీ వికాలాంగుల హక్కుల కోసం కదిలించారు. లొంగని వాళ్ళని లొంగేలా చేసారు. ఈ ఒక్క వ్యక్తి, మానసిక అస్వస్థులు ఎదుర్కొనే వివక్ష ని కూడా ప్రపంచం దృష్టికి తీసుకొచ్చారు. అంతవరకూ మంచి ఆరోగ్యంతో ఉన్న ఉద్యోగులు, ఏ కారణం గానైనా మానసిక అస్వస్థత కు గురి అయితే, ఇలాంటి వారిని వృత్తి ఉద్యోగాల నుండీ బలవంతంగా నిర్మూలించడం, వారి వారి పెన్షన్ బెనిఫిట్లను నొక్కి పెట్టడాన్ని నిరసించి, చట్ట భద్రత కలిపించారు. <br /><br />మహారాష్ట్ర లో మహాబలేశ్వర్, పంచ్ ఘని లను - ఆయా బీచ్ లనూ - అభివృద్ధి పేరిట వినాశనం చెయడాన్ని తన తీర్పులతో అడ్డుకున్నారు. ఆయా ప్రదేశాల 'ఇకో సిస్టం' ని భగ్న పరిచే ప్రయత్నాలు ఏవయినా తన దృష్టికి వస్తే వొదిలిపెట్టలేదు. హిందూ వివాహ చట్టం ప్రకారం - మొదటి భార్య బ్రతికుండగా, ఆ భర్త రెండో పెళ్ళి చేసుకుంటే, రెండో భార్యకు ఏ హక్కులూ ఉండవు. కానీ ఈ అంశాన్ని అడ్డంగా పెట్టుకుని భర్త విహీన అయిన రెండో భార్యని సమాజం ఎన్నో రకాలుగా వేధించడాన్ని ఈయన ప్రతిష్ఠాత్మకమైన తీర్పుల ద్వారానే నివారించగలిగారు. భారత విమాన యాన సంస్థ 58 సంవత్సరాల వయసు దాటిన మహిళా హొస్టెస్ లను బలవంతంగా రిటైర్ చేయించబోయినపుడూ ఈ అజయహస్తమే ఈ వయో, లింగ వివక్ష కు వ్యతిరేకంగా మహిళా ఏర్ హోస్టెస్ లు రిటైర్మెంట్ వయసు వరకూ పని చేయవచ్చని తీర్పిచ్చి ఆదుకుంది. విమాన యాన సంస్థ మొదట తన పనితీరు మెరుగు పరుచుకొని ప్రైవేటు రంగానికి దీటుగా నిలబడాలిగానీ ఏర్ హోస్టెస్ లను వొదిలించుకుని కాదని హితవు చెప్పింది ఈయన నాయకత్వం వహించిన బెంచ్. <br /><br />అజయ్ ప్రకాష్ ఇచ్చిన ఎన్నో బెంచ్ మార్క్ తీర్పుల్లో - ప్రస్తుతం ఢిల్లీ హై కోర్టు చీఫ్ జస్టిస్ గా కామన్ వెల్త్ క్రీడల నిర్వహణకు సిద్ధం అవుతున్న ఢిల్లీ లో బిచ్చగాళ్ళను వారి వారి స్వ రాష్ట్రానికి పంపిచడాన్ని కోర్టు తప్పు పట్టడం తాజాది. ఢిల్లీ ఎవరి సొంతం.. బిచ్చగాళ్ళనయినా సరే పొమ్మనడానికి ఢిల్లీ ప్రభుత్వానికి అధికారం ఎవరిచ్చారు ? అనే భావన ని, ఎన్నో ఎన్.జీ.వో. ల మనోకాంక్షలని నిలబెట్టిందీ తీర్పు. అయితే, ఇపుడు అజయ్ పదవీ విరమణ చెయడంతో పరిస్థితి తారుమారు అయింది. ఎముకలు కొరికే నిర్దాక్షిణ్యమైన ఢిల్లీ శీతోష్ణ స్థితి ఏటా కొన్ని వందల మందిని పొట్టన పెట్టుకుంటోంది. ఇది కేవలం రాత్రి ఉండటానికి చోటు లేక పోవడం వల్లనే. చలి కాలంలో రాత్రి పూట రోడ్డు మీద నిద్రించే, ఇల్లు లేని కొన్ని వేల మంది అభాగ్యులకు ఎముకలు కొరికే చలి లో ప్రాణం నిలుపుకోవడానికి తినడానికీ (వొంట్లో వేడిని నిలుపుకోవడానికి), కప్పుకోవడానికీ ఏదయినా కావాలి. తిండి మాట దేవుడెరుగు. రాత్రికి 40 రూపాయల అద్దెకి కుక్కి మంచాన్నీ, కప్పుకునేందుకు రజాయినీ ఈ పేదలకి అందించే వాణిజ్యం కూడా అమలులో ఉందిక్కడ. కూటికి గతి లేక పోయినా, చలికి బ్రతికి బట్టకట్టేందుకు రాత్రికి 40 రూపాయల ఖర్చు కోసం తిండి కూడా తినకుండా పేదలు కటకటలాడుతున్నారు. వారిలో పిల్లలు, ముసలి వారు, వెనుకబడిన ప్రాంతాలనుంచీ పొట్టకూటికి నగరం చేరిన రిక్షా పుల్లర్లు, రక రకాల కూలి పనులు చేసుకునే వారు. వీళ్ళలో ఎందరో చలికాలం నిర్దాక్షిణ్యమైన చావు ని ఎదుర్కొంటున్నారు. కనీసం శీతాకాలం లోనైనా షెల్టర్లు నిర్మించి ఇవ్వమని ఆదేశించిన ఘన హృదయం జస్టిస్ అజయ్ ది. <br /><br />లెక్కలేనన్ని ఎన్విరాన్ మెంట్ ఇష్యూస్, టెక్నాలజీ అంశాలూ - పబ్లిక్ ఇంటరెస్ట్ లిటిగేషన్లూ - ప్రభుత్వ విధాన నిర్ణయాలూ - ఇలా ఎన్నో ప్రజోపయోగ తీర్పులతో ఎందరి జీవితాలనో తాకిన జస్టిస్ అజయ్ ప్రకాష్ లాయర్ల కుటుంబం నుంచీ వచ్చారు. <br /><br />మన దేశంలో చాలా మందికి రుచించని 'గే' ల చట్టబద్ధతని, హోమో సెక్సువల్ ల హక్కులనూ - జస్టిస్ అజయ్ తీర్పే కల్పించింది. <br /><br />జస్టిస్ అజయ్ ప్రకాష్ పదవీ విరమణ అనంతరం జాతీయ ప్రింట్ మీడియా ఆయన పనితీరుని ప్రత్యేకంగా శ్లాఘించింది. సాహసం, నిబద్ధతా, నిజాయితీ, మూర్తీభవించిన ఇలాంటి జడ్జి - జస్టిస్ దినకరన్ లాంటి కేసుల వల్ల దెబ్బతిన్న ఇండియన్ జ్యూడీషియల్ సర్వీసుల ప్రతిష్టని పెంచడానికి కావాలి. రాబోయే కాలంలో జస్టిస్ అజయ్ ప్రకాష్ ని ఏదో ఒక కమిటీ కి పెద్దగా చూడవచ్చేమో మనం. <br /><br />సో.. ఎందరో మహానుభావులు. ఒక్కొక్కరికీ వందనాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4365485831816038120?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-24775610934724535302010-02-14T12:18:00.008Z2010-02-17T08:07:22.619Z<a href="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fuLfo7Q-I/AAAAAAAABL0/qmlI2lQOudM/s1600-h/PICT5642.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fuLfo7Q-I/AAAAAAAABL0/qmlI2lQOudM/s320/PICT5642.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438076956312290274" /></a><br /> -- > మిట్ట మద్యాహ్నం తెన్నేటి పార్కు, విశాఖపట్నం<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3ftxtUt99I/AAAAAAAABLs/yAYJbGQV5yQ/s1600-h/PICT1819.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3ftxtUt99I/AAAAAAAABLs/yAYJbGQV5yQ/s320/PICT1819.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438076513309030354" /></a><br /> -- > గ్రేట్ రివర్ ఔస్ లో ఒక పాయ - బెడ్ఫోర్డ్, ఇంగ్లండ్ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3ftX5SoT2I/AAAAAAAABLk/xImeCOAtmB4/s1600-h/PICT1777.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3ftX5SoT2I/AAAAAAAABLk/xImeCOAtmB4/s320/PICT1777.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438076069844897634" /></a><br /> -- > పెరట్లో విరగబూసిన చెట్టు, బెడ్ఫోర్డ్, ఇంగ్లండ్<br /> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fr-t8jEfI/AAAAAAAABLc/PLPytPKMaa4/s1600-h/PICT1754.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fr-t8jEfI/AAAAAAAABLc/PLPytPKMaa4/s320/PICT1754.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438074537791132146" /></a><br /> -- > (ప్రయోగాలు - భంగిమ) పాట్ ప్యూరి<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fqvq4D6kI/AAAAAAAABLU/voQct29vOuA/s1600-h/PICT1744.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fqvq4D6kI/AAAAAAAABLU/voQct29vOuA/s320/PICT1744.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438073179757341250" /></a><br /> -- > ప్రయోగాలు - దీపావళి అలంకరణ కోసం కొన్న గుర్రం బొమ్మలు<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fqVoOnw1I/AAAAAAAABLM/la6OCJmcyKk/s1600-h/PICT1743.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3fqVoOnw1I/AAAAAAAABLM/la6OCJmcyKk/s320/PICT1743.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438072732370060114" /></a><br /> -- > Town Centre దగ్గరనుకుంటా! బెడ్ఫోర్డ్, ఇంగ్లండ్ <br /><br />--> వెరసి, తోచీ తోచనమ్మ తీసిన ఫోటోలు! చాన్నాళ్ళకి చూసాకా, బావునాయే అనిపించి, ఇలా పోస్ట్ చేసాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-2477561093472453530?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-88710191628953916952010-02-09T14:56:00.000Z2010-02-09T14:57:03.933Z<div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3usP0F2I/AAAAAAAABFA/sUz6KrXetlg/s1600-h/PICT2764.JPG'><img src='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3usP0F2I/AAAAAAAABFA/sUz6KrXetlg/s320/PICT2764.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3uxq3BUI/AAAAAAAABFI/zSagEdpLBQU/s1600-h/PICT2765.JPG'><img src='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3uxq3BUI/AAAAAAAABFI/zSagEdpLBQU/s320/PICT2765.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3vfHVgfI/AAAAAAAABFQ/8DFnQ1PQqrU/s1600-h/PICT2766.JPG'><img src='http://2.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3vfHVgfI/AAAAAAAABFQ/8DFnQ1PQqrU/s320/PICT2766.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><br /><div style='text-align:center;margin:0px auto 10px;'><a href='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3vuuWc8I/AAAAAAAABFY/N5qo7JXO0Ew/s1600-h/PICT2767.JPG'><img src='http://4.bp.blogspot.com/_nRr7YwUZYM0/S3F3vuuWc8I/AAAAAAAABFY/N5qo7JXO0Ew/s320/PICT2767.JPG' border='0' alt='' /></a>&nbsp;</div><div style='clear:both; text-align:CENTER'><a href='http://picasa.google.com/blogger/' target='ext'><img src='http://photos1.blogger.com/pbp.gif' alt='Posted by Picasa' style='border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;' align='middle' border='0' /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-8871019162895391695?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-60918669081493764022010-02-08T13:53:00.004Z2010-02-08T14:36:32.674Zనాద నీరాజనం, శ్రీ వేంకటేశ్వరా భక్తి చానల్లో ప్రతి రోజూ సాయంత్రం 6 గంటల నుండీ, 7.30 దాకా ప్రత్యక్ష ప్రసారం అవుతున్న ఒక మంచి కార్యక్రమం. ఈ కార్యక్రమం మొదలు పెట్టిన దగ్గర నుంచీ దాదాపుగా అన్ని ఎపిసోడ్లూ చూస్తూనే వస్తున్నాను. తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానం నిర్వహిస్తున్న శ్రీ వేంకటేశ్వరా భక్తి చానెల్ దేవస్థానం శ్రీవారికి నిష్ణాతులయిన సంగీత కళాకారుల చేత, వారి అద్వితీయమైన సంగీత ప్రతిభ చేత, ఇస్తున్న స్వర హారతే ఈ నాద నీరాజనం. <br /><br />ఈ డైలీ కాన్సెర్టులు - శ్రీ వారి ఆలయం ఎదురుగా బహిరంగం గా - అందరు భక్తులకోసం, ఆరుబయట నిర్మించిన మండపంలో నిర్వహించపడుతున్నాయి. ఇప్పటివరకూ ఈ వేదికపై ప్రముఖ సంగీత విద్వాంసులు, కర్ణాటక, హిందుస్తానీ - భజన - దాస సాంప్రదాయాలలో గాత్ర, వాయిద్య సంగీత ప్రదర్శనలతో ప్రజల్లోకి భారతీయ, హిందూ, భక్తి సంస్కృతులను ఆఘౄణింపచేస్తూ, సామాన్య భక్తులను తమ స్వర రాగాలయ దర్శనం చేయిస్తున్నారు. <br /><br />అసలే తిరుమల. ఎన్నో వ్యయ ప్రయాశలకోర్చి చేసుకున్న శ్రీవారి దర్శనం. ఉస్సూరుమంటూ గుడి బైటికొచ్చిన భక్త కోటికి సాయంత్రాల్లో ఓదార్పు గా ఈ వీనుల విందు. ఉత్కృష్ఠమైన ఈ సాంప్రదాయ సంగీత కళ, దేశ విదేశాల్లో పేరెన్నిక గన్న కళాకారుల ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసే ప్రదర్శనలు - ఉచితంగా, భక్తుల కోసం ఏ ఆస్థాన మండపంలోనో కాకుండా - ఆరుబయట ఏర్పాటు చేసిన వేదిక, దేవస్థానం వారి దూరదర్శని లో ప్రత్యక్ష ప్రసారం - ఇదీ నాద నీరాజనం లో ప్రత్యేకత. <br /><br />భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీతానికి పెరుగుతూన్న ఆదరణ, సామాన్య భక్త జనంలొ ఉన్న భక్తికి, సంగీతం పట్ల అనురక్తినీ జోడించి పారవశ్యంలో ఓలలాడిస్తున్న ఈ నిత్యమూ జరిగే కచేరీలు ఒక నిదర్శనం. <br /><br />అయితే, ఈ కచేరీలలో, కొన్ని నిజంగా ఆణిముత్యాల లాంటి కచేరీలు - ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఒక సారి జరిగిన తరవాత ఇంకోసారి చూసుకునే అవకాశం లేకపోవడం విచారించదగిన విషయం. మిగిలిన చానెళ్ళ లాగా బెస్ట్ ఆఫ్ నాదనీరాజనం లా ఈ మణిపూసల్ని ఇంకోసారి మరోసారి ఎపుడన్నా ప్రసారం చేసే ఆలోచన తి.తి.దే.వారికి ఉంటే బావుండేది. <br /><br />మొన్ననే లతా మంగేష్కర్ చేత అన్నమయ్య సంస్కృత సంకీర్తనలను సీడీలు గా చేయించి విడుదల చేసిన సందర్భంలో ఈ నాదనీరాజనం వేదికను రసాభాసా చేసింది తి.తి.దే. నాద నీరాజనం కార్యక్రమం చోటుచేసుకునే ఆ సరస్వతీ మండపాన్ని రాజకీయ నాయకుల కాళ్ళు ఎక్కి తొక్కడం - లతా కచేరీ ఉంటుందని విశేషంగా జనాకర్షణ చేసిన సారాయి వీర్రాజు గారు వేదిక మీద త్రిభాషా ప్రసంగం చేసి (ఏ భాష లోనూ తీరా సరిగా మటాడ్లేకపోయారు) లతమ్మనూ, భక్తులనూ విసిగించడం దురదృష్టకరం. తీరా ఈ కార్యక్రమంలో లత పాడలేదు. కానీ ఆరోజు సభా ముఖంగా శ్రీవారికి తాను చేసిన స్వరార్చన (అన్నమాచార్య సంస్కృత సంకీర్తనలు హిందూస్తానీలో ఆలపించడం) సీడీలను విడుదల చేసి, ఏదో ఒక రోజు ఈ వేదిక పై కచేరీ చేయగల శక్తిని తనకు ఈయమని స్వామిని వేడుకుంది. <br /><br />మంగళంపల్లి బాల మురళి, ఉన్నికృష్ణన్, ప్రియా సిస్టర్స్, హరిప్రసాద్ చౌరాసియా లాంటి ఎందరో ఉద్దండులు చేసిన కచేరీలు శ్రీవారికి నాద నీరాజనంగా సమర్పింపబడ్డాయి ఈ వేదిక మీదే. ప్రతి రోజూ సాయంత్రం భక్తులకు ఈ భక్తి సంగీత విందు - ఆసక్తి గల బ్లాగర్లకూ, సంగీత విద్యార్ధులకు మరి భలే పసందు. ప్రతి సంగీత కళాకారుడూ ఈ వేదిక మీద కచేరీ చేయాలని ఆశించే స్థాయిలో ఈ కార్యక్రమాన్ని రసరమ్యంగా నిర్వహిస్తున్న TTD, SVBC మరియూ ఈ.వో గారు శ్రీ కృష్ణారావుగారూ ధన్యులు. వీడియోలు యూట్యూబ్ లో కొన్ని చూడొచ్చు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-6091866908149376402?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-17522194982526473862009-12-29T15:32:00.001Z2009-12-29T15:34:39.326Z<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RwyLAo3DJGY&hl=en_GB&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/RwyLAo3DJGY&hl=en_GB&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ఈ ప్రకటన ఎప్పుడూ తెలుగు టీ.వీ.లో చూళ్ళేదు. బహుశా ఈ పాటికి చాలా మంది చూసి ఉండొచ్చు. కానీ భలే ఉంది లే అని ఇక్కడిలా పెడుతున్నాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-1752219498252647386?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-45742263860359721082009-12-21T14:58:00.004Z2009-12-21T15:28:47.865Zఈ వారం - నా మీద నేను సెల్ఫ్ అసెస్మెంటు చేసుకున్నాను. ఇందులో తేలిందేమిటంటే - నాకు బాగా మతిమరుపు ఎక్కువయింది. అసలు నాది ఫోటోగ్రాఫ్ (ఫిక్ కాదు) మెమొరీ. ఎపుడైనా ఎవరి గురించయినా (ప్రముఖులు) మనిషి మొహం గుర్తొస్తూ ఉంటుంది - పేరు గుర్తు రాదు. అలానే కన్ ఫ్యూజన్ కూడా ఎక్కువ. అలాగని ఆ విషయం మర్చిపోతానా - లేదు. పేరు గుర్తు రావాల్సిన మనిషి మొహం కళ్ళ ముందు మూణ్ణాలుగు రోజులదాకా వేలాడుతూ వుంటుంది ! ఈ రోజు ఎదురింటి నుంచీ రెండో కలాసు చదివే ఒక బుడ్డోడు ఆడుకోవడానికొచ్చేడు. 'టీచర్ - స్టూడెంటూ ఆడుకున్నాం. నా చేత తెగ ఇంపోసిషన్ రాయించేడు. ఇదిగో ఇపుడే నా మతిమరుపు సంగతి గుర్తొచ్చింది. <br /><br />అపుడెపుడో మా మావయ్యగారు ''Union Commerse Minister' ఎవరమ్మ?'' అని అడిగేరు. 'జైరాం రమేష్ అండీ !' అనేసేను- చాలా ఖచ్చితంగా ! కానీ చిరాగ్గా కొన్ని రోజులకి కోపెన్ హేగెన్ గురించి ఇండియా కసరత్తు మొదలెట్టింది. అపుడు 'జై రాం రమేష్' - అడవులూ, పర్యావరణ శాఖా మంత్రి అని తెలుసుకుని నాలుక కరుచుకున్నా ! కానీ ఈ విషయం ఇంపోసిషన్ లాగా రోజూ పేపర్లో నన్ను వెక్కిరిస్తున్నట్టు ప్రత్యక్షం అవుతుంటే, మా మావయ్య గారు నన్ను చవటాయ్ అని అనుకుని fix అయిపోయి ఉంటారని అనిపించి ఎక్కడో గుచ్చుతూ ఉంటుంది. చీ ! జై రాం రమేష్ అంటే నాకందుకే అషీయం. ఏం ? తను చెక్కగా కామర్సు మినిస్టర్ గా ఉండొచ్చు కదా ! <br /><br />పేపర్లోనో (హిందూ లోనే సైన్స్ ఎండ్ టెక్నాలజీ పేజీలో) ఎక్కడో చదివాను. ఒక స్టడీ లో తెలిసిందిష - చిన్న వయసు నుండీ హైపర్ టెన్షన్ ఉంటే బ్రెయిన్ లో ఏదో చిన్న చిన్న డామేజీ జరిగి, మతిమరుపు వస్తుందిష ! మరి అది నిజమే అయి వుంటుంది. నాకు టీనేజీ నుంచే కొంచెం హైపర్ టెన్షన్ ఉండేది. ఇది నేను మా అమ్మ తో చెప్తే కొట్టి పారేసింది. 'ఆ! పేపర్లలో రోజుకో స్టడీ వస్తుంది లే ! ఒక స్టడీ ఒక విషయం చెప్పి భయపెడితే, మర్రోజు ఇంకో స్టడీ అదంతా తూచ్ అంటుంది - నీకు మతిమరుపేంటీ ?!' అని లైట్ గా తీసేసుకుంది. (Note: ఈ పెపంచకం లో అమ్మను మించిన దైవం (ఎవరి అమ్మ వాళ్ళకి) లేదు. ఎపుడు నేను 'జీరోయిన్' అయిపోదలచుకున్నా, వెంటనే భుజం తట్టి 'హీరోయిన్' చేసేస్తుంది.)<br /><br /><br />దీనికి తోడు - ఈ మధ్య ఒక షాకింగ్ ఇన్సిడెంటు... నాకు నా మీద నాకో మిస్ కన్సెప్షన్.. ! నేనో హీరోయిన్నని (కొద్దో గొప్పో !) నమ్మకం ఉండేది. పెళ్ళయ్యాకా ఆ భ్రమ పటాపంచలు కావడం మొదలు పెట్టిందనుకోండి ! ఈ మధ్యే నాకో బుజ్జాయి పుట్టిందా ! చూడటానికి నా కజిన్ వచ్చాడు. 'వొదినా ! ఈ పాప చాలా ఇంటలిజెంటు అవుతుందీ అన్నాడు మాటవరసకి. నేను చాలా మోడెస్ట్ గా + కొంచెం హాస్యానికీ, 'అదెలా అవుతుంది రా ? దాని తల్లీ తండ్రీ ఇద్దరూ తెలివి తేటలు లేనివాళ్ళే గా !' అన్నాను. వాడు మాత్రం చాలా సీరియస్సుగా, అదీ ఇంగిలీషులో '....Irrespective of that!' అన్నాడు. నాకు మొహం ఎక్కడ దాచుకోవాలో అర్ధం కాలేదు. ఈ విషాదాన్ని మా అయన తో షేర్ చేసుకుంటే 'చూసావా ! మీ ఇంట్లోనే, మీ వాళ్ళలోనే నీ మీద ఎలాంటి అభిప్రాయం ఉందో ? నువ్వు మాత్రం పెద్ద హీరోయిన్ అని ఫీల్ అయిపోతూ ఉంటావు!' అన్నారు. బింగోస్ మాడ్ ఆంగిల్ ప్రకటన (పుండు మీద కారం) గుర్తొచ్చింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6808538814641274118-4574226386035972108?l=sangharshana.blogspot.com' alt='' /></div>Sujatahttp://www.blogger.com/profile/01133221688580235805noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-6808538814641274118.post-45539254865668879212009-12-11T06:45:00.006Z2009-12-11T07:29:30.197Zకిందివానిలో ఏది కరక్ట్ ? <br /><br />(a) ఇలా జరుగుతుందని బ్రహ్మం గారు ఎపుడో (or is it చార్ల్స్ డార్విన్?) చెప్పేరు. Or 'జనాభా విస్ఫోటన సిద్ధాంతం' ప్రకారం - జనం పెరిగినపుడు సగటు ప్రమాణాలు తగ్గుతాయి. ప్రతి చదరపు అడుగుకీ ఇందరూ అంటూ పెరిగిన ప్రజ.. స్థలం & వనరులూ సరిపోక, ఇది మాది అంటే మాది అని పోరాటాలు మొదలు పెడతారు. BTW, ఇక్కడ జరిగే పోరాటం హైదరాబాదు కోసమే ! <br /><br />(b) రాజకీయ పార్టీలన్నీ లౌక్యంగా 'తెలంగాణా వొద్దూ' అని చెప్పి రాబోయే ఎన్నికల్లో తెలంగాణాలో ఓడిపోవడం ఇష్టం లేక, 'ఒక్క మాటన్నా అడక్కుండా విభజనా ?' అని విరుచుకుపడుతున్నారు. వొద్దంటే, తెలంగాణా ఓటర్లు దూరం అవుతారు. కావాలంటే, తెలంగాణేతర ఓటర్లు దూరం అవుతారు. Politicians - వారు ఎవరి పక్షమూ కాదు. వారు ఓట్ల పక్షం. కాబట్టి - ఏమయినా జరగొచ్చు. <br /><br />(c) మీడియా అంతా - విచిత్రంగా - రామోజీ రావ�